'Brahms moet ook kunnen' zolang er rosé is

Misthoorns en gejoel zijn minstens even belangrijk als de muziek tijdens het jaarlijkse open-luchtconcert in de Amsterdamse Prinsengracht. 'Het is verdorie al half elf.'..

Het was een typisch Amsterdams gezicht: zodra de waterpolitie zaterdagmiddag om half twee vrij baan gaf op de Prinsengracht, stormden tientallen bootjes in een race om de beste plek van alle kanten richting podium. De politieboot raakte hopeloos klem in het geweld.

In 22 jaar is het Prinsengrachtconcert uitgegroeid tot een megafestijn dat half bootbezittend Nederland naar de hoofdstad doet afvaren. Eén of twee internationaal bekende musici samen met wat nieuw vaderlands talent, een mooie nazomeravond en een locatie die Amsterdam van haar meest folkloristische kant laat zien, moeten het tot een hoogwaardig cultureel evenement maken. Het merendeel van de bijna twintigduizend bezoekers komt echter voor een waterpicknick.

Hoofdgasten dit jaar waren de uit de VS afkomstige broer en zus Shaham, Gil op de viool, Orli aan de piano. Zij brachten een kort maar mooi Brahms-programma dat misschien te introvert was voor een openluchtconcert , maar dat het thuis voor de buis goed moet hebben gedaan. Het regelmatig vanaf de boten aanzwellende gejoel, de ene keer omdat toeschouwers vanaf de bruggen in het water sprongen, de andere keer omdat stiekem de laatste vis uit de Prinsengracht werd gehengeld, was op de tv ook nauwelijks te horen.

Maar ook de honderden vips op de voor het Pulitzer Hotel gelegen ponton waren moeilijk stil te krijgen. De recentelijk zo geplaagde old boys grepen de gelegenheid aan om de rosé weer eens rijkelijk te laten stromen. Op veilige afstand van, aldus klagende pontonvips, 'die zuipschuiten'. Maar ook op de zuipschuiten was de rosé populair, en het onderscheid zat hooguit in de glazen: Leerdam op de ponton, voetloze Hema-glaasjes voor het gewone volk.

Zoals op de boot van twee uit Den Haag afkomstige broers, die een plek pal naast de ponton hadden veroverd door vrijdagavond al startklaar te liggen. Nog niet één Prinsengrachtconcert hebben ze gemist en hun scheepstoeter moet inmiddels wereldberoemd zijn. Of anders het rood-wit-blauw geverfde bootje met de toepasselijke naam Hollands Welvaren. De Arnhemse stuurman verklaarde dat de Stones in de ArenA hem meer hadden geraakt, maar 'Brahms moet ook kunnen'.

Hoe toevallig ook dat de reclamezuilen op de kades beplakt waren met affiches van Laat me je ding zien, het Amsterdamse wervingsproject voor artistiek jong talent. En dat terwijl het voorprogramma gevuld werd door vier jonge operatalenten, die dankzij hun hitgevoelige repertoirekeus het publiek wel degelijk stil kregen.

De Estlandse sopraan Aile Asszonyi gaf een gezien het tijdstip voortijdige, maar gloedvolle vertolking van het Lied van de maan uit Dvoráks Rusalka, terwijl tenor Charles Hens vooral overtuigde toen hij als Prins Calaf uit Puccini's Turandot de slavin Liu probeerde te troosten. Echt zwijmelen werd het met de toegiften, de Bloemen-aria uit Delibes' Lakmé, gevolgd door het duet uit De Parelvissers van Bizet.

Gewaagder was de opening van het hoofdprogramma, toen bleek dat de organisatie het voor het eerst had aangedurfd om een stel jonge, niet-klassieke musici, genaamd C-mon & Kypski, een opdracht te geven: een bewerking van een fanfare van Paul Dukas. Een stevige beat en het nodige scratchen met oude operastemmen: de mensen in de bootjes vonden het prachtig, op de ponton haalde men de schouders op.

Inmiddels was het donker, met sfeervol licht op de bomen en de toren van de Westerkerk. Presentator Roland Kieft verklaarde de Prinsengracht tot 'een van de mooiste concertzalen ter wereld', waarna Gil en Orli Shaham de ponton betraden. Hun indrukwekkende interpretatie van Brahms' derde vioolsonate werd tussen alle delen onderbroken voor fluitconcert en misthoorn. Bij de vijfde van Brahms' Hongaarse Dansen gingen de handen op elkaar en de sterretjes in de lucht.

'Het is verdorie al half elf', gromden de ponton-vips, die ruim twee uur muziek wel genoeg vonden en zin kregen in hun cocktailparty in het Pulitzer Hotel. Maar broer en zus Shaham kregen nog twee minuten respijt toen zij hun vierde toegift lieten overgaan in een virtuoze bewerking van, hoe kan het anders, Aan de Amsterdamse grachten. Zodanig gespeeld dat het inhakende publiek al snel moest afhaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden