Bostonse toestanden

Het loopt tegen enen 's nachts als ik toch nog maar even onze zoon wek. Dat hij de volgende dag vrij heeft, de scholengemeenschap waarop hij zit heeft net ge-sms't. Onverwacht snel wakker veert hij overeind, brugklasser die vanmiddag nog gevouwen vliegtuigjes van het balkon gooide.


Als er wapens in het spel zijn, en grote kinderen die uit zijn op bloed, kun je als brugklasser je onschuld snel verliezen. In het Rotterdamse Nieuwe Westen, waar ik zelf scholier was, heb ik mensen dood op straat gezien en het geluid van vuurwapens horen echoën. De achtergrondruis van de grote stad. Geen toestanden die je verwacht in het gemoedelijke Leiden, met zijn grachten en tierelantijntjeslantaarns en zijn twee tuttige molens. Maar aan de andere kant: dat dachten ze in Alphen aan den Rijn vast ook, voordat daar Tristan van der V. het slaperige winkelcentrum De Ridderhof binnenstapte. Bostonse toestanden, je wilt het je kind allemaal zo graag besparen.


Onder Leidse ouders heerst op deze maandag iets dat het midden houdt tussen ongeloof en nervositeit. Of de basisschool wél veilig is, vraagt een moeder die ik spreek zich af. Zojuist heeft ze gezien dat er bij de verlaten middelbare school wel politie staat, maar bij de aangrenzende basisschool waarop haar kind zit niet.


Als ik mijn dochter maandag van de basisschool haal voor de tandarts, blijkt het hek naar het schoolplein gesloten. Binnen hebben de kinderen naar het Jeugdjournaal gekeken. Buiten spelen mocht niet, 'voor die meneer die overal wil gaan schieten'. Ik zeg dat er wel vaker iemand 'een grapje maakt', maar overtuigend klinkt het niet. De dreiging die op deze maandag over Leiden hangt is in zulk ijzingwekkend detail opgetekend dat zelfs ik, kritisch over alles wat riekt naar bangmakerij en overdreven alarmistische overheidstaal, er niet gerust op ben.


Bij de tandarts verdringen de tandarts en twee assistentes zich rond de pc als bekend wordt dat er een verdachte is opgepakt; ook zij hebben kinderen op school. Opeens begrijp ik iets, een fractie maar, van de Bostonse straatfeesten die uitbraken na de arrestatie van de voortvluchtige bommenlegger. Een paar dagen geleden nog vond ik het maar overdreven.


Thuis is inmiddels een klasgenoot van mijn zoon op bezoek. Door de telefoon vertelt hij aan zijn werkende moeder dat hij zelf een eitje heeft gebakken. Als ik peil hoe de jongens eronder zijn, school gesloten wegens dreigende shooting, kijken ze me bevreemd aan. 'Ik vind het alleen maar leuk', 'school is saai' en 'het is vast toch geen kind van onze school', valt me ten deel.


Sommige onschuld laat zich gelukkig niet zomaar verdrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden