Braziliaanse muziek is lust voor het oog

Zelf beweren ze dat hun muziek een mengeling is van allerlei Braziliaanse stijlen, maar als het optreden in de vrijwel uitverkochte kleine zaal van het Amsterdamse Concertgebouw één ding duidelijk maakt, is het wel dat het werk van Rosanna en Zelia veel meer in de traditie staat van 'klassieke' popsongwriters...

Ton Maas

De liedjes van de in Duitsland woonachtige vriendinnen uit Brazilië vertonen de kenmerkende sporen van precies dat soort ambachtelijkheid: tot in de kleinste details uitgekiende arrangementen die integraal deel uitmaken van de composities.

En net als bij popsongs blijven solistische escapades tot een minimum beperkt, hoewel alleen al de moeiteloze trefzekerheid van Zelia's gitaarspel duidelijk maakt dat niets haar zou beletten om af en toe eens flink uit te pakken. Zelfs als percussioniste Angela Frontera ruim baan krijgt voor een heuse drumsolo, kiest ze ervoor de complexiteit van de Afro-Braziliaanse polyritmiek inzichtelijk te maken in plaats van haar publiek te imponeren. Pas aan het eind laat ze even zien wat ze in huis heeft aan beheersing, snelheid en precisie.

Ondanks de ogenschijnlijke luchtigheid van hun songs snijden ze soms pijnlijke onderwerpen aan. Zo is Mirra, een lied dat Rosanna zingt nadat ze bij wijze van sluier een groene sjaal om haar hoofd heeft gewikkeld, een aanklacht tegen religieus fanatisme en is het aangrijpende Sobre a Solidao, dat als sobere toegift werd gezongen, een klaaglied over de pijn van de eenzaamheid.

De zwakste schakel in de bezetting is zonder twijfel Marcio Tubino. Op dwarsfluit wist hij te overtuigen met een fraaie combinatie van harmonische ondersteuning en ritmische ademstoten, maar zijn soli op de sopraansax gingen gebukt onder een zekere stijfheid die afbreuk deed aan de vloeiende souplesse van het kwartet.

Een gevaar dat bij deze aanpak op de loer ligt, is de discrepantie tussen plaatopname en live-uitvoering. Hoewel geluidstechnicus Dieter aan het eind van de voorstelling uitvoerig werd bedankt voor zijn goede zorgen, lukte het niet altijd om de balans tussen de stemmen en de instrumenten onderling even perfect te laten zijn als op hun twee cd's.

Toch heeft het duo live wel degelijk iets extra's te bieden. De moeiteloze gratie waarmee Rosanna tijdens de meest complexe zangpartijen ook nog allerlei percussie-instrumenten bewerkt, is een lust voor het oog endoet de bewondering groeien. Een mengeling van spontaniteit en verlegenheid verschaft het duo een zekere aandoenlijkheid, maar klungelig wordt het nooit. Het zijn zeer bedreven performers die moeiteloos hun concentratie hervinden. En dan zingen en spelen ze weer met totale overgave.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden