Blootlopen

Nu ik erover nadenk, ben ik regelrecht van de blootloopfase naar de badpakfase gegaan, er is geen bikinifase tussenin geweest....

Het begon op mijn negentiende. Ik ben van hetzelfde jaar als Madonna, Prince en Michael Jackson, dus het moet in 1977 zijn geweest. Liftend gingen mijn vriendje en ik vanuit onze woonplaats Groningen naar het gebied waarvan we toen nog niet wisten dat we het later Kroatië zouden moeten noemen. Hij had lang haar, ik had lang haar, het schoot lekker op. Wanneer ik met mijn gezicht naar de weg ging staan en hij met zijn rug, dachten de automobilisten dat we twee meisjes waren.

Op een middag - we hadden Joegoslavië al bereikt - namen we een boot die verschillende eilandjes aandeed. En van die eilandjes heette Silba. Op de gok stapten we er van boord, en werden met een kleiner bootje naar een camping gebracht. Toen we daar aankwamen, was het al te donker om de tent te kunnen opzetten. We rolden ons matje uit in een oud gebouw dat bij de camping hoorde. Zodra het licht was, zouden we wel verder zien.

De volgende morgen kleedden we ons aan en gingen naar buiten. Daar stond een naakte jongen. Hij wees ons waar je je kon wassen, en toen we dat hadden gedaan, begonnen we een plekje voor de tent te zoeken. Inschrijven hoefde niet, je bepaalde zelf of je wilde betalen. 'Aha', concludeerde mijn vriendje na een minuut, ik hoor het hem nog zeggen, 'iedereen loopt hier dus gewoon naakt.'

Ik schrok me een ongeluk. De boot terug ging pas over een week. Hoe redde ik me hier uit? Ik weigerde naakt te gaan lopen! Ik was nog maar net van de middelbare school af. Daar had ik de gewoonte mijn gymkleren thuis alvast aan te doen onder mijn andere kleren, omdat ik niet wilde dat de anderen mijn lichaam zagen. Ik was echt niet van plan het hier zomaar aan iedereen te tonen.

Maar al gauw voelde ik me ongemakkelijk tussen al die bloteriken. Twee weken, drie weken, hoe lang heb ik op Silba in mijn nakie rondgelopen? Toen ik het eenmaal durfde, vond ik het heerlijk. Alleen jammer dat er een wespenplaag op het eiland was; nadat ik in beide handen was gestoken zwollen ze op tot knots-grootte en was ik niet alleen naakt, maar ook weerloos.

In het jaar dat volgde, werden mijn vriendje en ik nudisten. In de buurt van Groningen was ook een naakstrand, aan de Hoornse plas. En we zwommen naakt in het overdekte bad, op een speciaal uur waar verder vooral vlezige oude heren op afkwamen.

De eerstvolgende zomer brachten we door in Portugal. Het viel niet mee om daar een tweede Silba te vinden. Soms kleedden we ons uit op een eenzaam plekje in de duinen, maar na verloop van tijd ontdekten we dan altijd wel een gluurder.

Iemand tipte ons dat er op ongeveer vier kilometer van het plaatsje Caparica een naaktstrand zou zijn. Je kon er alleen maar op een ingewikkelde manier komen, per veerboot, bus, trein en liftend, maar uiteindelijk zagen we wat we wilden zien: een stuk of vijf zonnebadende blote mannen. We lagen er nog maar net tussen, of langs de kustlijn verschenen drie geüniformeerde politieagenten. 'Trek snel iets aan', riep een van de vijf zonnebaders, maar er was geen tijd meer. We konden alleen nog maar een kledingstuk naar ons toe graaien en dat over onze romp draperen.

De agenten kwamen dichterbij, ze bulderden onverstaanbare dingen. Nog dichterbij kwamen ze, we knepen onze ogen dicht en deden ons best zo onschuldig mogelijk op onze rug te liggen. Er vielen schaduwen over ons heen. Een windvlaagje, en we voelden hoe de kledingstukken met de top van de wapenstok omhoog werden getild. 'Onmiddellijk aankleden!' Alledrie bleven ze hoogstpersoonlijk staan toekijken hoe ik hun bevel opvolgde. Onze paspoortnummers werden genoteerd, het woord 'gevangenis' viel.

Nadat de agenten weg waren, hebben we ons meteen weer uitgekleed. Ik kon me toen niet voorstellen dat ik de onbekommerdheid van het blootlopen ooit zou gaan inruilen voor de esthetiek van het badpak. Dat de schaamte zou terugkomen, verborgen onder het zinnetje 'Ik wil geen rimpels'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden