Boris is aaibaarder dan Red Ken

Ken Livingstone belooft de Londenaren gouden bergen als ze hem kiezen als burgemeester. Zijn tegenstander Boris Johnson noemt hem echter met succes een potverteerder.

LONDEN - 'In welk stadion speelt Crystal Palace?' Dit was niet een vraag waar Ken Livingstone op zat te wachten tijdens zijn interview met het plaatselijke sufferdje in de Zuidlondense wijk Croydon. Waar zijn tegenstrever Boris Johnson, de huidige burgemeester, iets onnavolgbaars zou hebben gemompeld over de wereldtentoonstelling van 1851, liep de 66-jarige socialist geërgerd weg.


Livingstone heeft er veel voor over om terug te keren in het Londense stadhuis, maar de grens blijkt te liggen bij het beantwoorden van pubquizvragen. Tijdens de verkiezingscampagne heeft Red Ken zich geergerd aan het voldongen feit dat niet politiek maar de persoon centraal staat. Dat is vooral goed nieuws voor de 47-jarige Johnson, wiens aaibaarheidsfactor een stuk groter is.


Enkele maanden geleden begon Livingstone zijn campagne met de belofte om de kosten van het openbaar vervoer in de Britse hoofdstad met 7 procent te verlagen. Op die manier, zouden veel Londenaren duizend pond per jaar goedkoper uit zijn.


Dit was tevens een poging om de forensende bewoners uit de buitenwijken, die vier jaar geleden massaal op Johnson hadden gestemd, voor zich te winnen. Volgens Livingstone kan het speerpunt van zijn verkiezingsprogram worden gefinancierd door in te teren op de financiële reserves van het vervoerbedrijf.


Potverteerder

Voor het Johnson-kamp bood Livingstone's lokkertje de kans om de rivaal af te schilderen als een potverteerder die er alles voor over heeft om terug te keren naar het pluche. Naast goedkoper vervoer wil hij Londense ambassades heropenen in de Bric-landen, schoolgaande kinderen extra zakgeld geven, zoveel mogelijk woningen isoleren, meer fietspaden aanleggen en een woningcorporatie oprichten. Het zijn stuk voor stuk sympathieke ideeën die bij vriend en vijand tegelijkertijd de vraag oproepen wie dat allemaal moet betalen. Immers, anders dan in zijn vorige termijnen als burgemeester gaat Livingstone de gemeentelijke belastingen niet verhogen.


Bij de politieke minimalist Johnson ontbreken zulke vergezichten. Zijn campagne is gebaseerd op de vraag wie betrouwbaarder is. Geheel onbedoeld heeft Livingstone zijn rivaal daarbij een handje geholpen. Zo bleek hij de belastingen te hebben ontweken, iets dat pijnlijk is omdat hij ooit had gezegd dat bankiers die de fiscus duperen niet zouden mogen stemmen. Vervolgens moest Livingstone bekennen dat hij gebruik maakt van particuliere zorg, terwijl hij fel tegen privatisering van het zorgstelsel is. De tranen die hij liet bij de lancering van zijn promotievideo vielen eveneens verkeerd. Immers, de gewone Londenaren die de door hem geschreven teksten voorlazen, bleken door een reclamebureau te zijn ingehuurd.


Livingstone had het gevecht tussen hem een Boris op een voor hem kenmerkende wijze vergeleken met de strijd tussen Churchill en Hitler, maar voor de Londenaren ligt de keuze gecompliceerder. Ze zien Livingstone als iemand die de zorgen van de gewone Londenaar kent, maar herinneren zich ook de vriendjespolitiek onder zijn burgemeesterschap. Johnson, daarentegen, beschouwen ze als een boezemvriend van de bancaire klasse, een imagoprobleem dat hij weet te compenseren door chapliniaanse humor. Het blijvende beeld van Johnsons eerste termijn is hoe hij tijdens een schoonmaakactie wegzakt in een modderig riviertje te Lewisham. De Conservatief Johnson is populairder dan zijn partij. Bij Livingstone is het omgekeerde het geval. Labours campagnebaas heeft progressieve Londenaren opgeroepen om desnoods met een wasknijper op de neus te stemmen voor Livingstone.


Gratis middagkrant

Johnson ligt in alle peilingen voor en geniet bovendien de steun van zowel Sex Pistol Johnny Rotten als van de Evening Standard, de gratis middagkrant van Londen waar een vriendin van hem aan het roer staat. Veel Londenaren, echter, moeten nog een beslissing nemen. Dat laatste geldt niet voor de sportpublicist Leo Moynihan, die in Tulse Hill, de Zuidlondense wijk waar Livingstone in een sociale huurwoning opgroeide, net een zak oude kleren heeft achtergelaten bij een tweedehandswinkel. 'Boris is leuk voor op de televisie, maar Ken denkt meer aan de koopkracht van gewone mensen. Dat laatste vind ik belangrijker.'


Iets verderop in Dulwich loopt James Grant, een man van middelbare leeftijd, met goed humeur langs de kostschool waar Johnsons literaire held P.G. Wodehouse onderwijs genoot. 'Ik stem Boris', zegt hij theatraal, 'Sterker, als Ken weer burgemeester wordt, verlaat ik niet alleen deze stad, maar ook dit land.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden