Bret Easton Ellis stapt even in de wereld van zijn romanfiguur Feestje voor 'Glamorama' in Roxy

Er gebeurde veel, maar uiteindelijk was er bijna niets gebeurd. De Amerikaanse schrijver Bret Easton Ellis ontving maandag in Roxy in Amsterdam het eerste exemplaar van de vertaling van zijn nieuwe roman Glamorama....

Van onze verslaggever

AMSTERDAM

Hoofdpersoon in Glamorama is Victor Ward, een fotomodel uit New York dat omringd wordt door een eindeloze hoeveelheid beroemdheden. Leuke aanleiding, moet uitgever Anthos gedacht hebben, om de schrijver van geruchtmakende boeken als Less than Zero (1985) en American Psycho (1991) met een 'touch of glamour' te ontvangen. En zo stopte er maandag even voor acht uur een witte limousine voor de deur van Roxy.

Bret Easton Ellis stapte uit en liep de foyer binnen. Microfoonhengels werden uitgestoken, televisiecamera's begonnen te draaien fotocamera's flitsten. De 34-jarige schrijver bleef beleefd staan en keek de lenzen in. Zijn jongensachtige gezicht drukte vooral verwondering uit. Hij lachte verlegen, bijna schuchter. Daarna verdween hij snel naar boven, de discolichten in. De media volgden.

Boven, in de zaal van de Roxy, was voor de gelegenheid een catwalk gebouwd. Na de uitreiking zou een studentenvereniging een 'Glamorama party' houden, compleet met modeshow. Op het podium stond een rode bank, geflankeerd door twee comfortabele stoelen. Daarin zaten twee uitgesproken fans: Ronald Giphart en Joost Zwagerman, beiden voor de gelegenheid in een net pak gestoken.

Er was een gesprek aangekondigd tussen de Amerikaanse auteur en zijn Nederlandse collega's, maar daar kwam weinig van terecht. Zwagerman vroeg Easton Ellis waarom hij toch had toegezegd om op te treden in de show van Paul de Leeuw. De schrijver, eenzaam op de bank gezeten, keek verwonderd naar het publiek: 'You are all shaking your head. Why am I doing this show?'

Easton Ellis noemde Patrick Bateman, de yuppie-seriemoordenaar uit American Psycho, een 'abstract personage van de jaren tachtig'. Hij hoopte dat fotomodel-terrorist Victor Ward eenzelfde icoon zou blijken, maar dan van de jaren negentig. De schrijver wilde niet geïdentificeerd worden met zijn personages. Victor Ward 'is so far from my life', zei hij. Hoewel hij hier, met al die camera's, het gevoel kreeg in de wereld van zijn eigen romanfiguur terechtgekomen te zijn.

Na een kleine tien minuten vond iedereen het tijd om de vertaling te overhandigen. Easton Ellis mocht kiezen tussen een rood, geel of blauw exemplaar. 'I like the blue one', zei hij beleefd. Daarna kon het publiek, vooral studenten en een enkele kunstenaar, om een handtekening vragen. Opvallend veel meisjes maakten hun opwachting aan de tafel van de beroemdheid.

Eén meisje was op dit moment bezig in American Psycho. Ze vond het een boeiend boek. 'Patrick Bateman vond ik in het begin een ontzettende hufter. Maar later ga je ook sympathie voor hem voelen. Het boek is ontzettend vrouwonvriendelijk, maar je wilt toch verder lezen. Daar maak ik me wel zorgen over.'

Wat vond Easton Ellis zelf van al die aandacht? De schrijver, die nog nooit eerder in Nederland was geweest, toonde zich verheugd door de 'warme ontvangst'. Maar hij was ook verrast. Hij had nog nooit een boekpresentatie in een nachtclub meegemaakt. En waarom zijn werken zo populair zijn in Nederland, wilde hij zelf ook wel weten.

'Yes, why? I want to know that. I can't figure out why.' Misschien, opperde hij uiteindelijk, worden zijn boeken vooral gelezen omdat ze voor Nederlanders zo exotisch zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden