Blue Flamingo maakt de mooiste compilatie van 2008

De laatste vijf dagen van dit jaar blik ik voor het laatst terug op 2008 door middel van lijstjes met favoriete boeken, liedjes, concerten en reissues/compilaties.

Vandaag sta ik even stil bij de mooiste heruitgaven dan wel verzamel-cd's en boxen die er dit jaar verschenen zijn. Ik vind 2008 een behoorlijk goed muziekjaar met veel bijzondere nieuwe muziek, zonder dat er sprake is van bijzondere trends of grootse nieuwe ontwikkelingen. Echt een liefhebbers jaar volgens mij, waar veel kleine nieuwe indie-bands mooie platen uitbrachten, een 'trend' die volgend jaar volgens mijn zal worden voortgezet. Niet de sterren maar de anoniem ogende bandjes maken de meest interessante platen.

In tijden als deze, waarin weinig spectaculairs in muzikaal opzicht gebeurt, is het altijd leerzaam om even in het verleden te duiken, en aan fraaie retrospectieven was er dit jaar geen gebrek. Het meest opzienbarend vond ik dit jaar de enorme hoeveelheid pracht cd's met Afrikaanse muziek, zo kocht ik een dag voor Kerstmis nog twee dubbel cd's uit de African Pearls serie. Eentje met muziek uit Guinee uit de jaren zeventig en eentje met Malinese pop uit de jaren zeventig. Allebei heel bijzonder met een enorme rijkdom aan muzikaal archeologische vondsten. Zo kent de Malinese African Pearl een versie van Djarma, het prijsnummer wat mij betreft op de nieuwe cd van Amadou & Mariam. Ik wist wel dat het een oud liedje was maar niet dat het een cover betrof.

Zeer opzwepend, en dansbaar beid uitgaven, maar het aanbod in Afrikaanse reissues was dit jaar zo groot dat ik alleen al moeiteloos een top 10 met West Afrikaanse pop uit de jaren zeventig kan maken. Dat doe ik niet, dit zijn mijn tien favoriete, meest gedraaide heruitgaven.

10. Horace Silver: Live At Newport. (Blue Note).

Niet eerder uitgebracht concert van de pianist, bevat een prachtig swingende uitvoering van Senor Blues, maar ik was vooral getroffen door het spel van trompettist Louis Smith. Ik ben geen kenner dus ik was niet heel verbaasd dat ik nog nooit van de man gehoord had. Hij bleek zich echter vlak na de opnamen als uitvoerend muzikant te hebben teruggetrokken, dus zo gek was deze omissie in mijn jazzkennis nu ook weer niet.
Het toeval wilde dat Blue Note/EMI in hun puike, goedkope Rudy Van Gelder Series tegelijkertijd Smiths eigen Here Comes Louis Smith (1957) opnieuw uitbracht terwijl ook Smithville (1958) weer leverbaar werd.

Zo was 2008 kwa jazz voor mij het jaar dat ik Louis Smith leerde kennen.

9. Diverse Artiesten: Sleepwalk. A Selection by Optimo (Espacio). Domino.
Glasgow kent op zondag een leuke dansavond, Optimo (Espacio), die aan het einde ontspoort in snoeiharde techno mashups. Het eerste uur draaien de vaste dj's hele mooie, sferische pop, in stijl uiteenlopend van country tot industrial en van folk tot ambient.

Het werkt ook nog, op cd, deze diversiteit. Nurse With Wound, Coil en Tuxedomoon naast Nitty Gritty Dirt Band, Raymond Scott, Karen Dalton en Cluster. Prachtig gedaan. Coil verzamelaars opgelete: de cd bevat een exclusieve Peter Christopherson mix van A Cold Cell In Bangkok. Mooiste liedjes: In A Manner Of Speaking van Tuxedomoon (ook gecoverd door Nouvell Vague) en Something On Your Mind van Karen Dalton.

8. Franco & Le TPOK Jazz: FRANCOphonic. Sterns.
Al eerder hier uitvoerig besproken, maar echt heel mooi uitgegeven het eerste deel van wat een tweedelig retrospectief van de Congolese superster moet worden.

Deze dubbel-cd bestrijkt de jaren 1953-1980 en vooral de eerste helft bevat tal van liedjes die zelden of nooit verkrijgbaar zijn geweest. Tijdloze muziek die honger maakt naar meer. Ook aan te raden: de vorig jaar verschenen dubbel-cd van Franco's tijdgenoot en concurrent Tabu Ley Rochereau: The Voice Of Lightness.

7. Carl Craig: Sessions. K7.
Ik kan niet zeggen dat ik techno heel erg op de voet volg, maar dat ik de afgelopen jaren toch wat gemist heb bewees deze dubbel cd. Craig heeft er zijn beste werk en producties gemixt tot een zinnenprikkelend geheel. 'Hits' als Throw van Paperclip People had ik indertijd als 12" gekocht, toen ik nog wel wekelijks de bakken met nieuwe dance-platen doorspitte. Dus helemaal vreemd klonk het me allemaal niet. Maar dat zijn werk niet alleen nog zo goed overeind is gebleven, maar zelfs niet gedateerd klinkt, vind ik nog altijd verbazingwekkend.

6. The Smiths: The Sound Of The Smiths. Rhino.
Eindelijk goed gemasterd, en dus eindelijk op cd goed te beluisteren, de hits van The Smiths, mijn lievelingsband.
De cd's klonken altijd veel 'dunner' dan hun oorspronkelijke vinyl-platen, maar daar is nu door Johnny Marr zelf wat aan gedaan..
Alle singles komen chronologisch voorbij en de cd met b-kantjes mag er ook wezen, al was het maar omdat de b-kant van de 7" van This Charming Man (Jeanne) niet eerder opnieuw is uitgebracht. En wat is die live-versie van Meat Is Murder van een huiveringwekkende intensiteit.

5. Diverse Artiesten: Nigeria Special, Modern Highlife, Afro-Sounds & Nigerian Blues 1970-6. Soundway.

Van alle opzwepende cd-compilaties met West Afrikaanse jaren zeventig pop en funk, is dit met African Scream Contest (African Analog) de beste, en de meest dansbare. Wat een prachtige gitaren, en wat een knappe ritmesecties, vonden elkaar hier.

In dezelfde reeks verschenen ook een Nigeria Disco en een Nigeria Rock versie, die ik toch wat minder urgent vond.

Alles aan deze uitgave is mooi. De vormgeving, het boekwerkje met hoesafbeeldingen en heldere teksten geven meteen honger naar meer, bijvoorbeeld naar de hierboven genoemde cd op het ook onberispelijk te werk gaande African Analog label. Die bevan gelijksoortig stuiterende funk uit Benin en Togo.

4. The Undertones: Anthology. PIAS.
En dan heb je net als van The Smiths alles van The Undertones ook in huis en dan hoor je deze dubbel-cd en dan verbaast het je toch weer hoe knisperend fris de Undertones met hun zanger Feargal Sharkey ook na dertig jaar nog altijd klinken. Goed gedaan ook, die dosering van demo's en live-opnamen, en ook hiervoor geldt: mooi uitgevoerd boekwerkje.

Van tijdgenoten de Buzzcocks kwamen ook de eerste drie albums opnieuw uit, eveneens goed verzorgd met bonustracks, maar ik draai de Undertones net als vroeger nog altijd met veel meer plezier. Don't ask me why.

3. Diverse Artiesten: Theme Time Radio Hour With Your Host Bob Dylan. Ace Records.

Van Bob Dylan zelf verscheen een aardige box in zijn Bootleg Series met onuitgebracht materiaal van na 1989.
Veel meer plezier beleefde ik met deze compilaties met liedjes die Dylan in zijn hoedanigheid als radio-dj draaide in de eerste seizoenen van Theme Time Radio Hour. Alle liedjes zijn goed. De beste rock 'n roll, country, jazz, blues en soul uit de jaren veertig tot nu zijn verzameld. Obscuriteiten wisselen elkaar af met bekende liedjes.

Shortnin' Bread van Paul Chaplain & His Emeralds en Roy Montrells Everytime I Hear That Mellow Saxophone horen tot mijn lievelingstunes die ik dit jaar ontdekt heb.

2. The Pogues: Just Look Them Straight In The Eye And Say Pogue Mahone!!. Rhino.

Dezer dagen tourden The Pogues met Shane MacGowan weer door de UK met hun Kerstshows. Ik was erbij in 1988, 1990, 2001 en 2004, en geniet nog steeds na. The Pogues was in de jaren tachtig naast de Smiths mijn favoriete band, en ik ben nog altijd zeer gesteld op hun eerste vijf albums.

Die verschene vier jaar geleden al eens, mooi geremasterd en voorzien van bonustracks, maar de maar liefst vijf cd's tellende box met onuitgebrachte dan wel zeldzame Pogues nummers is een nog veel grotere traktatie.

Als ze in vorm waren dan waren ze niet te stuiten. Geen band kon zo heen en weer schieten tussen emoties, een lach en een traan lagen bij de Pogues nooit ver van elkaar vandaan. En wat heerlijk dat het liedje NW3, een van MacGowans meest persoonlijke en beste teksten, nu eindelijk ook te horen is, nadat het jaren geleden wel al in gedrukte vorm was opgenomen in de bundel Poguetry In Motion.

1. Blue Flamingo: 78 RPM. Excelsior.

De laatste jaren verschijnen er veel goede compilaties met muziek die voorheen alleen op 78 touren platen te vinden was. Labels als Dust To Digital en Old Hat zijn erin gespecialiseerd. Veel folk, blues en country is daarmee ontsloten voor een publiek van liefhebbers.

Wat Blue Flamingo van archivarissen onderscheidt is dat hij een compilatie met 78-toeren platen heeft gemaakt niet geselecteerd op obsuriteit maar op dansbaarheid en genietbaarheid. Achter Blue Flamingo gaat verzamelaar Ziya Ertekin schuil en zijn eerste compilatie is samengesteld op een manier die alleen de beste dance-dj's eigen is. In drie blokken is de cd ingedeeld: jazz-exotica, carribische muziek en mambo/rhythm & blues.

Ertekin vertelt in het boekje over zijn verzamelpassie en speurtochten naar deze fraaie kunstschatten en toen ik hem eerder dit jaar hierover interviewde sloeg zijn passie onmiddellijk op me over.

78 RPM is nu eindelijk eens een cd met stokoude muziek die niet gemaakt is voor connaisseurs en verzamelaars maar gewoon voor de muziekliefhebber met een open vizier. Ik werd zo door Ertekins enthousiasme aangestoken dat ik veel meer van jazz en calypso uit de jaren twintig en dertig wilde gaan weten. Ertekin joeg me op kosten door me dwingend de aanschaf de cd boxen van Jelly Roll Morton en die met West Indian Rhythm op Bear Family aan te raden, waar ik al een jaar omheen aan het draaien was.

Bedankt Ziya, je muziekselectie heeft als geen andere muziek dit jaar mijn leven verrijkt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden