Column

Boer Jos is op zijn best als hij bespiegelt over de gladiool

De autobiografie van boer Jos.

 

Het eind van het Boer zoekt vrouw-seizoen ligt in het verschiet en misschien is dat maar goed ook, want elke zondag sterven van plaatsvervangende gêne bij boerin Bertie heeft iets prettig-masochistisch, maar er zit een grens aan.

Maar even tussendoor: kent u boer Jos nog uit 2009? Boer Jos, van Dycke? Die ondernemende vent met die Marco Borsato-sjaal, dat grote bedrijf en die knappe dochters? Hij was er een van het type boer-met-veel-brieven.

Boer Jos heeft een biografie laten schrijven, De dood of de gladiolen. Want Jos doet in gladiolen. 'In interviews wordt Jos maar naar één moment in zijn leven gevraagd (...) Maar hij kreeg het gevoel dat hij meer te vertellen had', aldus de achterflap.

En dat doet boer Jos, ruim 300 pagina's lang. Over de dood van zijn pa, zijn zus. Over de doorbraak in zijn leven: tien dagen weg van de boerderij om naar Aruba te gaan. 'Het is ook een kwestie van een keer lef tonen, durf hebben.' Over zijn lijfspreuk: 'Alles is betrekkelijk'. En over de business waarin hij opereert: 'Op dit moment zijn de aardappelen ruk.'

Maar boer Jos is op zijn best als hij bespiegelt over de gladiool. 'Ik ben altijd in de gladiool blijven geloven, vind het een sprekende bloem, een royale bloem. Je krijgt veel bloem voor weinig geld, zeg ik altijd. De gladiool is ook een beetje een akkerbouwmatige bloem...', en zo gaat hij nog een tijdje door, om vervolgens de lelie af te kraken. 'Dan stop je een hoop geld in de grond en hoop je van harte dat er meer geld uitkomt.'

Voor dit soort pareltjes moet je wel door veel akkerbouwmatigs heen ploegen: 'In maart zitten de plantuien erin en begin april beginnen we met de zaaiuien en de consumptieaardappelen.'

De zaaikalender boeide mij net iets minder dan de vraag: hoe gaat het toch altijd verder met die frisgewassen eenoudergezinnen die na een logeerweek en een citytrip naar Porto ogenschijnlijk moeiteloos worden samengevoegd in een boerenhoeve?

Boer Jos had al twee puberdochters en zijn Dycke ook. Maar de ene dochter van Dycke, lezen wij in dit boek, besloot binnen een jaar om terug te verhuizen naar haar ouderlijk dorp en bij haar vader te gaan wonen. Jos vertelt dat de samensmelting niet altijd makkelijk was. Hij houdt er niet van als mensen deuren open laten staan. Zijn kinderen vindt hij sneller en ad remmer dan Dycke's kinderen. Hij vindt het ook niet prettig als er iemand op zijn wc zit, daarom bouwde hij een eigen wc. 'Als ik moet schijten, moet ik schijten.'

Ook dat is Boer zoekt vrouw. Misschien is het tijd voor een serie over wat zich afspeelt als de boer zijn vrouw gevonden heeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden