Bourgondisch stadsgezicht

Ruud, de knuffel uit de eerste editie van Big Brother, heeft veel gereisd, maar keerde altijd terug naar zijn geboortestad.

Ruud Benard neemt plaats in zijn prachtige rode Volkswagen Kever, een krakend pronkstuk uit 1964, waarmee hij wonderbaarlijk genoeg ooit naar San Sebastián reed en daarna 'dwars door de Pyreneeën' naar Lourdes. 'Als ik dit autootje start, krijg ik meteen een gevoel van vrijheid. Geweldig.'


Breda, de Wilhelminasingel, Julianalaan, Irenestraat: op weg naar de Beatrixstraat, naar het verdwenen stadion van NAC. Al meer dan vijftig jaar bezoekt hij de voetbalclub van zijn stad. In 1996 werd het stadion gesloopt. Benard werpt een blik op een appartementencomplex: 'Hier wachtte ik voor de wedstrijd altijd op mijn vrienden. Dit doet nog steeds pijn. Ik mis het verschrikkelijk.'


Als deelnemer aan de eerste editie van Big Brother zoog Benard in 1999 volkomen onverwacht de aandacht naar zich toe van een miljoenenpubliek. Ongecompliceerd propageerde hij zijn levensmotto's, 'laat je niet gek maken' en 'even lekker knuffelen'. Liefdevol sprak hij over zijn dochtertje, Bibi.


Met haar woont hij weer samen, in het jarenzestighuis aan de Doornboslaan dat hij twee jaar geleden kocht van zijn moeder en waar het gezin Benard in 1960 naartoe verhuisde vanuit de Ginnekenstraat in het Bredase centrum. 'Daar woonden we boven een winkel. Ik werd er soms op uit gestuurd om flessen Exota te halen voor opa en oma. Exota was zó lekker. Het koolzuur denderde langs je slokdarm naar beneden.'


Bijna zijn hele leven woont Benard al in Breda. Hij verliet de stad ooit om in Amsterdam sociale geografie te gaan studeren, 'dat zal de mensen misschien verbazen', en woonde later een half jaar op Bali. Jarenlang was hij veel op reis, als soigneur van wielerploegen, maar altijd keerde hij terug naar zijn geboortestad.


Want, zegt hij, Breda is een lekker stadje. 'Niet te groot, niet te klein, bos eromheen, gewoon gezellig.' Ja, bourgondisch ook. 'Het is hier goed uitgaan. Er zijn honderden kroegen.'


Er zijn Bredanaars die al buikpijn krijgen als ze een week lang de toren van de Grote Kerk niet zien. 'Echt hoor. Peter Remie van NAC was er zo een, die werd al niet lekker als-ie uit tegen Volendam moest spelen.'


Daar heeft hij geen last van, hoewel de gedachte aan een leven buiten Breda ook hem benauwt. Acht jaar had hij een relatie met een vrouw uit Twente. 'Dat was lastig hè, vanwege de afstand. Kom hier wonen, zei ze. Nou, nee. Breda is mijn stad.'


Halte 2, Park Valkenberg. Benard, met milde ironie: 'Het Central Park van Breda!' Gezinnen picknicken, stelletjes zoenen, de fontein spuit: een puik stadspark en van grote historische betekenis bovendien. Hier kuierde Willem van Oranje ooit rond. 'En de Oranjes zaten hier vaak met hun valken, vandaar de naam.'


Een jonge vrouw spreekt hem aan. 'Bent u Ruud?' Ja, zegt Benard. 'Dat dacht ik wel. Mijn moeder geloofde het niet, maar ik zag het meteen.'


Verder naar de suikerfabriek, of beter gezegd de voormalige suikerfabriek. De fabriek van CSM werd in 2006 gesloopt. Behalve veel lelijkheid (hekken, bedrijven) is er niets aan de Markkade. 'Man man, de twee silo's staan nog op mijn netvlies.'


Van zijn 32ste tot zijn 45ste, tot hij het Big Brother-huis in ging, werkte Benard tijdens de bietencampagne in de fabriek, drie maanden per jaar. De rest van het jaar was hij op pad met wielerploegen.


'Mooiste tijd van mijn leven. Lekker stappen, vriendinnetje hier, vriendinnetje daar, en met de wielerploegen trok ik de hele wereld over.' Wat hij het meest mist? 'De onbevangenheid. Die hadden we allemaal. En nu zijn we allemaal gescheiden of zitten we in de schulden.'


Voor het vierde en laatste stadsgezicht rijdt hij naar de Haven van Breda. Sinds 2007 stroomt er weer water bij het Spanjaardsgat. Cafés, restaurants en terrassen zorgen voor een kleurrijke aanblik.


Benard, wijzend op de andere oever, met nogal wat lelijke nieuwbouw: 'Het is hier gezellig hoor, maar er had meer ingezeten.' Waarna hij begint te mopperen op de sloopwoede die vele monumentale panden in Breda fataal is geworden.


Terug naar het huis aan de Doornboslaan, terug naar Bibi. Hij heeft zijn leven weer op orde. Tot zijn vreugde verdient hij de kost als magazijnbediende. 'Heerlijk. Ik ben bijna de hele dag alleen. Niemand die schreeuwt: hé Ruudje, even lekker knuffelen?' De gekte van Big Brother is voorbij. 'Om dit te bereiken, moest ik door de stront, maar het is het waard geweest. Alles is toch nog op zijn plaats gevallen. Het zit eindelijk allemaal eens lekker mee.'


'Breda is een lekker stadje.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden