Bodies Anonymous inspireren zichzelf

Dans..

Zittend op de grond doen Peter Cseri, Gonçalo Cruzinha en Jack Gallagher rek- en strekoefeningen. Bij deze welgevormde dansers - alledrie op zwarte sokken - steekt de vierde man in het gezelschap vreemd af. Of is het andersom, en maakt Mark Poysdens grote, beetje onhandige lijf - in pak, maar op blote voeten - van de drie opvallend lichaamsbewuste jongens juist vreemde eenden in de bijt?

In Empty White Horse stellen choreograaf Jack Gallagher (ex-danser van Dansgroep Krisztina de Châtel) en dramaturg Fransien van der Putt vragen over verwachtingspatronen en rolmodellen in dans en maatschappij. Dans is een product van haar sociaal-culturele context, en in het westen sterk patriarchaal georiënteerd. Dit gegeven pakt Bodies Anonymous helder en handig aan: je krijgt genoeg handvatten om hun gedachtespoor te volgen, maar ook ruimte voor eigen associaties en interpretaties.

In het eerste deel komt de dansgeschiedenis voorbij. Het klassieke ballet met zijn bevallige poses (de vrouw stond centraal, maken de heren duidelijk), gestileerde vormen en weinig persoonlijke inbreng, zie de holle blikken. Ook de moderne dans met zijn vloeiende energie en dansers die hun eigen armen wegtikken, wordt op de hak genomen. De eclectische postmoderne dans, waarin de individuen op eigen ritmes totaal langs elkaar heen lijken te maaien, wordt in Empty White Horse een beperkend korset.

Het iconische karakter van de scènes krijgt reliëf door de gelaagde muziek (techno, vogels, violen) en de prachtige videobeelden die over verschillende schermen worden gestrooid, met als indrukwekkendste, bijna mythische beeld een horde Chinese krijgers te paard, stuivend over een vlakte.

In het tweede deel zijn alle stromingen met regels losgelaten en moeten de dansers zichzelf inspireren. Soms duikt nog wel een klassiek-halfronde arm op of een ander herkenningspunt, maar de dans is onvoorspelbaar en ogenschijnlijk ongestructureerd. De een schuifelt langs een videoscherm, een ander zit op zijn knieën en nummer drie staart naar het plafond. De acteur draait nu plaatjes en heeft 'plaatsgemaakt' voor een nieuwe lichamelijke tegenpool: danseres Sanja Hasagic, een vrouw dus, op witte sokken. Dat wat eerder sierlijk oogde, wordt ineens anders sierlijk. Een zwarte avondjurk versterkt haar vrouwelijkheid en roept elders haantjesgedrag op.

De definitie van dans wordt opgerekt, en concepten als mannelijk en vrouwelijk verglijden. Individuen met raakvlakken, zo kun je de cast van deze intrigerende productie nog het beste bestempelen.

Mirjam van der Linden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden