Boefjes in de weer met chips en pistolen, met Bach en bagger

THEATER..

Bacher van Oscar van Woensel door Het Syndicaat. Regie: Daniëlle Wagenaar. Met Niek van der Horst en Herman van Baar. Vanaf 14 jaar. 18 februari, Frascati Amsterdam. Daarna tournee.

Met hun onzichtbare pistolen verschansen acteurs Niek van der Horst en Herman van Baar zich aan weerszijden van de bar. Ze beschieten elkaar, vallen gewond neer, springen schreeuwend weer op en vegen met brede armgebaren de bar schoon. In cowboy- of politiefilms kletteren in zo'n geval de glazen op de grond, in de jongerenvoorstelling Bacher zijn het maar chips die op het gifgroene tapijtje neerdwarrelen.

Terwijl de jongens helemaal opgaan in hun nagespeelde shoot-out, loopt actrice Isabella Chapel de tribune op. Genadeloos geeft zij commentaar bij de scène op het toneel: deze twee acteurs mogen niet eens meer boeven en junks spelen op de politieschool, omdat ze te lief waren voor de agenten. De acteurs houden op met schieten en reageren verontwaardigd. Wat is er mis met Bruce Willisje spelen? Mag dat soms niet meer? En wat als zij dat nou gewoon leuk vinden om te doen?

Terloops worden in deze kleine scène grote vragen gesteld. Vragen over de zin van de menselijke bezigheden. Of het altijd 'zinnig' moet zijn wat je doet, en of gewoon lol hebben niet ook zinvol is.

Ze willen het leven écht leven, de drie jongeren die in Bacher aan de bar hangen. En ze hopen dat te bereiken door samen een voorstelling te maken. Een voorstelling over Goethes Faust, de man die een pact sloot met de duivel in ruil voor het 'echte' leven.

De drie acteurs in Bacher botsen, ruziën, zoeken momenten van schoonheid op en laten die weer woest uit elkaar spatten. Oscar van Woensel schreef na Varkens en Part Two zijn derde tekst voor Het Syndicaat. Het is een springerige zaptekst met verheven fragmenten Goethe, citaten uit Engelse popsongs, grappige onderonsjes met het publiek, liefdesbetuigingen aan de grote componist Bach en groffe scheldpartijen. Een optelsom van Bach en bagger.

Zelf weten de drie jongeren tot het einde niet of ze de juiste weg bewandelen, en als de één het gevonden heeft, kunnen de andere twee het weer niet volgen. Maar het antwoord op hun zoektocht zit 'm niet in de afzonderlijke scènes die zij spelen, maar in de Grote Voorstelling waar zij onderdeel van uitmaken. Bacher is een flitsend gespeelde samenballing van hoogte- en dieptepunten, momenten van harmonie en ruzies, die in ieder geval de kijkers het gevoel geven dat ze leven.

Marijn van der Jagt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden