Bos ervaart zijn race naar zilver als een wonder

De twee sprinters die de voorbije vijf jaar het vaandel droegen voor Nederland konden na de belangrijkste dag in hun schaatscarrière vrede hebben met de onverwachte ontknoping van de 1000 meter....

Van onze verslaggever Wybren de Boer

'Wereldtijd. Prachtige race, mooie winnaar', zei Erben Wennemars die vijfde werd.

'Van Velde verdient te winnen. Als je zoveel tegenslag hebt meegemaakt, mag je ook wel eens een superdag hebben', zei Jan Bos die het zilver opeiste.

Beiden hadden niettemin heimelijk gehoopt op meer, en gezien hun reputatie niet ten onrechte. Met zijn dagzege medio januari tijdens de World Cup in Heerenveen had Bos zich de enige sprinter getoond die deze winter in staat was op de 1000 meter het Canadese bolwerk te breken. Wotherspoon (4) en Ireland (1) eisten de overige zeges op. Met drie tweede plaatsen had Wennemars zich evenzeer genomineerd voor een podiumklassering in Salt Lake City.

De barrière die Van Velde echter opwierp (1.07,18) had de uitwerking van een technische knock out op de favorieten.

Bos: 'Toen ik die tijd zag, wist ik meteen: dat wordt heel moeilijk. Met zo'n winnaar kun je niet anders dan blij zijn met zilver.'

Wennemars: 'Ik schrok niet, maar ik besefte wel dat het een super-super-supertijd was van Van Velde. Ik heb er alles aan gedaan, meer kan ik niet doen. Ik ben stuk.'

Bos prolongeerde zijn tweede plaats van Nagano '98, maar bij een weging van beide medailles kwam hij tot de slotsom dat het zilver van Salt Lake City aanzienlijk meer waard was. Vier jaar geleden reisde hij als kersvers wereldkampioen sprint in de rol van favoriet naar Nagano, terwijl zijn aanloop naar Salt Lake City doorspekt was met twijfels en conflicten. Vanwege broeiende vetes binnen zijn commerciële team DSB twijfelde Bos minder dan een jaar geleden nog oprecht aan zijn olympische missie.

Nadat binnen DSB schoon schip was gemaakt en trainer Leen Pfrommer het veld had moeten ruimen, vond Bos onder de vleugels van de nieuwe coach Kosta Poltavets zijn oude grandeur terug. Bos: 'Ik vind het een wonder dat ik hier nu met zilver zit. Als iedereen eens wist hoe ik mij een jaar geleden nog voelde? Dit is zo'n opluchting. Trouwens, ik voelde me tijdens de race ook niet superfit. Zware benen, en dan toch 1.07,53 rijden. Man, wat ben ik blij.'

De verliezers kwamen uit Canada: uit de stal van sprintcoach Sean Ireland in het bijzonder. Zijn pupillen Jeremy Wotherspoon, Michael Ireland en de Amerikaan Casey FitzRandolph voerden de voorbije maanden op de sprint (500m en 1000m) een heus schrikbewind. Van de in totaal veertien dagprijzen vielen elf in handen van het illustere trio van Sean Ireland. Van de in totaal 42 beschikbare podiumplaatsen eisten zijn mannen 25 op.

Wotherspoon werd zaterdag 13de, Michael Ireland 14de en Casey FitzRandolph 7de. Het goud voor FitzRandolph op de 500 meter is achteraf een schamele oogst voor het elitekorps uit Calgary. Wotherspoon viel op de 500 meter.

Sean Ireland: 'Het is een moeilijke week geweest voor ons.'

Wotherspoon: 'De Spelen zijn niet geworden wat we er van gehoopt hadden.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden