Borstkloppers

ZATERDAG maakte ik me nog geen zorg...

Jan Blokker

'Als we het EK kunnen organiseren', had Het Parool vernomen uit de mond van het VVD-Kamerlid Rijpstra, 'dan kunnen we ook het WK aan. En op termijn ook de Olympische Spelen.'

Het parlement is nou eenmaal een afspiegeling van de samenleving - dus volgens de statistiek moeten er altijd een paar malloten tussen zitten. Twee andere malloten bleken van respectievelijk de PvdA (Middel) en het CDA(Atsma). De laatste: 'Organisatorisch zouden de OS geen probleem zijn. Qua accommodatie kunnen we het nu misschien nog niet aan. Maar als we snel aan de slag gaan, kunnen we het klaarspelen voor 2012 of 2016.'

Sowieso na mijn tijd, troostte ik mezelf, en bovendien: misschien is over twaalf jaar het democratisch onderscheidingsvermogen in Nederland dusdanig toegenomen, dat types als Rijpstra, Middel en Atsma geen kans meer maken.

Geen probleen, dacht ik dus - tot ik gisteren drie bewindspersonen hoorde verklaren dat het land, inderdaad, klaar is voor én het WK-voetbal, én de Europese plus wereldkampioenschappen zwemmen en atletiek, én eventueel de Spelen.

De Vries, Korthals, Vliegenthart.

Dat is dus niet drie op honderdvijftig, dat is drie op net twintig.

Laten we nu in godsnaam even wel wezen.

Voetballen kunnen we aardig, maar niet goed genoeg.

Tuincentra hebben we in overvloed, maar de douchekoppen dusdanig reinigen dat bezoekersgroepen veilig langs de sproeinesten kunnen wandelen - nee.

Aan een beetje werken hebben we geen broertje dood, maar als het te veel wordt laat driekwart van de bevolking zich liefst met stressverschijnselen door een plaatselijke Riagg onder behandeling stellen.

Ons justitieel apparaat is dik in orde, maar niet lang nadat we een Surinaamse cokehandelaar willen inrekenen, blijkt de bewijslast onvoldoende.

Als ergens in de wereld de vrede, de orde, de rust en de humaniteit gehandhaafd moet worden, zitten we op de voorste bank met de armen over mekaar te gebaren dat we liefst nog gisteren naar Srebrenica willen, maar als Mladic langskomt hijsen we noodgedwongen de witte vlag.

Het belangrijke landbouwgebied bij Isfahan stond op het programma van onze Brinkhorst, maar om Iran te berispen ging de minister een dag eerder naar huis, als gevolg waarvan aan de veroordeling van tien Iraanse joden helemaal niets veranderde.

Gidsland.

Zolang drie opgewonden Kamerleden denken dat we eigenlijk voetbalkampioen zijn geworden, dat we de legionellabacterie totaal onder controle hebben, dat we een vlijtig volk zijn, dat de arrestatie en veroordeling van Desi Bouterse een kwestie van weken is, dat met één Oranje luchtmobiele brigade het conflict in SierraLeone is opgelost en dat Teheran siddert bij een signaal uit Den Haag - is het leed te overzien: wij weten wel beter.

Maar als een heel kabinet het op z'n megalomane heupen krijgt, lijkt het ogenblik aangebroken om nationaal tot bezinning te komen.

Natuurlijk loopt het water onze smerissen in de mond bij de gedachte dat het nu altijd feest zal blijven, dus dat ze altijd Italiaanse cameraploegen in mekaar mogen slaan, en altijd mensen mogen arresteren wier gezicht ze niet bevalt.

Bewindsman De Vries bleek apetrots op Spaanse krantenkoppen waarin te lezen stond dat in Nederland niets mag, terwijl in Spanje nou eindelijk een paar dingen wèl mogen.

'We kunnen het aan', zei de malloot Rijpstra. 'Eventueel zouden we het zelfs op eigen houtje kunnen organiseren, zonder een land erbij.'

En dat zou wel moeten. Want België, waar ze minder borstkloppen, kijkt wel uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden