Bowler

Jouke de Vries, de man die zo'n mooie, maar vergeefse gooi doet naar het leiderschap van de PvdA, presenteerde gisteren in het Haagse Nieuwspoort zijn programma....

Martin Bril

Eerst het slechte nieuws. Een paar dagen geleden wilde De Vries nog een verbod op ghettoblasters. Dit idee is in het nieuwe programma niet meer terug te vinden, heel jammer.

Het goede nieuws is dat Jouke de smaak te pakken heeft. Hij vindt het leuk in de politiek, en voor een politicoloog is er ook veel te leren. Zo heeft de hoogleraar van journalisten geleerd dat hij eerst zijn boodschap in steekwoorden over het voetlicht moet brengen om de aandacht te krijgen en daarna pas aan het nuanceren moet slaan. Eenmaal klaar met de nuances dient de boodschap kort maar krachtig (en ongewijzigd) herhaald te worden.

Een andere handigheid die hij inmiddels onder de knie heeft, is het spreken in soundbites en oneliners. Ter demonstratie had hij zelfs speciaal een oneliner gecomponeerd: Een keuze voor de PvdA is beter, Jan Peter!

Met rijm maar liefst.

Maar niet alleen op de korte baan, ook op de lange afstanden heeft Jouke de ijzers stevig ondergebonden. Zo begon hij gisteren met een verhandeling over de toestand in de wereld, een verhaal dat als een heuse raamvertelling om zijn analyse van de Nederlandse politiek heen hing. Zonder kennis van de globalisering en de 24-uurseconomie is de alledaagse toestand in het Haagse Laakkwartier dan ook niet te begrijpen.

Dan is er het milieu.

Jouke is voor het milieu, maar tegen regelgeving. Bovendien heeft het weinig nut terug te verlangen naar de zandverstuivingen van vroeger, want die komen toch nooit weerom. Richtsnoer voor Jouke's natuurbeleid 'wordt het draagvlak van de regelgeving. Omdat er op dit moment geen sprake is van draagvlak wordt de ene regeling op de andere gestapeld en is er sprake van een beleidsdouche.'

Die is nieuw!

Beleidsdouche.

Aan het einde van zijn verhandeling memoreerde De Vries een boek dat hij onlangs heeft gelezen, Bowling Alone van de Amerikaanse schrijver Robert D. Putnam. In dit boek wordt treffend beschreven hoe de sociale instituties zijn geofferd op het blok van het kapitalisme en tot welke nieuwe eenzaamheid dit heeft geleid. Ging men vroeger met vrienden en collega's naar de bowlingbaan, tegenwoordig staan de mensen alleen te bowlen.

Dit is een treffend beeld natuurlijk, en het past perfect bij Jouke en zijn hartveroverende pogingen om fractieleider van de PvdA te worden. Hij is de man die in zijn eentje bowlt.

Verderop in de bowlinghal zijn Jeltje, Klaas en Wouter gezellig bezig: hun ballen rollen, hun kegels vallen, hun biertjes staan verderop te verschalen. Af en toe kijkt de eenzame bowler naar het gezelschap dat zich zo prima vermaakt. Dan vermant hij zich en steekt hij de vingers in zijn bowlingbal en neemt hij piepend op zijn bowlingschoenen een aanloop voor alweer een prachtworp. Ja, hij is eigenlijk heel blij dat hij alleen kan bowlen. Om maar eens iets te noemen: hij hoeft nooit op zijn beurt te wachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden