Bont

We zaten in de auto en waren onderweg naar school. Op de radio kwam Pim Fortuyn voorbij...

Martin Bril

'Waarom zegt die man dat de islam achterlijk is, pap?', vroeg mijn dochter die achterin zat.

'Dat vindt hij', zei pap.

'Hij is zelf achterlijk, zoiets mág je helemaal niet zeggen', zei mijn dochter.

'Van wie niet?' Waarom vroeg ik dat nou?

Het werd stil op de achterbank.

We luisterden naar het laatste nieuws uit Israël.

'Ze moeten die twee regeringen in een kamer opsluiten en ze mogen er pas weer uit als ze vrede hebben gesloten', bromde mijn dochter verveeld. Zij is bijna tien, en ze heeft het nu al gehad met dat gelazer in het Midden-Oosten. De Ierse kwestie, daar kan ze ook niet tegen.

Rowena kwam langs. Bij het strand van Nulde werd gezocht naar lichaamsdelen van het vermoorde meisje. Ik was net te laat, anders had ik de radio uitgedaan. Maar achterin bleef het gevaarlijk stil.

'Wat heb je vandaag?', vroeg ik snel.

'O, niks', luidde het antwoord.

Heerlijk, die nonchalance.

'Dat kan niet', zei ik.

'Topo', klonk het.

Ik herhaalde het woord, omdat het zo'n fijn woord is om te herhalen. Topo.

'Welke provincie?'

'O, Utrecht', zei de achterbank.

We moesten wachten voor een stoplicht. Naast ons stond een tram. Achter de ramen zaten mensen glazig voor zich uit te staren. Een blonde vrouw peuterde in haar neus. Radio 1 maakte contact met de directeur van de Bonte Wever, het partycentrum in Slagharen dat vorig jaar tot de grond toe afbrandde en waar net als bij Van der Valk in Tiel de zaken niet zo nauw werden genomen.

We reden weer.

De directeur sprak laconieke woorden. Hem kon het allemaal geen reet schelen. Tweeduizend mensen in een zaal geschikt voor zevenhonderdvijftig, ach, dat gebeurde al twintig jaar als BZN kwam spelen en ach, dat de nooduitgangen dan gesloten waren, dat was maar hoe je het bekeek. De brandweer, ja, die hoorde je wel eens, maar wat zei dat nou?

'Pap... Mag de radio uit?'

'Waarom?'

'Die man is zo stom.'

Ik deed de radio uit. Meteen was De Bonte Wever uit ons le ven. We hobbelden langs een lossende vrachtwagen en kwamen in een stroom fietsers terecht, collega's van mijn dochter, al dan niet met ouders, onderweg naar school.

'Waarom was die man nou stom?', wilde ik weten.

'Uh? O, hij praatte zo stom. Niet aardig. Tweeduizend mensen in een klein zaaltje. Al twintig jaar.' Ze deed de vlakke ongeïnteresseerdheid van de bonte directeur perfect na.

Zie je, dacht ik, ze hoort alles. Al kijkt ze uit het raampje naar de stad die voorbijglijdt, iedere ochtend dezelfde straten, alles komt dat hoofd maar binnen, zelfs details kunnen haar al diep raken, en minder diep. Want terwijl we stopten bij school, ging de achterdeur van de auto al open en hoorde ik mijn dochter roepen naar haar vriendinnen. Hun orde van de dag was een heel andere dan de mijne. En toen ik wegreed en de radio weer aandeed, was die man van de Bonte Wever nog even zakkig bezig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden