Boonen is voorbeeld Museeuw bijna gepasseerd

Met dank aan de overleden voetbaltrainer Bert Jacobs kan de Ronde van Vlaanderen 2012 gekarakteriseerd worden als hotseknotsbegoniawielrennen. De koers ging alle kanten op, en voor velen was dat niet de goede weg, maar de winnaar was als verwacht Tom Boonen.

Wielrennen is als sportwedstrijd altijd lastig te duiden. Er zijn zo veel verliezers dat het vaak moeilijk is te bepalen waar de winst werd geboekt. Het is voor de hand liggend om dat moment op de finishlijn te bepalen. Tom Boonen had in deze eindsprint af te rekenen met de Italianen Pozzato en Ballan.

Maar misschien sloeg hij zijn slag wel eerder, toen Boonen op de Oude Kwaremont samen met Pozzato achter de eerder ontsnapte Ballan aansprong. Of misschien lag die slag nog wel een fase eerder, toen Chavanel, de Franse ploeggenoot van Boonen, het tempo zo hoog opvoerde dat de concurrentie op apegapen lag.

Maar het meest waarschijnlijk is dat de Ronde van Vlaanderen pas echt begon voor Tom Boonen met de valpartij van Fabian Cancellara op zestig kilometer voor het einde. Cancellara ging tegen het asfalt bij de bevoorrading, waarbij een over straat gerolde drinkbus als schuldige werd aangewezen. De Zwitserse favoriet, die in de E3-Prijs ook al zo veel pech had, bleef achter met wat later een sleutelbeenbreuk bleek te zijn.

Daarmee was Tom Boonen niet alleen verlost van zijn grootste rivaal, maar om een of andere reden was dat ook het signaal de koers op gang te brengen. Dat vond de winnaar zelf ook: dat er zo afwachtend werd gereden. 'Misschien kwam dat wel door het nieuwe parcours. Dat zal de komende jaren wel anders worden.'

Onder impuls van de verrassend fitte Philip Gilbert kwam het peloton nu eindelijk op gang, haalde een lang vooruit gebleven kopgroep bij, waarna het hotseknotsen een aanvang kon nemen. Voortdurend wisselden de kansen in de lussen rond Oudenaarde. Het was er krap, op die wegen, en de favorieten werden steeds zenuwachtiger.

Dat moest dus wel leiden tot valpartijen. Zo kreeg Johan Vansummeren een schouderduw bij het voor de tweede keer opdraaien van de Paterberg. Hij ging onderuit en met hem zeker een dozijn renners uit het voorste gelid - nog zo'n moment dat achteraf als beslissend kan worden aangeduid.

In elk geval was dat wel het moment waarop de wedstrijd een gunstige wending kreeg voor Boonen en zijn manschappen. Met Niki Terpstra en Sylvain Chavanel had hij zijn sterkste pionnen bij de hand. De verrassend goed rijdende Stijn Vandenbergh was trouwens ook nooit ver weg.

In de laatste vijftien kilometer stond Boonen er alleen voor. De Italianen Ballan en Pozzato hadden één gedeeld belang en dat was het lossen van favoriet Boonen. Nadat ze gedrieën voor de laatste maal de Paterberg hadden doorstaan, was hun voorsprong in de laatste strook naar Oudenaarde groot genoeg voor pokeren en demarreren.

Alessandro Ballan, de minste sprinter, gokte op dat laatste. Tot drie keer toe waagde hij een ontsnapping, maar de attente Boonen liet het gat nooit te groot worden. Duidelijk werd daarbij ook dat Filippe Pozzato weinig puf meer had. In een samenspel van demarrages hadden de twee Italianen iets kunnen betekenen, maar Pozzato kwam nooit los van Boonens achterwiel. In de laatste honderden meters, toen Tom Boonen al vroeg de eindsprint had ingezet, probeerde hij het wel, maar schoot net te kort.

Daarmee voltooide de beste wielrenner van 2012 een knappe trilogie in de belangrijkste week van het Vlaamse wielrennen. Vorig weekeinde won hij de E3-Prijs en Gent-Wevelgem, nu dus de koers die ze niet voor niets Vlaanderens Mooiste noemen. Elke keer moest hij er voor sprinten, een wapen dat in de afgelopen jaren aan kracht verloren leek te hebben.

In Omloop Het Nieuwsblad, de openingswedstrijd van het wielrennen in Vlaanderen, ging het inderdaad nog mis. Hij verloor daarin verrassend van zijn jonge landgenoot Sepp Vanmarcke. Maar nu het echt lente is geworden, gaat het weer crescendo en blijkt Tom Boonen in alle soorten van sprints nog mee te tellen. Vorig weekeinde moest hij afrekenen met een pelotonnetje, nu werd het dus een zenuwenslag voor klein gezelschap.

Boonen had de afgelopen jaren nooit gewanhoopt, zei hij. In kleine koersen, elders in de wereld, had hij de draad weer opgepakt en nu doet het herwonnen vertrouwen de rest.

De 31-jarige Tom Boonen straalt op dit moment een indrukwekkende gretigheid uit. Gecombineerd met zijn ervaring en rust moet hij de komende jaren nog tot veel moois in staat zijn. Het wordt zo langzamerhand tijd dat Johan Museeuw, ooit zijn grote voorbeeld, de eretitel 'Leeuw van Vlaanderen', officieel aan hem overdraagt.

Sleutelbeenbreuk Langeveld

Sebastian Langeveld heeft bij een val in de Ronde van Vlaanderen zijn sleutelbeen gebroken. Hij kwam zo'n 40 kilometer voor de streep in botsing met een toeschouwer. Langeveld moest uitwijken en kwam naast de weg terecht, waar een toeschouwer hem niet wist te ontwijken. 'Het is een schande', zei zijn ploegleider Mat-thew White. 'Wat deed die man daar?'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden