Blootlopen

Een meneer van mijn leeftijd, een beschaafde man verder, rent al sinds enkele maanden bij ons door de buurt op zijn blote voeten....

Lange tijd heb ik daarnaast ook de nodige walging moeten onderdrukken wanneer ik op de stoep, in het park of op het fietspad dat tsjap-tsjap-tsjap achter mijn rug hoorde – trok de natuurman weer een sprintje over een bemodderd of zeiknat wegdek. In gedachten zag ik de hondenbolussen dan opnieuw tegen zijn klapkuiten uiteenspatten. En met dienovereenkomstige weerzin keek ik op het moment dat hij passeerde naar zijn zwartgeworden voetzolen, om te zien hoeveel wonden en infecties er waren opgelopen, en of er misschien al vliezen of stukjes hoef tussen zijn tenen groeiden.

Op zijn beurt tsjapte de blootloper mij steeds voorbij met een vastberaden grimas op zijn gezicht, wat mij stukje bij beetje toch wel meer voor hem deed innemen. Zo veel volhardendheid en dwarsheid: er valt in deze saaie, oppassende tijden wat voor te zeggen. En bovendien moet je er als vijftiger of zestiger toch wel rekening mee houden dat je zelf ook aanvechtingen van excentriciteit, ijzerenheinigheid of regelrechte gekte krijgt. De meeste eigenaardige, volstrekt op hun eigen kompas koersende typen die ik ken, zijn tenslotte van mijn eigen generatie.

Welk biologisch mechanisme of stofje in de hersenen er precies aan te pas komt, weet ik niet, maar volgens mij is bijvoorbeeld de transformatie tot duiven- of kattenvrouwtje toch echt een late roeping en daarmee een typisch leeftijdgebonden fenomeen. Ook zoiets: vlak bij ons huis woont een heel normaal uitziend mannetje dat zo ongeveer elk uur van de dag met een bezem en stoffer en blik straten aan het schoonvegen is waar niemand aan woont. Behoorlijk crazy en ongerijmd in de ogen van de buitenwacht, maar op de een of andere manier ook zo sereen.

En in de categorie minder heftige gevallen: vrouwen die hun uitgroei gewoon niet meer opnieuw verven; mannen die van de ene op de andere dag hun baard laten staan (Bernhard), die hun stropdas resoluut afwerpen (Claus) of die rustig witte sokken in grote sandalen durven te gaan dragen.

In je midlife geef je het jongetje in je voor het laatst de vrije teugel. Vanaf je 50ste of 60ste bied je de mafkees die in je binnenste huist de ruimte die hij of zij ineens opeist. Ik las ergens dat mensen na de meno- en andropauze (de veronderstelde mannelijke variant) assertiever kunnen worden. Waarna het dan allicht nog maar een piepklein stapje is om je Asics in de vuilnisbak te dumpen en voortaan op je blote voeten te gaan rondrennen.

Op de drempel van mijn eigen assertieve doorstart durf ik me intussen al enigszins te verheugen op wat komen gaat. Want ja, eindeloos blijven terugverlangen naar je jeugd, dat is ook zo pathetisch. Ik zou wel eens bolknaks of pijp kunnen gaan roken, oude jenevers gaan lusten of een voorkeur aan de dag kunnen leggen voor iets veel heftigers. Misschien wordt het ook wel iets in de blootsfeer, net als die hardloper van bij ons om de hoek. Lekker ongeremd laatbloeien. Bij wijze van proef loop ik nu thuis af en toe spiernaakt vanuit de douche de woonkamer of de tuin in, om in elk geval de rest van het gezin voor te bereiden op deze of gene coming-out. Het hele huis schreeuwt erbij nog steeds van ontzetting, maar zelf begin ik al wel degelijk iets te merken van wat het als bevrijde man met je doet.

w.dejong@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden