Brinkgreve serveert oude wijn

Phaedra Werkhoven herkent zich niet in het beeld van narcistische jonge vrouwen, geschetst door Christien Brinkgreve en Abdoeline Soleman...

Leuk hoor, dat een oudere dame als Christien Brinkgreve geïnteresseerd is in het wel en wee van de jongere generatie vrouwen. Alleen jammer dat er dan vervolgens weer zo’n uitgekauwd verhaal uitkomt.

Brinkgreve is niet de eerste die haar oor te luisteren heeft gelegd bij deze jonge generatie, die nogal tot de verbeelding schijnt te spreken. Het gaat hier om high potentials, hoger opgeleide vrouwen in de leeftijd van 20 tot 40. Wanneer je in zo’n groep gaat vragen, zul je de vrouwen vinden die alles willen: een kind, een carrière, een mooi huis. Al jaren gaat het in de glossy’s, in boeken als De Mabel generatie van veertiger Liesbeth Wytzes, Dertigers in crisis van Ronald van Aggelen en in andere artikelen en onderzoeken over dat soort jonge vrouwen. Ze hebben ofwel te hoge eisen, of ze raken in een quarterlifecrisis of burnout, of zien zich voor een dertigersdilemma gesteld, of als ze eenmaal kinderen krijgen hebben ze te weinig ambitie, zijn ze te verwend en reppen alleen maar van rechten en niet van plichten. Christien Brinkgreve deed het nog eens dunnetjes over in het artikel ‘Je borsten zijn je wapens’ (het Betoog, 26 augustus). Weer gaat het over de keuzes die deze generatie vrouwen toch zoveel meer heeft en had dan vorige generaties vrouwen, weer gaat het over dat het verkeerde kiezen leidt tot persoonlijk falen, en dat dat falen dan alleen aan jezelf te wijten is.

Vervolgens oh’t en ah’t vijftiger Brinkgreve bij zoveel zelfstandigheid en zelfverzekerdheid van de jonge vrouwen, die hun uiterlijk gebruiken en er allemaal (?) goed uitzien. We ‘mogen’ tegenwoordig met ons uiterlijk bezig zijn, onze oksels en schaamhaar scheren we vanzelfsprekend. Sorry, maar waar heeft Brinkgreve de afgelopen vijf jaar gezeten? Was het niet met de lancering van verschillende glossy’s in de jaren negentig dat beauty en brains als een volstrekt normale twee-eenheid werd gezien? Het is al jaren duidelijk dat de meerkeuze-maatschappij individuen verlamt en tot problemen drijft, los van het geslacht wat ze hebben.

Maar wij jonge vrouwen weigeren in te zien dat we blootstaan aan sociale dwang van buiten, aldus Brinkgreve, we denken dat we vrij zijn, maar we zijn het niet. We willen alles, maar lopen uiteindelijk tegen onze eigen beperkingen aan en onze eigen grenzen. Dat lijkt mij een niet meer dan logisch iets. Alles willen en kunnen kan namelijk niet. Ik geloof dat een dergelijk besef een volwassenwordingproces heet.

Daarnaast gaat Brinkgreve volledig voorbij aan de wortels van het gedrag van deze Prinsesjes Nooitgenoeg. We zijn door onze ouders, veelal babyboomers, de maatschappij in gestuurd met de missie: alles kan, als je maar gelukkig wordt. Is het vreemd dat we dan nogal ik-gericht zijn? Is het vreemd dat we vervolgens niet als highpotential ingezet willen worden in de bejaardenzorg? Is het vreemd, dat wij dus ook niet vijf dagen per week willen buffelen om de kosten van de AOW op te brengen van de oudjes van morgen? Voor welke vrouwen, behalve de vrouwen in de oorlogsindustrie, was dit overigens wel vanzelfsprekend? Ook de veertigers en vijftigers hebben niet fulltime gewerkt, nee, zij zaten en masse thuis met de kinderen.

De vrijheid van de jonge generatie vrouwen zit vooral in de fase als zij nog geen kinderen hebben. Dan denken ze nog alles te kunnen combineren, is er geen enkele sprake van sekseongelijkheid, scheren ze zich nog ‘daar’ zoals Brinkgreve zo mooi oma-achtig uitdrukt, kunnen ze helemaal hun eigen ding doen en lekker ‘meisjes van dertig’ blijven. Hoe anders wordt het voor velen als zij volwassen worden en kinderen krijgen, en hun leuke man helemaal niet zo geëmancipeerd blijkt als ze dachten. Of hun werkgever toch niet zo flexibel, en de moederschapscultuur te bepalend.

Wat dat betreft blijkt er in de praktijk nog steeds bitter weinig veranderd, behalve dan dat de jonge generatie, in tegenstelling tot de oudere wel ambitie heeft. Dat leidt tot frustraties. Deze vrouwen zullen als geen ander inzien dat zij tegen grenzen aanlopen, en daar zijn ze heus niet ‘sociologisch blind’ voor. Het baas-over-eigen-leven-gevoel is dan ver te zoeken, om van een gevecht met het eigen ik maar te zwijgen. Ik zie dan ook niet uit naar het boek van Brinkgreve Wie wil er nog moeder worden, dat waarschijnlijk nog meer ouwe wijn in nieuwe zakken zal zijn.

Een betere vraag zou zijn: ‘Welke man wil nog een gezin starten met een ambitieuze vrouw? Twintig openhartige interviews.’ Ik ren meteen naar de boekwinkel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden