Britse pers verdeeld over Louis Andriessen

'Lumineuze intensiteit' maar ook 'een beproeving van het uithoudingsvermogen'..

Van onze verslaggever

Writing to Vermeer, de opera van Andriessen en Peter Greenaway die twee jaar geleden in Amsterdam werd opgevoerd, leidde bij de Britse concertpremière in de Queen Elisabeth Hall tot nog tegengestelder commentaar. Waar The Guardian muziek van een 'lumineuze intensiteit' hoorde, was het klapstuk van het festival volgens The Observer een 'beproeving van het uithoudingsvermogen'; volgens een venijnige Andrew Clark in de Financial Times 'het werk van een over-gepromote, van zichzelf vervulde componist die op zijn 63e wel nog steeds afhankelijk is van buitenmuzikale invloeden'.

The Evening Standard vond het jammer dat de opera niet in geënsceneerde vorm te zien was: 'Zo ''niets'' als het stuk lijkt te zijn, het heeft een oppervlakte, het heeft een onderstroom, er zijn implicaties, er is een context.'

Tien concerten omvatte het Andriessenfestijn in de Royal Festival Hall, de Queen Elisabeth Hall en de Purcell Room. Behalve ervaren Andriessenadepten, zoals het ensemble De Volharding, de New-Yorkse Bang on a Can All Stars en Louis Andriessen zelf , traden er gezelschappen op als het Arditti Kwartet en The London Sinfonietta, gedirigeerd door Oliver Knussen en Reinbert de Leeuw. Er klonk werk van ex-Andriessenleerlingen als de 'Hagenaars' Diderik Wagenaar, Martijn Padding en Cornelis de Bondt, de Australische Mary Finsterer, en de Brit Steve Martland.

Volgens de Sunday Times heeft Andriessens populariteit als leraar minder te maken met zijn 'gespierde minimalisme' (dat is 'heel anders dan de Amerikaanse minimal music'), maar des te meer met zijn 'openheid van geest'. 'Dit bedeesde genie is een toonbeeld van Nederlandse tolerantie', vindt Paul Driver.

Dat de Britse Andriessenpionier Martland zijn optreden met de Martland Band begon met een eigen politiek statement ('Geen orlog tegen Irak') leidde tot applaus in de zaal, maar niet tot ieders instemming. Louis Andriessen kon in een interview in The Daily Telegraph nog zo vastbesloten het bestaan van 'Marxistische akkoorden' ontkennen, volgens Andrew Clarke heeft juist Andriessens 'protestmentaliteit' ('zoals ook vertegenwoordigd door Martland') tot gevolg dat zijn muziek in Engeland 'nooit een niche heeft gevonden'. Enthousiaster is de progressieve Guardian. Volgens criticus Andrew Clements klonk De snelheid, ensemblestuk uit 1983, just thrilling.

Het Andriessenfestival was vervat in een Going Dutch-radioproject op BBC 3, met een week lang oude muziek, nieuwe muziek en jazz vanuit Nederland - volgens The Independent een programma waarvan 'alleen al de kwantiteit en de variëteit' het belang van het Nederlandse muziekleven onderstreepten.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden