Boze vaders op gympen

Nog altijd spelen ze 'voor bier en eten', maar die staan nu klaar in het vijfsterrenhotel. De wereld volgens Korn, dat is een mix van metal en misbruik, vol drank en droefheid op de lage B....

Even vooraf: met de wereld komt het nooit meer goed, zonlicht is slechts een deken over de duisternis, waarom doen we zo moeilijk over porno, en shit, alles is fucked up.

Zo. Dit zijn de basisregels. En het wordt misschien nog erger, want Korn is woede, Korn is anti, Korn is haat, Korn is de soundtrack voor tieners in problemen.

Toch?

Korn is K@#%!, zo schreeuwzingen ze zelf. Heavy-metal 'met een emotionele lading', met een vleugje hiphop, de laatste tijd met een symfonisch tintje, met gitaren die liever niet boven de lage B uitkomen, met een zanger die zingt alsof ie zijn hele leven niet is begrepen - en inderdaad.

De Bakersfield Five: soort van eretitel die verwijst naar hun gemeenschappelijke geboortestad op twee uur rijden van Los Angeles, 'de oksel van de wereld', zoals de bandleden het plachten te noemen, waar ze zich samen ergerden aan het 'langzame leven' om hen heen, samen muziek gingen maken, samen verlangden naar strand en Hollywood, en, vooral, waarvandaan ze samen vertrokken. Ze speelden er verhuizer in hun beginjaren, bezorgden er pizza's, reinigden er tapijten om hun gitaren en versterkers te bekostigen.

Nu hoeven ze bij McDonald's de hamburgers niet meer te delen - alleen al in de VS hebben ze de afgelopen acht jaar zo'n elf miljoen albums verkocht. Een ontmoeting met het vijftal is nu daarom een ontmoeting in een Hyatt Regency. Hoog uittorenend boven de woestijnstad Albuquerque, New Mexico. Volgens de bandleden 'bijna net zo saai als Bakersfield'. Het eerste deel van hun Tour With No Name, gekoppeld aan het jongste album Untouchables, zit er op. Een weekje rust, en dan naar Europa, Lowlands en Ahoy' incluis.

Een ontmoeting met de vijf :

'Het is voor een krant uit Polen, toch?' (Nee.)

'Ben je hier omdat de kaarten nog niet zijn uitverkocht?' (Nee.)

'Waarom kijk je me nog aan? Mijn antwoord is afgelopen.' (O.)

Die laatste komt van Fieldy (32). Zijn echte naam, Reggie Arvizu, is bijna iedereen vergeten, want zijn vrienden noemden hem achtereenvolgens Gopher, Gar, Garfield en bleven steken bij Fieldy. Hij is de bassist, houdt van hiphop en kleedt zich er liefst ook naar - muts tot aan de oren, ketting met grote schakels, wijd en lang sportshirt. Hij hangt wat rond in de hotelbar met een vriend, flesje Budweiser in de hand. 'Ik ben niet graag langer dan twee of drie dagen op dezelfde plek. Dan raak ik verveeld' - en zo kijkt hij dan ook.

Gitarist Brian Welch (32) - 'Head' genoemd omdat zijn vrienden vinden dat zijn hoofd zo groot is dat er geen enkele pet of hoed op past - zit op zijn kamer op de elfde zijn kater uit met een champagnekoeler vol flesjes Coors Light. Gisteren wezen stappen in Denver (1600 kilometer noordelijk), ruzie gekregen met een meisje, hij weet niet precies waarom, vandaag een keer rustig aan. 'Iedereen is elke avond naar de klote. Bier, dat is het probleem, de drugs niet meer. Maar ik ben geen engel.'

James Shaffer - daar gaan we weer: 'Munky' omdat zijn voeten op apenpoten lijken - is gisteravond een good boy geweest. Hij zit op zijn kamer achter een Apple-laptop, nu mét firewall: de laatste cd belandde ruim voor de release op internet doordat zijn computer niet was beveiligd. De gitarist zoekt akkoorden op internet en gaat die uitproberen beneden in zijn tourbus voor de deur van het hotel. Misschien heeft Head nog zin om even te jammen.

Drie luxe touringcars, zwart met felgekleurde vlam-motieven, staan voor de deur van het vijfsterrenhotel. Voor ieder bandlid één - de bijnaamloze bandleden zijn er nog even niet. Drummer David Silveria (29) is via Phoenix gereisd voor de verjaardag van zijn bodyguard, en die komt morgen; zanger en boegbeeld Jonathan Davis (31) is op pad met overgevlogen zoontje Nathan, en is vandaag niet aanspreekbaar omdat hij 'persoonlijke dingen' aan zijn hoofd heeft.

De bussen. Volgens Head een van de redenen waarom ze zo weinig aan de tour verdienen ('we spelen voor bier en eten, net als vroeger'): deur die met pincode opengaat, zwartmarmeren tegels op de vloer, sofa achter de bestuurdersstoel, volledig ingerichte studiohoek, spiegel aan het plafond, badcel halverwege, en slaapkamer met queen-size bed achterin.

Zo reizen ze 's nachts de VS door, zo redden de jeugdvriendjes het nog steeds samen: 'We houden van elkaar als broers, maar we hebben wel wat ruimte nodig.'

'Gosh', verzucht Munky. 'Soms krijg ik nu nog een flashback op het podium. Al die stomme dingen die we vroeger samen hebben gedaan. Dan sta ik met een glimlach een heel kwaad nummer te spelen. Al die nummers bij elkaar, het is alsof je door een schooljaarboek bladert.'

De vijf zaten samen in 'B-Town' op school en zagen elkaar de drankgerechtigde leeftijd bereiken. Fieldy, Head, Munky en David vonden elkaar eind jaren tachtig in Los Angeles in de groep LAPD ('Love and Peace Dude', later 'Laughing as People Die'); Jonathan, zanger bij de groep SexArt, voegde zich in 1993 bij de vier. Dat werd Korn, zomaar een naam eigenlijk, geschreven met een K zoals een kind dat zou doen, en met een gespiegelde R om het iets onaangenaams, donkers, mysterieus mee te geven.

Alsof de teksten van frontman Jonathan dat al niet in zich hadden. Nadat de andere jongens al jammend de muziek hebben bedacht, gaat Davis in een hoekje zitten (of in een luxe hotelkamer), denkt hij terug aan zijn jeugd in Bakersfield - 'echt eng om te zien', zo vindt Munky. En dan komt er iets over kindermisbruik (hij is verkracht door een buurman), over lijken (hij werkte in een mortuarium), over gepest worden (hij werd voor 'flikker' uitgemaakt), en over haat en onrecht in het algemeen.

Het spectrum: van You can suck my dick and fucking like it ('Faget', 1994) tot We got a fucked up reason to live, who really gives a fuck ('Wake Up Hate', 2002).

Twee jaar lang, in de jaren dat de heavy metal op sterven na dood was en vooral Rage Against The Machine de motor draaiende hield, bleek Korn een sensatie in de underground - en een plaag voor clubeigenaren die de urine uit de wasbakken konden poetsen en de etensresten van de muren. Maar na achttien maanden toeren werd het eerste album Korn dan toch goud. Toen kon zelfs MTV niet om de band heen, en kwamen ze van Mexico tot Australië in de top van de hitlijsten. De vijf uit L.A. en omgeving zouden de wegbereider blijken voor bands als Limp Bizkit, die met hun hiphopstijl de nu-metal (new metal) introduceerde, en later Linkin Park en System Of A Down.

Korn maakte vier albums in zes jaar tijd, waarvan Follow The Leader (1998) de meest succesvolle. Na Issues (1999) en de bijbehorende tour verdwenen ze plots drie jaar van het podium - het volgende album (Untouchables) kwam maar niet af. Michael Beinhorn, de producer die eerder naam maakte met de Red Hot Chili Peppers, Hole en Soundgarden, wordt nu geëerd als de redder, de 'bandtherapeut'. Head, in zijn hotelkamer: 'De hele band had een writer's bloc. En ik kom nooit opdagen.' Munky: 'We hadden allemaal wel een persoonlijk probleem. Ik was nog aan de drank, alle anderen lagen in een scheiding. Ik ben de last man standing.'

Want waar hebben we het eigenlijk over: deze mannen met omvangrijke tattoos, die in de Poltergeist-achtige clip van hun single Here To Stay kinderen skeletten voorschotelen, doodshoofden, een ontploffende space shuttle en een krokodil die een hert verorbert, zijn nu vaders die hun zoontje op tijd ophalen van de voetbaltraining en (nuchter) in het park lopen met een dochtertje.

Head, foto van de vierjarige Jennea in zijn portemonnee: 'Als ik vrij ben, geniet ik van het leven. Dan zie ik mijn dochter, zie ik haar groeien.' Munky: 'Vandaag kan ik de gelukkigste zijn, morgen kan ik me vreselijk voelen omdat ik Carmella mis - ze is net een jaar geworden.'

En Nathan, de zesjarige zoon van Jonathan, is de koning. In het Tingley Colliseum van Albuquerque zetelt de eregast direct naast het podium - met geluiddempende koptelefoon op. Hij ziet zijn vader in het zwart achter een microfoonstandaard met hoofd en borsten (ontworpen door de Zwitsere kunstenaar H.R. Giger, genius achter de wezens uit Alien). Boven papa verschijnen op grote schermen angstige kinderen in het bos en ongetwijfeld kwaadaardige mannen die op hen afkomen. Davis' devies: 'Hij moet alles meemaken, ik wil niks verbergen voor hem. Je moet de tv niet uitzetten als er geweld is te zien. Dit is de samenleving van nu, het gaat erom dat je uitlegt wat goed en fout is.'

Zijn overwegend jonge publiek voert de strijd die hij vroeger heeft gestreden. 'Het zijn kinderen die worden gepest op school, die worden misbruikt, bang zijn, niet begrepen worden, al die shit. Daar zitten ze mee. Schietpartijen op scholen, 11 september - ik hou me niet bezig met politiek, maar dat was natuurlijk onontkoombaar.'

Ruimdenkend wil hij vooral zijn. In dat kader hoopt hij volgend jaar op de Sunset Boulevard in Hollywood een Museum van Seriemoordenaars te openen. 'Allerlei gekke spullen' zullen er te zien zijn: de Volkswagen die de seriemoordenaar Ted Bundy bestuurde toen hij op zoek was naar slachtoffers, brieven van kannibaal Albert Fish, die begin vorige eeuw meer dan honderd kinderen verslond. Ook de clownspakken die John Gacy droeg tijdens zijn optredens in het kinderziekenhuis mogen natuurlijk niet ontbreken (hij zou er uiteindelijk een dertigtal vermoorden). 'Waarom doet iemand zoiets, dat vind ik interessant', legt de zanger uit. 'Ik hou van de donkere kanten van het leven. Daar gaan mijn nummers ook over.'

David, man van weinig woorden, een uur voor het concert in zijn bus (foto van kleine David en Sophia aan de wand): 'Ik drum. Ik zie het gescheiden. De teksten van Jonathan gaan niet over mij. Ik ben tamelijk gelukkig en tevreden, of ik heb het niet door en moet hulp zoeken.'

Fieldy, vader van twee dochterjes, die in een gesprek van 25 minuten 26 keer Idunno (I don't know) kan mompelen: 'Voor mij telt het geheel, de hele band. I don't know. Ik speel bas. Jonathan zal nooit over gelukkige dagen schrijven. Eén nummer gaat over freaky seks, maar voor de rest is het allemaal depressief.'

Munky: 'Ik word nog steeds boos op het podium. Als Jonathan iets zingt waarover ik sterke gevoelens heb, raak ik verloren in een hoop woede. Dat is goed voor me.'

Head: 'Van kinderen hoor ik regelmatig: ''Ik was dood geweest als jullie muziek er niet was. Ik had m'n hoofd eraf geschoten. . .'' Ze weten dat ze niet alleen zijn.'

De jonge fans (Fieldy: 'Korn is cool als je dertien bent, als je veertien bent niet meer') dragen de dreadlocks van Munky, de shirts van Fieldy, of de sportschoenen van. . . alle vijf. Vroeger was het Adidas, in de tijd dat Jonathan zich hulde in een trainingspak en hij er zelfs een nummer naar vernoemde (A.D.I.D.A.S., All Day I Dream About Sex). Later werd het Puma. Nu constateren de Kornleden met lichte tevredenheid dat steeds meer Kids, zoals de fans heten, op Pony's rondlopen. Immers, de groep is voor 7,5 procent mede-eigenaar van het sportmerk. Head: 'Als het groot wordt, win ik de lotto. Ik hoef er niets voor te doen, ik draag gewoon gratis schoenen.'

Misschien dat het iets goedmaakt van de opkomst bij de concerten. Gemiddelde zaalbezetting: 60 procent. Aan het ontbreken van de overige 40 liggen misschien wat algemene economische oorzaken ten grondslag ('ouders hebben die extra honderd dollar voor hun kinderen nu niet'), maar het valt de leden toch wel een beetje tegen. Ook de platenverkoop sucks, zegt Fieldy. 'We hebben van de laatste misschien een miljoen verkocht, maar dat zouden er drie, vier, vijf miljoen moeten zijn. Al die kinderen branden de cd nu thuis.I don't know.'

Zou Korn te melodieus zijn geworden - er zijn fans die dat beweren - of te mainstream? Fieldy: 'Ik zou dolgraag mainstream willen zijn, want ik wil betaald worden. Maar MTV draait ons haast niet, de radio een beetje. Europa houdt er nu waarschijnlijk meer van. Hier is het alleen maar pop: Britney Spears, Backstreet Boys.'

Echte popster, dat zou mooi zijn. 'Dan zou ik over een jaar met pensioen kunnen gaan. Mijn armen doen pijn, mijn rug doet pijn, ik word oud. Mijn shit gaat het begeven. Ik speel al zeventien jaar bas. Ik val uit elkaar man.'

Stoppen, hell no.

Fieldy stopt pas als hij zijn hand niet meer kan bewegen. En dan, ja, dat weet hij inderdaad niet. David gaat het sushi-restaurant leiden dat hij een paar jaar geleden heeft geopend in Huntington Beach ('helemaal van mij, dat is cool'), Munky gaat proberen 'beter voor zichzelf te zorgen', Jonathan hoopt ooit een pornofilm te gaan regisseren (want ook de naaktheid van het menselijk lichaam moet bespreekbaar zijn), en Head geniet van zijn barretje-in-zwembad in de achtertuin. . . Waar anders dan in Bakersfield.

Living life, dat is voorlopig moeilijk genoeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden