Boy Wonder

Hij is 29 jaar, maar had al tien keer dood moeten zijn. Vaker nog. En toch is Mr. Probz nog onder ons. Nu met zijn hit Waves, eind juli volgt zijn eerste solo-album. Hij geeft het gratis weg.

Dennis Stehr (29) zet twee plastic bekertjes met gele aanmaaklimonade op de salontafel. Die staat in een grote, open ruimte in een oud schoolgebouw in Amsterdam Slotervaart. Het pand wordt bewoond door zeven creatievelingen. Aan de muur hangen kunstwerken die zijn gemaakt van tandpastatubes en kauwgomballen. Stehr, bekend als muzikant, rapper en zanger Mr. Probz, had hier een vleugel.


Had, want die vleugel brandde twee weken geleden uit. De brand, waarschijnlijk veroorzaakt door een kortsluiting in zijn 'inloopkast', omschrijft Stehr als 'vervelend' - hij zegt het zonder zichtbare emotie. 'Het ging de dag na de brand al weer goed met me. Het was alleen een troepje. Het is niet fijn om met een stok in je eigen verbrande spullen te porren. Maar op zo'n moment denk ik: deal with it.'


De ruimte is nu dichtgetimmerd met houten platen. Stehr wijst naar de roetaanslag op de muren. Sinds de brand slaapt hij op een luchtbed bij een vriend, in hetzelfde gebouw. Hij weet het zeker: als hij die nacht tien seconden later wakker was geworden, was hij er niet meer geweest.


'Ik gelóóf niet dat ik aan de dood ontsnapt ben, ik wéét het. Tien seconden later was alles zwart geweest en had ik niks kunnen zien. Er was nu al nauwelijks lucht. Ik sprong uit het raam en belde de brandweer. Alles was weg: mijn studio, woonkamer, kleding, foto's van vroeger, schoenen, petten, jassen. Alles.'


Alles, behalve de belangrijkste spullen om verder te kunnen. 'Mijn laptop was heel. Mijn telefoon: niks mee aan de hand. Een doos met belangrijke papieren: intact. Terwijl alles eromheen gesmolten of verbrand was.' Geen toeval, denkt Stehr. 'God works in mysterious ways, weet je.'


Mr. Probz werd vooral bekend door het zingen van refreintjes op hitnummers van Nederlandse rappers: Meisje luister van Kleine Viezerik, Sukkel voor de liefde van The Opposites. De release van zijn eerste eigen plaat The Treatment is vanwege de brand uitgesteld. De plaat moest in juni verschijnen, maar dat wordt eind juli, als het meezit. Het is het zoveelste uitstel. 'Steeds gebeurt er weer iets. Misschien moet ik tot juli een beschermend pak gaan dragen.'


Stehr heeft geen platenlabel. 'Niet omdat ik een rebelse artiest wil zijn. Ik ben geen mafkees die in het publiek spuugt of gitaren kapot slaat. Dat is het niet. Ik wil gewoon niet als product worden gezien.' Zodra de plaat - over 'debuutalbum' heeft hij het liever niet - af is, zet hij die op internet. Gratis, voor zijn 'supporters'. Want ook over 'fans' heeft hij het liever niet. 'Vind ik vaak een kutwoord. Je kunt van mijn muziek houden, maar als je iemand labelt als fan, is die persoon bijna geen mens meer, vind ik. Dan is het een soort lemming.'


Twee dagen na de brand zong Mr. Probz zijn nieuwe single Waves bij De Wereld Draait Door. 'De man met de mooiste stem van Nederland', in de woorden van Matthijs van Nieuwkerk. 'Eigenlijk kon ik helemaal niet performen, want mijn longen zaten vol roet. Toch heb ik ja gezegd. Na afloop ging ik buiten een peukje roken en keek ik op mijn telefoon. Boem, Twitter, sms, alles ontplofte.'


Een uur later stond Waves, een soulnummer waarbij Probz door alleen een gitaar wordt begeleid, op nummer 1 in de iTunes Charts. De week erop werd Waves verkozen tot 3FM Megahit en dus ieder uur op de radiozender gedraaid. Het is zijn grootste hit tot nu toe. 'Het heeft alles veranderd.'


Toch komt Waves niet op het album. 'Nee', zegt Stehr stellig. 'Iedereen zegt dat ik het wel moet doen, maar ik heb genoeg ander spul. Er staat een ander rustig nummer op de plaat, ik vond dat ik moest kiezen. Ik denk niet commercieel. Als je die single wilt, kun je die single halen. Maar die plaat is die plaat. Die plaat is een statement. Het heet niet voor niets The Treatment. Het maken ervan was voor mij een reiniging van de ziel.'


Waarom was dat nodig, die reiniging van de ziel?

'Ik ben niet altijd een toffe jongen geweest. Ik ben 180 graden gedraaid, en dat is niet eens lang geleden. Ik heb een heel vervelend leven gehad. Op school ging het niet goed. Ik kwam in aanraking met de politie. Dat soort dingen.'


Dennis Princewell Stehr - van Antilliaanse en Deense afkomst - groeide op in Zoetermeer met zijn moeder en oudere broer. Meer wil hij over zijn thuissituatie niet kwijt. 'Laten we het zo zeggen: ik hou heel veel van mijn moeder.'


Maar het was niet stabiel, thuis.

'Dat is raar om te zeggen. Het was niet makkelijk. Ik voelde me vroeger door niemand begrepen. Ik werd achter in de klas gezet omdat ik nooit iets voor me kon houden. Als er een vraag werd gesteld, gaf ik antwoord. Ik stak mijn vinger niet op, ik riep gewoon. Ik begrijp dat dat vervelend was, maar zo zat ik in elkaar en zelf was ik niet in staat dat aan te passen. Ik ging van school naar school. Zogenaamd was dat allemaal pedagogisch verantwoord. Zo veel mensen hebben zich met me bemoeid: schoolpsychologen, psychiaters, Riagg, Jeugdzorg. Op een gegeven moment zei ik wat ze wilden horen en kon ik weer naar huis. Volgepropt met medicatie, dat wel. Ritalin en zo.'


Wat dacht je: er zal wel iets mis met me zijn?

'Als volwassen mensen zeggen dat je iets mankeert, ga je dat zelf ook geloven. En je daarnaar gedragen. Kijk nu naar mij: ik gebruik geen medicijnen en ben gewoon mezelf. Maar in die tijd creëerde ik mijn eigen wereld. Als jullie mij niet begrijpen, fuck it - dat was ongeveer mijn houding. Op mijn 15de ging ik van school en begon ik te hangen op straat. Die jongens, mijn neven, mijn vrienden, zaten allemaal in hetzelfde bootje en probeerden er iets van te maken. Dat lukte niet.


'Voor de meeste mensen is het gewoon dat je van huis uit richtlijnen meekrijgt. Ik was in mijn eentje buiten en op zoek naar een leerschool. Het is verschrikkelijk cliché om te zeggen dat de straat mijn leerschool was, maar zo was het wel. Van mezelf wist ik niets. Ik was altijd bezig met het zoeken van aansluiting en dat lukte never nooit. Baantjes hield ik niet vol, want ik kon er niet tegen als een baas op een bepaalde manier tegen me sprak. Anderen zullen zeggen: zo hoort het. Maar voor mij hoorde het zo niet.'


Had je een autoriteitsprobleem?

'Ja. Ik ben niet asociaal, ik gedraag me netjes, maar ik kan niet tegen een kleinerende behandeling. Ik had een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Als iets voor mijn gevoel niet klopte, kon ik door een muur heen rennen. Als een agent respectloos met me omging en me duwde, duwde ik terug. Dan kun je denken: dat doe je niet, maar ik ben een mens en ik wil met respect behandeld worden.'


Wanneer kwam je voor het eerst met de politie in aanraking?

'Toen ik 15 was. Een paar jongens begonnen vervelend te doen en ik was daarbij. Gewoon slechte timing. Maar, zoals ik zei, ik ben echt niet altijd even tof geweest. Het mooie daarvan is dat ik weet waar ik het over heb. Ik ben in staat met jongeren te praten en zij kunnen dingen van mij aannemen. Ik hoop dat dat inspirerend is.'


Je bent tien keer opgepakt wegens mishandeling en acht keer veroordeeld.

'Ja, maar ja. Dat sluit aan op wat ik net zei: dat rechtvaardigheidsgevoel. Als ik zag dat een kennis op straat tegenover een groep van tien jongens stond, sprong ik ertussen en begon ik meppen uit te delen. Ik ging niet met mijn handen in mijn zakken staan kijken. Op papier ziet het er misschien slecht uit, maar ik kwam op voor anderen. Ik begon niet zomaar te meppen.'


Waar heb je spijt van?

'We zijn allemaal mensen, we maken allemaal fouten. Spijt heb ik nergens van, hoe vervelend of hoe erg het soms ook was, voor mezelf en anderen. Ik heb het ook hier staan.'


Wijst op een tatoeage in zijn nek. 'No Regrets', staat er.


Je hebt vier maanden vastgezeten.

'Ik heb wel vaker in een celletje gezeten. Ook in jeugddingen en zo. Ik weet het allemaal niet meer. Die vier maanden was vanwege mishandeling - een naaste van mij werd bedreigd en lastiggevallen door een enorme mafkees, en ik zelf later ook. Toen hij weer belde, zei ik: als jij lastig wilt doen, ga ik ook lastig doen. Dan kom ik morgen naar je werk. Ik ben gegaan en heb hem een paar tikken gegeven. Je zou niet verwachten dat iemand die zelf zo veel shit uithaalt, meteen naar de politie rent. Blijkbaar wel. Ik moest voor iemand opkomen. Sommige mensen zijn niet helemaal hier, snap je? Die hebben een corrigerende tik nodig. Dat ik daarvoor vier maanden in de gevangenis zat, misschien was dat ook wel goed. Je beseft: de controle is weg. Geen telefoon. Televisie wel, want vaak is een gevangenis net een resort, gewoon gezellig. In een van de gevangenissen waar ik heb gezeten, had ik alles in mijn cel, zelfs een Xbox. Maar dat moet je misschien niet opschrijven.'


Het is moeilijk voor te stellen dat de bedachtzame Dennis Stehr op de skaileren bank in het oude schoolgebouw dezelfde is als de Stehr met een strafblad vol veroordelingen wegens mishandeling en wapenbezit. Waar die omslag precies vandaankwam, hij weet het zelf eigenlijk ook niet precies. 'Ik denk dat het zaadje zes jaar geleden geplant is. Voor die tijd dacht ik dat alles en iedereen tegen me was. Als ik een glas limonade omstootte, dacht ik: zie je wel, ik weer. Dat heb ik weten om te draaien. Ik ben meer gaan praten en meer gaan lezen. Een ongewoon gesprek met God van Neale Dona Walsch, De alchemist van Paolo Coelho. Het was een kettingreactie van gebeurtenissen en die deed me meer naar binnen kijken in plaats van naar buiten. Alles wat je doet, heeft gevolgen. Daar was ik vroeger niet mee bezig.'


De keren dat hij aan de dood is ontsnapt, kan Stehr nauwelijks meer tellen. 'Op mijn 18de verjaardag brak er een stuk van een slijptol af en die schoot in mijn voorhoofd. Een ongelukje, ik werkte toen in de bouw. Eerder ben ik van tweehoog naar beneden gevallen - vaag verhaal, vertel ik liever niet. Ik heb meerdere auto-ongelukken gehad. Er waren schietpartijen, steekpartijen. En die brand, dus.'


Twee jaar geleden werd Stehr in de Amsterdamse Spiegelstraat in zijn buik geschoten. Geen mislukte afrekening binnen de rapscene, zegt hij, maar een uit de hand gelopen uitgaansruzie. 'Alweer slechte timing. Verkeerde plaats, verkeerde moment.' Het duurde een halfjaar voor hij was hersteld van de zware buikoperatie die hij moest ondergaan.


Wat als je de muziek niet had gehad? Een kantoorbaan was het niet geworden, waarschijnlijk.

'Nee, waarschijnlijk niet. Muziek was het enige waaraan ik me kon vasthouden. Zonder dat zou er weinig overblijven, denk ik.'


Ben je gelovig?

'Nee. Ik ben wétend. Ik heb zo veel wonderen gezien, dat het raar zou zijn als ik niet zou geloven. Kijk wat ik allemaal heb overleefd. Dat zou wel zo vaak toeval zijn, dat het geen toeval meer is.'




Mr. Probz twijfelt niet of hij in de Verenigde Staten voet aan de grond gaat krijgen. 'De vraag is niet of, maar wanneer.' Een paar jaar geleden werd hij benaderd door Chris Lighty, een van de invloedrijkste figuren in de hiphop en de manager van onder anderen 50 Cent. 'Ik ben naar New York gegaan en heb vier keer met hem afgesproken. Er zouden voorstellen gedaan worden. Maar toen kreeg Lighty privéproblemen. In augustus 2012 heeft hij zelfmoord gepleegd.' Ook had Probz contact met de Canadese hiphopartiest Drake (foto). 'Zes jaar geleden spraken we af en toe met elkaar op msn. Hij vroeg of ik een paar refreintjes kon maken. Ik was er niet erg mee bezig. Want toen was het Drake. En nu is het DRAKE. Een paar weken later had hij getekend bij Young Money, het label van Lil' Wayne, en was hij een grote ster.'


Lees verder op pagina V4


Refreintjes


Vervolg van pagina V3

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden