Boeuf

In de buurt van Roubaix at ik gisteren in een hotelrestaurant aan de E17 een nogal matige burger boeuf. Bij de entrée hing een groot zeil met 'welkom' in kapitalen, maar binnen hadden de lichtjes van de kerstboom het begeven. De jongen en de meid in de bediening hadden het druk met onhandig flirten. We waren de enige gasten.


Desalniettemin zette ik opgewekt het mes in de burger boeuf, zoals ik elke avond met smaak aan tafel ga. Dat heb ik te danken aan mijn lieve moeder. Zij was in de eerste achttien jaar van mijn leven verantwoordelijk voor het avondeten, en ik kan met recht zeggen dat mijn moeder de slechtste kok ter wereld was. Elke avond doorgekookte andijvie met spek, daar raakt een mens allesbehalve verwend van. Het dagelijkse toetje (yoghurt, schepje suiker erbij) vormde een hoogtepunt, samen met de gehaktbal waar mijn broer en ik een enkel weekend op werden getrakteerd. Smullen was dat.


Mijn oude moedertje, de schat, ik ben haar nog erkentelijk voor die culinaire woestenij, want ik ben inmiddels de dankbaarste eter denkbaar. Elke avond geef ik mijn vrouw een ouderwetse zoen op haar voorhoofd, om haar te bedanken voor de heerlijke maaltijd. Ja, mijn vrouw kookt. Elke dag. Dat is beter voor het team.


De meeste van mijn vrienden zijn, in tegenstelling tot mezelf, wel actief in de keuken. Sommigen enthousiast en uit vrije wil, anderen onder lichte dwang van de tijdgeest. Leven en laten leven, maar er moet me toch wat van het hart: de enthousiaste kokers zijn vriendelijke jongens die echter menen dat ze het culinaire woord ook moeten verspreiden onder ongelovigen. Die me ongevraagd vertellen over een slager in de buurt van Hoorn waar je terecht kunt voor 'een echt goed stuk vlees', of over hoe je 'het perfecte uitje kunt snijden' (met een mes misschien?). En wist ik al dat Schotse coquilles beter zijn dan Franse?


Nee, dat wist ik niet. Ik hou niet van vis. Op mijn 8ste verjaardag kreeg ik van mijn moeder een bamboehengel waarmee ik ging vissen in de Zuid-Willemsvaart. Na een half uur glipte het bovenste deel van de hengel uit het onderste - ik zie de halve hengel nog wegdrijven, de dobber wanhopig meesleurend. Ik had nog niks gevangen. Toen ben ik maar weer naar huis gegaan.


Aaf Brandt Corstius is met vakantie. Arno Kantelberg (Esquire, FHM) vervangt haar.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden