Brits debat met het karakter van een soap

Nigel Farage was de vos in het kippenhok, Ed Miliband vergat telkens waar de camera stond en David Cameron speelde voor een gelijkspel. Dat was kort samengevat de oogst van het eerste en enige televisiedebat voor de Britse verkiezingen die over precies vijf weken plaats zullen vinden.

De Britse premier David Cameron tussen Leanne Wood van de nationalistische partij uit Wales, Plaid Cymru (links), en Nicola Sturgeon, leidster van de de Schotse Nationale Partij.Beeld epa

In de peilingen gaan de Conservatieven en Labour nek aan nek, en daar zal deze veredelde zendtijd voor politieke partijen weinig verandering in hebben gebracht.

Immers, een historisch debat a la Kennedy - Nixon kon het nauwelijks worden genoemd, en dat precies was Cameron wilde. De premier, die het meest te verliezen heeft bij televisiedebatten, was alleen akkoord gegaan met een treffen tussen de leiders van de zeven voornaamste partijen (de Noordierse Unionisten mochten evenwel niet meedoen). De commerciële zender ITV probeerde er een soapachtig karakter aan te geven door de zeven op een Dynasty-achtige manier aan te kondigen.

Gaandeweg ontpopte de Conservatief Cameron zich als een soort Blake Carrington, de statige pater familias. De rol van de bitch Alexis werd met verve vervuld door UKIP-leider Farage. Bij de kijkers was hij zowel de meest geliefde als de meest gehate deelnemer. Labour-leider Miliband bleek nog het meeste weg te hebben van Adam Carrington, een personage dat voortdurende sluwe spelletjes speelt. Op zijn beurt had Nick Clegg iets van Blake's vrouw Krystle, de lijdzame verstandigheid zelve.

Beeld reuters

Populair maar gevoelig

De populist Farage probeerde waar mogelijk over immigratie uit arme (Europese) landen te praten, een onderwerp dat populair is maar ook gevoelig ligt. Hij beweerde onder meer dat 60 procent van de mensen bij wie in het Verenigd Koninkrijk met HIV wordt vastgesteld, immigranten zijn, waarmee hij gezondheidstoerisme aan de kaak stelde. Hij zei dat de enige manier om immigratie in te dammen een Brexit is. Geen van de partijen bleek daarvoor te zijn. Hierdoor viel hij op.

Opvallend was dat ook de leider van de Schotse nationalisten, Nicola Sturgeon, tegen een EU-referendum was, temeer omdat haar eigen partij de drijvende kracht was achter het Schotse onafhankelijkheidsreferendum. Sturgeon kwam evenwel goed over en pleitte voor een terugkeer naar het onvervalste socialisme. Ze kreeg daarbij steun van haar vriendin en collega uit Wales, Leanne Wood, en de in Australië geboren leider van de Groenen, Natalie Bennett.

Miliband zocht zoveel mogelijk het debat met Cameron, maar slaagde er niet in om punten te scoren. Zijn partij profileert zich als hoeder van de gezondheidszorg, maar Cameron merkte fijntjes op dat patiënten in het ziekenhuis van Mid-Staffordshire water uit bloemenvazen dronken ten tijde van het Labour-bewind. Net als vijf jaar terug probeerde Clegg zich te portretteren als de verstandige pragmaticus, maar hij is allang niet meer de frisse nieuweling van weleer.

Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden