Brits staatsbanket moet Fransen epateren

null Beeld EPA
Beeld EPA

Londen, 22 juni 1976

We waren nooit eerder op een staatsbanket, en dit was vermoedelijk meteen de laatste keer.

Naar verluidt ging het er deze avond om de Franse gasten te imponeren met de pracht en praal van het Britse imperium, die zij uit de jammerlijke huidige staat van de Britse economie vast niet zelf hadden opgemaakt.

Het deed me denken aan Catharina de' Medici, die haar kostbaarste spektakelstukken opvoerde toen Frankrijk geteisterd werd door burgeroorlogen en het land failliet was, alleen om de indruk te wekken dat alles onder controle was.

Wat me het meest frappeerde: het werkte nog ook. Alsof automaten in werking werden gezet zodra ergens een onzichtbare knop werd ingedrukt. Eerst door die akelige lage entree, waar een kudde beduchte lakeien en hoftypes ons naar de staatsietrap dirigeerde. Een fraai schouwspel, al die traag opstijgende, stokoude aristocraten met hun echtgenotes, allen en grande tenue, menigeen in kousen en kniebroek en met ordetekens behangen.

Het was de fraaiste verzameling tiara's die ik bijeen zag sinds het gala in Covent Garden, bij de Britse toetreding tot de Europese Unie. Twee sprongen eruit: die van de Duchess of Northumberland, met joekels van parels aan spaken, en de diamanten bloesem, tremblant, van Jane Stevens.

Zij wisten tenminste ook hoe je van kapsel en tiara één geheel hoort te maken. Bij de meeste dames zat de diadeem als een stormhoed vastgeplakt aan een valse haarlok.

Roy Strong (1935), Brits kunsthistoricus en oud-directeur van de National Portrait Gallery en het Victoria and Albert Museum in Londen. Ingekort fragment uit Diaries 1967-1987. Weidenfeld & Nicolson, 1997.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden