Brave

Sprankelend sprookje mist eenheid van eerdere Pixar-meesterwerken.

Prinsessen staan vroeg op, zijn schoon en geduldig, en streven naar perfectie. En dat is slechts een fractie van de strenge eisen die de Schotse koningin Elinor aan haar dochter Merida stelt. Het knalrood gekrulde meisje ziet dat prinsessenkeurslijf helemaal niet zitten; zeker niet wanneer ze in een knellend korset en krappe jurk moet stappen en de hoofdprijs van een uithuwelijking-ceremonie wordt.


Drie sukkelige prinsen strijden om haar hand, maar daar gaat de heldin van Brave echt niet op zitten wachten. 'Ik wil niet trouwen', zegt ze met sappig Schots accent, maar 'single blijven en mijn haar laten golven in de wind terwijl ik door de vallei rijd en pijlen afschiet naar de zonsondergang'. En als het anders dreigt te lopen, laat Merida haar moeder desnoods van een betoverd pasteitje eten.


Zo komt Brave, de eerste film van animatiestudio Pixar met een meisje in de hoofdrol, meer dan ooit op het terrein van moederbedrijf Disney. Een sprankelend geanimeerd en liefdevol gemaakt sprookje met zang en dans is het, met dwaallichtjes, gezellige heksen en een stevige moraal die net als Merida's vurige krullenbol in vrijwel elke scène de kop opsteekt.


Dat is dan wel een heel eigentijdse moraal: iedereen, ook prinsessen als Merida, heeft zijn lot in eigen handen. Dus zetten regisseurs-scenaristen Mark Andrews, Brenda Chapman en Steve Purcell Merida stevig af tegen conventionele, brave Disney-prinsessen als Sneeuwwitje en Doornroosje; dat het meisje veel te eigengereid is voor haar voorbestemde rol, geeft de hele film iets ongedurigs en puberaals.


Brave is op zijn best wanneer de focus duidelijk op Merida's emancipatiedrift blijft en daar vooral beelden en weinig woorden aan besteedt. De subliem vormgegeven wedstrijd pijl- en-boogschieten, waarin Merida de prinsen genadeloos aftroeft met verbijsterend precies geschoten pijlen, is wat dat betreft het hoogtepunt van de film.


Het wordt allemaal een stuk richtinglozer wanneer de betovering van Merida's moeder op de voorgrond komt te staan. Dat de vrouw door de hap van het magische pasteitje in een beer verandert en op vier poten steeds wilder en instinctmatiger gaat handelen, heeft alleen in de verte met de hoofdthematiek van de film te maken.


Brave heeft dan ook bij lange na niet de eenheid en zeggingskracht van Pixar-meesterwerken als WALL-E (2008), Up (2009) en Toy Story 3 (2010). En dat maakt de teleurstelling alleen maar groter.


***


Regie Mark Andrews, Brenda Chapman, Steve Purcell. NL en OV in 293 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden