'Boek als monument voor vermoorde dochter'

Moeder Wil Vreeburg schrijft boek over tijdens lifttocht in Frankrijk gedode Caroline Pino...

Uit de koffer van Wil Vreeburg klinkt een opdringerig geluid. 'Ik vind het zo geruststellend', zegt Vreeburg (60) terwijl ze haar mobiele uitschakelt, 'dat mijn twee dochters ook een gsm hebben. Dat ze me altijd en overal kunnen bellen. Ik vraag me wel eens af: zou het anders zijn afgelopen als Caroline een mobiele telefoon in haar hand had gehad.'

Caroline Pino had in de zomer van 1996 alleen een rugzak met kleren en kampeerspullen bij zich. Samen met een vriend liftte ze naar Portugal om daar een hippiefestival bij te wonen. Op de terugweg kregen de twee ruzie en Caroline besloot alleen verder te reizen. Op 28 juli 1996 gaf Vreeburg haar dochter als vermist op nadat ze zoals afgesproken niet was verschenen op een camping bij Euro Disney waar ze haar familie zou treffen.

Op 7 augustus vond een Franse wegwerker achter een vangrail dichtbij Parijs het lichaam van een jonge vrouw in een slaapzak. Gewurgd. Weken later bevestigde de Franse justitie dat het om Caroline ging, die 25 jaar zou worden. Ze kon pas op 29 oktober worden begraven.

Vreeburg heeft naar eigen zeggen 'een monument' gemaakt voor haar dochter. Het boek Caroline wordt vandaag gepresenteerd in haar woonplaats in Vught. Het is een boek over moeder en dochter, moord en rouw en het gevecht met de Franse autoriteiten. Eén hoofdstuk ontbreekt, dat over de dader.

Van de moordenaar is niets bekend en Vreeburg vreest dat het onderzoek in Frankrijk stil ligt. In feite weet Vreeburg niks méér dan wat haar in 1998 werd verteld. Toen, twee jaar na de moord, kreeg de moeder voor het eerst uitleg over de voortgang van het onderzoek. Vreeburg schrijft hierover in haar boek.

De Franse onderzoeksrechter madame C. Solaro kondigt aan dat er een sporenonderzoek zal worden verricht om te kijken of er sprake is van verkrachting.

Vreeburg is verbijsterd. 'Had zo'n onderzoek niet veel eerder moeten plaatsvinden?', vraagt ze voorzichtig. Solaro: 'Non, pas possible (. . .) procedures moeten gevolgd worden, anders kunnen wij niet werken.'

Vreeburg is nog steeds gefrustreerd over de trage en ondoorzichtige voortgang van het onderzoek. Die frustratie wil ze een 'positieve wending' geven door lotgevallen te helpen. Vreeburg heeft de belangengroep Ouders van Vermoorde Kinderen in het Buitenland opgericht, die ook is bedoeld voor slachtoffers van geweld en achterblijvers van vermisten in het buitenland. Vreeburg wil een netwerk opzetten dat onder meer bestaat uit juristen, Slachtofferhulp en de ANWB.

Zelf heeft ze de hoop bijna opgegeven dat de zaak nog wordt opgelost. Ze heeft nog slechts één aanknopingspunt. Op de heenweg had Caroline contact met de Fransman Gérard G., een eigenaar van een platenmaatschappij. Het zou kunnen dat Caroline - die erg van zingen hield - hem heeft bezocht in Parijs, omdat ze nog een dag over had voordat ze haar familie zou ontmoeten.

Als duidelijk wordt dat de mysterieuze G. niets met de moord van Caroline te maken heeft, hoopt Vreeburg dat ze zich erbij kan neerleggen dat de dader misschien nooit wordt gepakt. Het valt haar moeilijk: ze wil weten wat de persoon heeft bewogen die Caroline het laatst in de ogen heeft gekeken. 'Het maakt verschil of de dader een gewetenloze schurk is of iemand die spijt heeft.'

Vreeburgs rusteloosheid is deels verdwenen door het schrijven van het boek. 'Caroline is gerehabiliteerd, ook al klinkt dat vreemd. Nu zullen mensen haar niet alleen herinneren als het vermoorde meisje wier lichaam maar niet werd vrijgegeven voor de begrafenis, maar ook als persoon. Als Caroline met haar mooie stem en gekke grillen; onzeker maar ook strijdbaar.'

Die strijdbaarheid wil Vreeburg voortzetten. Ze liep voorop in de stille tochten in Gorinchem en Vlaardingen tegen zinloos geweld. Ze geeft lezingen en is bestuurslid van de onlangs opgerichte Landelijke Organisatie voor Veiligheid en Respect (LOVR). 'Ik voel het ook zo dat we het samen doen.' Nu kan ze soms uit het raam van de trein kijken zonder dat ze de achteloos weggeworpen slaapzak met het levenloze lichaam van Caroline erin voor zich ziet. In plaats daarvan ziet ze haar dochter knipogen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden