Botsingen, valpartijen en eindeloos gestuntel

Elk jaar schrijft en regisseert Woody Allen een komedie. Hij slaat wel eens een jaar over - vier keer tot nu toe, sinds 1965 - en heel soms is het geen komedie, maar een poging tot serieus drama....

Een hoop grappen, voor één man. Ter vergelijking: bijna vijftig schrijvers hebben er sinds 1994 voor gezorgd dat de hoofdpersonen van de tv-serie Friends leuk uit de hoek blijven komen.

Allens werklust en routine zijn bewonderenswaardig, maar de laatste jaren komen ze de kwaliteit van zijn films niet ten goede. Zijn twee meest recente, de lichtvoetige bankroverskomedie Small Time Crooks en de jaren-veertigklucht The Curse of the Jade Scorpion (nog maar enkele maanden geleden in Nederland uitgebracht) kenden weliswaar aardige uitgangspunten, maar schoten in de uitwerking tekort.

Dat geldt ook voor Hollywood Ending, al bevat de film een groot aantal geslaagde grappen. Het verhaal begint zelfs erg veelbelovend: Allen speelt Val Waxman, in een ver verleden winnaar van twee Oscars, die vanwege zijn vele neuroses en lastige gedrag al jaren niet meer serieus aan de bak is gekomen. Zijn ex-vrouw Ellie (Téa Leoni), inmiddels getrouwd met een Hollywoodproducent, helpt hem aan een klus die zijn comeback kan betekenen.

Val accepteert de opdracht met tegenzin, want het vooruitzicht samen te moeten werken met zijn ex-vrouw, voor wie hij nog allerlei gevoelens koestert, maakt hem nerveus. Op de dag van de eerste opnamen wordt de stress hem teveel en raakt hij plotseling blind. Psychosomatisch, oordeelt de huisarts; er is niets mis met zijn ogen, maar toch ziet Val geen steek.

Niemand op de filmset mag er achter komen, besluit Vals agent, die een jonge Chinese tolk opdracht geeft de blinde regisseur bij te staan. Terwijl Val in het wilde weg beslissingen neemt over camerastandpunten en decors, worden de opnamen voortgezet.

Op dat punt duikelt Hollywood Ending, tot dan toe een redelijk scherpe satire op de filmwereld, de afgrond in. Vals blindheid schept mogelijkheden voor tal van komische verwikkelingen, maar Allen beperkt zich tot de meest voor de hand liggende: botsingen, valpartijen en eindeloos gestuntel.

Dat Val Waxman een film aan het maken is, een romantisch misdaaddrama getiteld The City That Never Sleeps, wordt gereduceerd tot bijzaak, hoe nieuwsgierig het gegeven van een nietsziende regisseur ook maakt. De kijker krijgt zelfs geen kort fragment van het resultaat te zien. Ook het komische contrast tussen de intellectuele New Yorker Val en zijn commercieel ingestelde producenten uit Los Angeles verdwijnt volledig naar de achtergrond.

Uiteindelijk draait Hollywood Ending nog maar om één ding: de verhouding tussen Val en Ellie, die op wonderbaarlijke wijze nieuw leven ingeblazen krijgt.

Nog een handvol belegen grappen en wat afgeraffelde plotlijntjes, en dan is weer een Woody Allen-film gereed. Het roept de vraag op waarom de regisseur zijn ideeën niet wat langer laat rijpen, of eens de hulp inroept van een co-scenarist. Hollywood Ending had zo sterk kunnen zijn, als Allen niet halverwege door zijn inspiratie heen was geraakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.