Borgen

Even een volstrekt particulier probleempje van de beroepskijker: wanneer bespreek je die prachtseries als Borgen, The Killing en Breaking Bad? Zodra ze op HBO of andere kwaliteits- en betaalzenders te zien zijn? Bij de eerste illegale torrent op internet, of bij de officiële dvd-release? Kijk je later bij de BBC of op de Belg? Of toch maar beter wachten tot eindelijk een Nederlandse omroep de serie drie jaar na dato week voor week over zijn kijkers uitstrooit op een onmogelijk tijdstip aan de randen van de nacht?


Dat probleem ondervond ik met Borgen. Aangestoken door media en de echte wereld, mag ik mezelf inmiddels ook verslaafd noemen aan de lotgevallen van de Deense premier Birgitte Nyborg, haar intrigerende en cynische spindoctor Kasper Juul en de onderzoekende journaliste Katrine Fønsmark. Fantastisch acteerwerk, ijzersterk scenario dat meeslepend en soms ontroerend balanceert tussen werk en privé van alle partijen in het spel tussen pers en politiek.


Het is te laat u daarop te wijzen. Dat probleem omspant de huidige realiteit van tv kijken, en vooral de wereld van tv-drama: de klassieke wijze van consumeren is rap vervaagd. De digitale mogelijkheden bieden de moderne kijker alle kans zich te ontworstelen aan het dictaat van ouderwetse televisie.


Ondoenlijk. Als tv-recensent beloon ik mijzelf in mijn spaarzame vrije uren niet met een gezellige dvd-box van 72 uur bewegend beeld. Vandaar dat ik als klassieke kijker lijdzaam afwachtte tot de VARA de goedheid had Borgen uit te zenden. Vorige week bevond ik me tussen 251 duizend laatsten der Mohikanen die de derde aflevering van seizoen 2 zagen. Al mijn vrienden en kennissen hebben alle drie de seizoenen al gezien - de beroepskijker heeft het nakijken.


Borgen werd geprezen om zijn realisme. De mens achter de personages. Omdat de Deense politiek voor de Nederlandse kijker zo herkenbaar is, is het verleidelijk er Nederlandse equivalenten in te zien. Filmproducent Gijs van de Westelaken zei onlangs te werken aan een Nederlandse Borgen. Er werd een hoofdrol gesuggereerd voor Femke Halsema. Ik zou mij ook nog Jeanine Hennis-Plasschaert kunnen voorstellen, die dichter op het pluche zit dan Halsema ooit kwam.


De politieke praktijk dient zich in pasklare scènes aan. De uitval van Geert Wilders tegen Alexander Pechtold bij de Algemene Beschouwingen ('Wat een zielig, miezerig en hypocriet mannetje bent u toch'), had rechtstreeks uit de koker kunnen komen van zijn door en door cynische spindoctor. De tv die er een avond lang mee vulde, in plaats van met de inhoud, leent zich voor wrange ironie. Het deed denken aan de leider van de Arbeiderspartij in Borgen, die vorige week in de pers werd weggezet als klunzige blunderaar die over zijn Engels struikelt - en ten onder ging.


Toch valt te hopen dat een Nederlandse Borgen weet te ontkomen aan de karikatuur. Over de werkelijkheid achter de politiek kan ik niet oordelen, maar in de journalistiek heb ik wel eens rondgekeken. Dan valt op dat Borgen een veel te karikaturale weergave geeft van de mediawereld. Onthullingen worden er nog overhandigd door schimmige mannen in regenjassen in parkeergarages. De hoofdredacteuren zijn er steevast verdachte lieden met een hoogstpersoonlijke politieke agenda - hooguit bij De Telegraaf kom je dat nog tegen, maar ach.


Drama is geen documentaire. Met deze karikatuur ontneemt Borgen mij in het tweede seizoen steeds meer geloofwaardigheid. Gelukkig was ik al verslaafd, en blijf ik kijken. Als laatste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden