Boegeroep hoeft geen slecht voorteken te zijn

Uitgefloten worden in Cannes hoort er een beetje bij. Hoeft ook helemaal geen slecht teken te zijn.

Kristen Stewart. Beeld epa

'Het is niet zo dat iederéén boe riep', nuanceert Kristen Stewart. Vooraf was de 26-jarige actrice alvast tot 'koningin van Cannes' uitgeroepen. Behalve in Woody Allens openingsfilm Café Society, speelt de voormalige tienerster uit de vampierreeks Twilight ook in Olivier Assayas' Personal Shopper.

En toen was er de domper, die over het internet gierde: film met Stewart getrakteerd op boegeroep.

Het lijkt wel een traditie in Cannes. Vorig jaar trof Matthew McConaughey eenzelfde lot met The Sea of Trees. Arriveren als 's werelds grootste acteur, uitgefloten worden als prutser.

Een dag later zit Stewart naast haar regisseur, de Fransman Assayas. Die probeert te verklaren waarom het zo liep. 'Dit gebeurt nu eenmaal af en toe, als mensen het einde van een film niet begrijpen.'

Personal Shopper is deels bovennatuurlijke horror, deels satire, deels verwerkingsdrama. Stewart speelt Maureen, een met haar telefoon vergroeide modeassistent. Maureen worstelt met het overlijden van haar tweelingbroer. Die was een medium en zag geesten. Zij ziet ze ook. Of misschien ook niet.

Want al braakt ergens in de film een geestverschijning ectoplasma uit, vliegen er glaasjes rond en bonst iets onzichtbaars luid op muren, tóch stelt Assayas dat we niet zomaar mogen aannemen dat het bovennatuurlijke echt is. Mogelijk bonst en braakt het slechts in Maureens hoofd.

Regisseur Olivier Assayas en actrice Kristen Stewart. Beeld reuters

Jaja, dacht een luidruchtig deel van het publiek.

Boegeroep hoeft geen slecht voorteken te zijn. Het overkwam Bob Dylan, toen die overstapte op elektrisch gitaarspel. Of Muhammad Ali, voorafgaand aan zijn Thrilla in Manilla. En Cannes kent zo zijn eigen legenden. Te beginnen met de Italiaanse cineast Antonioni, die hier in 1960 werd uitgefloten bij de première van zijn met alle narratieve filmwetten spottende L'avventura.

Le Grand Théatre Lumière, de grote zaal in het festivalpaleis, telt 2.300 stoelen, maar vijftig fanatieke boeroepers kunnen er al het verschil maken. Soms, tijdens persvertoningen, lijkt het alsof films hier worden geofferd in plaats van geëerd. Tegelijk is een festival met enkel staande ovaties ook saai. Ovaties die bij de galapremières enigszins worden afgedwongen: het zaallicht floept aan, de camera's richten zich op het publiek, de kliek aan vrienden en betrokkenen rijst op. Blijf dan maar eens zitten.

Ook de jury heeft te maken met boeroepers, zoals bij het kronen van Pulp Fiction (Palme d'or, 1994). Toen waren de genodigden boos; de pers was wel enthousiast.

In 2013 vertoonde de cinematheek van het kunstcentrum BAM te Brooklyn een week lang films die in Cannes ooit op boegeroep waren getrakteerd. Schitterend idee. Schitterende films ook.

Nicolas Winding Refn oogstte met zijn vorige, zeer gewelddadige film Only God Forgives afkeurende geluiden, en vond dat prima. 'Je werpt wat je maakt in ieders gezicht, en zegt tegelijkertijd: hou van me! Hoe kon je denken dat mensen níet zouden reageren?'

Vandaag presenteert hij The Neon Demon, zijn competitiefilm over fotomodellen in Los Angeles. Er zit kannibalisme in. En er roept vast iemand boe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden