Britse krenterigheid krenkt veteranen en nabestaanden

De financiële vergoeding voor nabestaanden is pover...

LONDEN Lianne Seymour (31) kreeg het bericht op een vrijdagochtend. Haar man Ian (29), een Britse commando, bleek verongelukt tijdens een helikoptercrash nabij de Zuid-Iraakse stad Umm Qasr. Vanaf dat moment had haar 3-jarige zoontje Beck geen vader meer.

Ian Seymour is een van de 170 Britse militairen die tot dusver sneuvelden in Irak. De teller in Afghanistan staat op bijna 80. Een aanzienlijk deel van hen was de 20 amper gepasseerd. Daarnaast kwamen duizenden soldaten ziek, gewond of gehandicapt terug uit de twee oorlogsgebieden.

Op de nazorg voor de slachtoffers en hun nabestaanden is in Groot-Brittannië steeds meer kritiek. Het ministerie van Defensie zou ze te vaak met ondankbaarheid, zuinigheid en kilheid bejegenen.

Dat laatste kan Lianne Seymour beamen. Hoewel haar man intussen ruim drie jaar dood is, heeft ze nog steeds geen goede verklaring ontvangen over de oorzaak van het ongeluk. Pas na anderhalf jaar mocht ze het rapport van de lijkschouwer inzien.

Toen werd haar bovendien duidelijk dat Defensie lichaamsdelen van haar zwaarverminkte man heeft achtergehouden, zodat deze nooit zijn begraven. ‘Elke keer als ik ze bel, zeggen ze weer dat ik een brief moet schrijven’, zegt Seymour via de telefoon. ‘Vervolgens moet ik weer een brief naar iemand anders schrijven. Dit heeft me volledig uitgeput. Ik wil gewoon weten wat er is gebeurd.’

De enige financiële genoegdoening die ze ontvangt, is een maandelijkse uitkering van 150 euro. ‘In dat opzicht heb ik nog geluk’, verzekert ze. ‘Omdat ik nu een goede baan heb, kan ik de eindjes aan elkaar knopen. Er zijn veel weduwen die noodgedwongen thuiszitten omdat ze de kinderopvang niet kunnen betalen.’

Wat ze nog stuitender vindt, is de bejegening van invalide militairen. ‘Die worden als afdankertjes behandeld, terwijl ze een enorme prijs hebben betaald voor de diensten die ze hebben bewezen.’

Drie weken geleden verwierf de 23-jarige soldaat Ben Parkinson landelijke bekendheid, nadat zijn moeder de publiciteit zocht. Haar zoon raakte levensgevaarlijk gewond nadat hij op een landmijn reed in Afghanistan. De artsen hadden hem al opgegeven.

Maar Parkinson geldt nu zowel als een medisch wonder als een menselijk wrak: hij verloor onder meer beide benen en een deel van zijn arm, heeft hersenletsel, een beschadigde ruggengraat, en kan nauwelijks spreken of eten.

Voor zijn in totaal 37 verwondingen achtte het ministerie van Defensie een eenmalige vergoeding van 220 duizend euro gepast. Dit terwijl de maximumuitkering voor een gewonde militair bijna het dubbele bedraagt.

Zijn moeder vindt dit een belediging en stapt naar de rechter. Ze vreest dat ze haar huis moet verkopen; haar zwaargehandicapte zoon heeft de rest van zijn leven intensieve verzorging nodig.

De zaak bleek gefundenes Fressen voor de Britse pers, zeker nadat bekend werd dat Defensie ruim 700 duizend euro heeft uitgekeerd aan een secretaresse van de luchtmacht, die claimde RSI en een depressie te hebben opgelopen door het vele typewerk. Het ministerie zegt nu zijn richtlijnen nog eens te zullen bestuderen.

Het Royal British Legion, dat de belangen van ex-militairen behartigt, is niettemin een mediacampagne begonnen om de staat te houden aan haar morele zorgplicht tegenover slachtoffers en hun nabestaanden. ‘Duizenden mannen en vrouwen riskeren hun leven. Zij doen hun plicht zonder aarzelen, en dat zouden wij als land ook moeten doen’, aldus Legion-voorzitter Frances Done.

Alle negatieve publiciteit komt Defensie bijzonder ongelegen. Hoewel het leger veel aanzien geniet onder de Britse bevolking, kampt het met zesduizend vacatures. Zo wordt naarstig gezocht naar ruim tweeduizend medici en verplegers, een kwart van het beschikbare aantal legerbanen in dit segment. Het tekort aan chirurgen bedraagt intussen 50 procent. Maar ook onder bomexperts en vlieginstructeurs zijn een groot deel van de posten niet bezet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden