Brazilië gekleineerd op eigen WK

AMSTERDAM - In Brazilië werd tijdens het WK na elk doelpunt van de gastheer vuurwerk afgestoken om de nationale vreugde kracht bij te zetten. Maar geen geluid was zo heftig als dat van de machtige zevenklapper, waarmee de Duitsers zichzelf richting de finale schoten.


In Estádio Mineirão in Belo Horizonte voltrok zich een van de krankzinnigste halve finales uit de WK-historie. Duitsland won met ongekende cijfers: 7-1. Alsof werd afgerekend met een dwerg uit de voetbalgemeenschap. Er was nog geen half uur gespeeld of het totaal vernederde Brazilië keek al tegen een 5-0-achterstand aan. Een sensatie is eigenlijk nog een te zwak woord om het demasqué der niet zo 'Goddelijke Kanaries' te duiden.


Het begon in de twaalfde minuut met een hoekschop van Toni Kroos, waaruit Thomas Müller volledig ongedekt de score kon openen. Duitsland had in de voorgaande vijf wedstrijden al vier keer gescoord uit een zogeheten standaardsituatie, maar coach Scolari was er kennelijk niet in geslaagd zijn spelers correct te instrueren.


Hoe dan ook: Duitsland stond al vroeg op 1-0 en katapulteerde zichzelf daarna in de hoogste versnelling naar een ongedachte voorsprong. Eerst mocht Miroslav Klose, de oude maar zeker niet versleten spits, van dichtbij 2-0 maken.


De 36-jarige routinier, die er in 2002 al bij was tijdens de met 2-0 verloren WK-finale tegen de Brazilianen in Yokohama, maakte zijn 16de WK-doelpunt. Dat was een record waarmee hij een andere Braziliaan, het fenomeen Ronaldo, pijn deed door hem te passeren op de eeuwige ranglijst der topschutters. Wat een avond en wat voor een podium had hij daarvoor uitgezocht.


Volledig overdonderd werden de Brazilianen daarna tegen het canvas geslagen. Toni Kroos, komend seizoen te bewonderen in het shirt van Real Madrid, bekroonde twee prima aanvallen met de 3-0 en 4-0, waarna Sami Khedira er in de 29ste minuut ook nog een vijfde doelpunt aan toevoegde.


In heel Brazilië moet vertwijfeld naar adem zijn gehapt. Wat vooraf een evenwichtige strijd leek tussen het land met de vijf wereldtitels (Brazilië) en het land met de drie mondiale zeges (Duitsland) mondde uit in een vernedering van mythische proporties.


Arme Bernard, het 21-jarige ventje dat een basisplaats had gekregen van Scolari als vervanger van Neymar. In zijn geboortestad Belo Horizonte had de dartele aanvaller het moeten doen voor 'Big Phil'. Maar de coach had al na een half uur behoefte aan een Grote Pil tegen de hoofdpijn.


Wat een drama voltrok zich voor de Brazilianen. Hierbij valt het verdriet na de nederlaag in stadion Maracanã tegen Uruguay, tijdens het WK van 1950, misschien wel in het niet. Destijds richtte de volkswoede zich op doelman Moacyr Barbosa, die volgens alle Brazilianen een schot van Alcides Ghiggia in de korte hoek had moeten pakken. Hij werd 'de man die Brazilië liet huilen'.


Maar wie moet je wel niet allemaal verantwoordelijk houden voor het gestuntel tegen de Duitsers? Dan blijf je wijzen, als Braziliaan. De wedstrijd kende al een merkwaardige aanloop met het eerbetoon aan Neymar, het troetelkind dat in de kwartfinale tegen Colombia uit het toernooi werd geschopt door Juan Camilo Zúñiga.


De Brazilianen verlieten de spelersbus bij aankomst in Belo Horizonte met petjes, waarop ze Neymar steunden: 'Forca Neymar'. Tijdens het afspelen van het volkslied hielden Julio Cesar en David Luiz het shirt met rugnummer 10 van Neymar omhoog, alsof ze een dode herdachten. Het had iets ongepasts, iets ongemakkelijks ook.


De cijfers mochten dan krankjorum zijn, Brazilië's eliminatie kwam op zich niet als een verrassing. De ploeg is al het hele WK een armzalig aftreksel van de ooit ontzagwekkende grootmacht. Al in de achtste finales dreigde uitschakeling tegen Chili. Maar penalty's brachten redding, nadat de Chileen Pinilla in de laatste minuut van de verlenging tegen de lat had geschoten.


De Duitsers, in hun vierde eindtoernooi onder coach Joachim Löw, overtuigden vooral in de kwartfinales tegen de Fransen. Dinsdag onderstreepten zij hun ambitie om met deze gouden generatie topspelers nu ook eens een titel te pakken.


Italië (tijdens het WK van 2006 en het EK van 2012) en Spanje (tijdens het EK van 2008 en WK van 2010) waren de kwelgeesten van de Duitsers geweest in de vier laatste eindtoernooien. Beide rivalen sneuvelden al in de groepsfase.


Tegen Brazilië volgde een onverwacht meesterwerk, dat na de rust werd volmaakt. André Schürrle maakte er 6-0 van en zelfs 7-0. De laatste was een wonderschoon doelpunt. De pijn van de ongekende afstraffing zal tot een diep gevoel van schaamte leiden in het voetballand bij uitstek. Daar kon de eretreffer van Oscar niets aan veranderen.


pagina 4/5 en 34-37

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden