Bootvluchtelingen contra Isis

Ooit interviewde ik voor een jongerenprogramma een goedlachse jongen die ervan droomde tegen elke prijs naar het Westen te komen. Hij was van Keniaans-Arabische afkomst en woonde met zijn grote familie, inclusief ooms en tantes, in een kale anderhalve kamer in de oude stad van Mombasa. Zijn familie had ons hartelijk onthaald en hun eenvoudige maaltijd, gekruide vissenkoppensoep die urenlang geprutteld had op een eenpits butagasstelletje, met ons gedeeld. Toch zou dit leven het nooit halen bij het leven van zijn dromen, ver weg. Dromen die hij deelde met al zijn vrienden.


Ik stelde hem de vragen die Nederlandse jongeren wilden weten. Wat heb je in het Westen te zoeken? Een derderangsleven in een cultuur die je niet begrijpt en die jou misschien niet waardeert? Je zou ook hier je ambities waar kunnen maken?


Ik had makkelijk praten, vond hij. Zijn ogen lichtten op bij de gedachte aan zijn droom. Hij was bereid zijn leven te geven voor een beter leven.


Bij elk treurig bericht over overbepakte vissersbootjes, na een gruwelijke reis toch nog kapseizend met de finish in zicht: Lampedusa, Samos of een ander Mediterraan strand, schiet dat zonnige joch even door mijn hoofd. 'Hij zou het toch verdomme niet in zijn botte hoofd gehaald hebben..?' Ik heb goede hoop dat het niet zo is - het gaat Kenia inmiddels erg voor de wind.


Mensensmokkelaars laten geen mogelijkheid onbenut een slaatje te slaan uit aangespoelde wanhoop op hun Zuid-Italiaanse territorium, berichtte The Independent. Onlangs zijn in Sicilië arrestaties verricht vanwege een massamoord op bootvluchtelingen. 'Volgens overlevenden zijn er 180 mensen doodgestoken, doodgeknuppeld, gestikt of verdronken na overboord te zijn gegooid.' Het nieuws sneeuwde wat onder omdat we nu onze eigen doden te betreuren hebben.


Toch moest ik ook denken aan onze nieuwste horde op het grillige pad van de integratie: de Polderse Isisjeugd. Vanwege de wrange ironie. Tegenover wanhopige bootvluchtelingen, onder wie ook veel moslims, die bereid zijn onmenselijke ontberingen te doorstaan om hier maar aan te spoelen, staan tweede en derde generatie migrantenjongeren die dwepen met een ideologie die alles waar de seculiere, westerse democratie in hun welvarende tweede vaderland voor staat tot in elke vezel veracht.


Nederlandse migrantenjongeren. Gevormd op, pak 'm beet, de Haagse Hogeschool bijvoorbeeld. Talent met de allerbeste kansen ter wereld. Met ouders die dromen hadden dat hun kinderen het in Nederland zouden gaan maken en zich daarvoor hebben opgeofferd.


Ik zie geen excuus voor radicalisering. Nog niet de ergste vorm van racisme of 'relatieve' armoede. Hier, waar je als je in de bijstand terecht komt minstens vier keer zoveel geld ontvangt als dat je voltijds in een goede baan werkt elders ter wereld. Was het maar waar, dat dit soort jongeren zich ooit geroerd hadden over het gebrek aan werkgelegenheid als je een andere achternaam hebt.


Zwarte banieren met witte letters, de merchandising van Isis die via Facebook te koop is. Men maakt grif gebruik van het demonstratierecht. Ook dat heeft men ontdekt als krachtig zwaard van free publicity. Elke demonstratie tegen het geweld in Gaza is erdoor besmet. Dat hun gevaar voor Europa niet te onderschatten is, blijkt onder meer uit het feit dat Noorwegen inmiddels in de hoogste staat van paraatheid is vanwege terreurdreiging uit Isishoek van terugkerende Noorse jihadi's.


Ook wakkert Isis sektarisch geweld aan. Vrijdag fulmineerde een Haagse Irakees in de Volkskrant: 'Sjiieten zijn nog gevaarlijker dan Joden en Christenen. Ik zweer het je, als ik honderd raketten zou hebben, zou ik er 99 afvuren op Iran, en maar één op Israël.' En dat waar veel poldermoslims niet eens het verschil tussen sjiieten en soennieten kunnen waarnemen. Moeten ze online opzoeken. Oplaaiend sektarisch geweld is wel het laatste waar we op zitten te wachten. Binnenkort is geen shoarmatent meer veilig.


Binnenkort is het suikerfeest. Mijn Turkse buurvrouw pakt je dan op straat bij beide polsen vast en loodst je naar binnen om je, met de andere buren, moslim of niet, Turks, Nederlands, Surinaams of Pools, met sinaasappelbaklava en ander lekkers vol te stoppen in een huis vol warmte. Dat is andere kant van de alledaagse polderislam waar je niet aan ontkomt als je zoals ik in een multiculturele volkswijk woont. Een fijne kant die ik mij niet laat ontnemen, hoe angstig en verdrietig alle Isis berichten ook stemmen.

Harriet Duurvoort is publicist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden