Boek ex-dealer is antwoord op bedreigingen drugsbende

Hij gebruikt altijd een andere naam. Hij neemt nooit de telefoon op, maar laat de beller eerst het antwoordapparaat inspreken....

Van onze verslaggever

Rob Gollin

AMSTERDAM

Als je, zoals hij beweert, ooit deel hebt uitgemaakt van een bende die het homocircuit rond de discotheken iT en Roxy van XTC-pillen voorziet, kun je niet voorzichtig genoeg zijn. Helemaal als je weet dat je de gramschap van de leiding hebt gewekt. Enkele jaren geleden zette een Joegoslavische killer in een garage onder een Parijs hotel hem een Browning .45 op de slaap.

De organisatie ripte de eigen dealer, zou later blijken. Een half miljoen gulden aan drugs vormden de buit. De baas houdt er niet van als iemand voor zichzelf wil beginnen.

Hij noemt zich Chacktow, naar een Noordamerikaanse indianenstam die vooral 's nachts jaagde. Onder dat pseudoniem is zojuist het boek Het verhaal van een drugsdealer verschenen (Het Spectrum, ISBN 90 274 4187 1). Daarin beschrijft hij hoe 'de organisatie', waarvan de leiding in geld en decadentie baadde, wekelijks 75 duizend gulden winst behaalde met de afzet van XTC in de Amsterdamse gayscene. Vijftienduizend pillen per weekeinde in disco's en op after hour party's. De omzet aan coke en lsd is nog niet eens meegerekend.

Zelf profiteerde hij fiks mee. In Parijs, waar hij voor de bende een distributienet in disco's zou hebben opgezet, haalde hij in een weekeinde een omzet van anderhalve ton. Na aftrek van kosten - onder meer betalingen aan tussenpersonen en tip- en zwijggeld aan barpersoneel, portiers en garderobe-dames - bleef er 73 duizend gulden over. Maar de verdiensten joeg hij er snel doorheen, 'soms wel vijftigduizend gulden op een avond'.

Of het allemaal op de werkelijkheid berust? 'In essentie wel.' Hij heeft, zegt hij, in zijn boek gerommeld met namen en locaties om herkenbaarheid te voorkomen. Er is hier en daar geromantiseerd. Maar zijn voormalige partners in crime weten wie hij is.

Natuurlijk, het boek is er om geld te verdienen, geeft Chacktow toe. Publikatie dient voorts ook als 'zelftherapie'. De voormalig jongerenwerker is na het incident in Parijs uit de scene gestapt en kijkt met wroeging terug op zijn bestaan als dealer. Een koerier overleed aan een overdosis nadat een condoom met cocaïne in zijn lichaam knapte. Isabel, een tussenpersoon in Parijs, is veroordeeld tot vijf jaar cel, nadat ze was gesnapt met zijn pillen en coke.

'Ik was naïef. Er is een spelletje met me gespeeld. Het milieu maakt je gewetenloos. Het is ook een waarschuwing: bijna als vanzelf beland je in de georganiseerde misdaad. Je begint met tien pillen, honderd, dan duizend. Voor je het beseft, zit je er midden in.'

Maar het boek is vooral bedoeld als een antwoord op de bedreigingen van de organisatie. Ze weten hem kennelijk nog steeds te vinden. Zijn wetenschap is zijn bescherming, meldt hij. Vanuit Parijs vluchtte hij naar zijn vader, in het zuiden van het land. Bij een notaris deponeerde hij een lijst met namen, adressen en telefoonnummers, schema's van de structuur, transportlijnen.

Als hij wordt geliquideerd, gaat die belastende informatie onmiddellijk op de bus naar justitie. De organisatie weet dat, maar beschikt over nog andere methodes om hem het leven zuur te maken. Zo is zijn huis een keer leeggehaald, een daar verblijvende kennis werd, meldt hij, eigenhandig door bendeleider 'Tonnie' in elkaar geslagen.

Hij kwam in aanraking met drugs op de Antillen. Daar was hij aan het begin van de jaren tachtig marinier. Smokkel was een koud kunstje, blijkt uit zijn boek. Met een wekelijkse vlucht van de marineluchtvaartdienst vloog hij naar Caracas, waar hij tassen vol coke kon oppikken. Niemand die bij terugkomst controleerde wat erin zat. Repatriëringskisten van militairen werden benut voor doorvoer naar Nederland. 'Of dat nu nog gebeurt, weet ik niet', verklaart Chacktow. 'Maar destijds hebben er meer mensen aan meegedaan.'

Een woordvoerder van Defensie verdenkt de auteur van een wel erg rijke fantasie. Van wekelijkse vluchten naar Venezuela was en is helemaal geen sprake. Eens per jaar, zo'n beetje. Doorgaans vliegen alleen officieren mee. 'Als iemand er uit hoofde van zijn functie niets te zoeken heeft, is hij niet van de partij.'

Dat zogenoemde repat-kisten vol zitten met smokkelwaar, komt hem al even ongeloofwaardig voor. De mariniers worden al sinds jaar en dag gewaarschuwd dat ze benaderd kunnen worden door drugshandelaren; de kisten worden steekproefsgewijs gecontroleerd. Hij denkt dat die boodschap indringend genoeg is.

Maar niet iedereen is even goed van begrip. De krijgsraad in Arnhem veroordeelde de afgelopen jaren drie militairen wegens cokesmokkel uit de Antillen. Eén droeg de drugs op zijn lichaam, een ander had enkele kilo's inderdaad verstopt in één repat-kist, bevestigt persofficier militaire zaken

mr A. Besier. De grootste vangst dateert van twee jaar geleden. Een militair verstopte zo'n tachtig kilo cocaïne in een jetski.

Chacktow heeft nog meer passages in het boek die vragen oproepen. Hij ziet de bendeleider tijdens een house-party in overleg met de chef van de narcotica-brigade in Amsterdam: 'Opvallend hoe amicaal ze met elkaar omgingen.' Een 'bekende Utrechtse strafpleiter' zou zich door de organisatie vijftienduizend gulden zwart hebben laten uitbetalen.

Dat gebeurde nadat in Duitsland een koerier met XTC-pillen was aangehouden. De advocaat reisde na een telefoontje van Tonnie oostwaarts en eiste een nieuw laboratoriumonderzoek. Wat bleek: de pillen bevatten te weinig drugs om een proces te kunnen beginnen. Volgens Chacktow is de waar in opdracht van de leider door 'connecties' na de arrestatie verwisseld.

De 'bekende Utrechtse strafpleiters' die de hoofdrolspelers in de twee jaar geleden opgerolde XTC-bende van Ton van D. verdedigden, verklaren zich niet aangesproken te voelen. 'Het komt me volstrekt onbekend voor', reageert mr P. Doedens. Mr P. Bovens: 'In alle eerlijkheid: het zegt me niks.'

Mr J. Boone: 'Ik ben het niet.' Hij vermoedt 'Wahrheit und Dichtung'. 'Een Nederlandse advocaat kan helemaal geen onderzoek eisen in Duitsland.' Maar dat een advocaat daarvoor een Duitse vakbroeder benadert, is weer niet ongebruikelijk.

Chacktow weigert verdere toelichting. Hij gaat ook niet in op de vraag of Ton van D. 'Tonnie' is. 'Ik moet oppassen. Ik heb zo een proces aan mijn broek. Ik kan niet alles bewijzen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.