Blood ties

Te veel clichés in authentiek neergezet jarenzeventigmisdaadverhaal.

drama


Regie Guillaume Canet


Met Clive Owen, Billy Crudup, Zoe Saldana, Marion Cotillard, Matthias Schoenaerts, Mila Kunis, James Caan


In 23 zalen


Reclassering is in films een deprimerende aangelegenheid: meestal gaat het al snel mis met de crimineel die na een lange gevangenisstraf kans krijgt zijn leven te beteren. Het in kekke jarenzeventigkleren gestoken misdaaddrama Blood Ties zingt wat dat betreft hetzelfde liedje. Wanneer de heetgebakerde Chris Pierzynski (Clive Owen) voorwaardelijk vrijkomt na twee jaar te hebben gebromd, krijgt hij via zijn broer een baantje bij een tweedehandsautodealer. Niks voor hem, en na nog wat mislukte pogingen een normaal bestaan op te bouwen, loopt Chris weer rond met een masker over zijn gezicht en een geweer in zijn hand. Mensen overhoop knallen om geld of pooiertje spelen voor ex Monica (Marion Cotillard) gaat hem toch het beste af.


Er is nog veel meer aan de hand in Blood Ties, waarmee de Franse regisseur Guillaume Canet zijn eigen Les liens du sang (2008) overhevelt naar het Brooklyn van de jaren zeventig. Chris' broer Frank (Billy Crudup) is een gewaardeerd politieagent en komt dus vroeg of laat lijnrecht tegenover Chris te staan. Dat het zo slecht tussen hem en Chris botert, is kwalijk voor de toch al broze gezondheid van hun vader (oudgediende James Caan, leuk die weer eens te zien). En dan loopt Frank ook nog eens als een kip zonder kop achter de mooie Vanessa (Zoe Saldana) aan, wier uiterst agressieve vriendje Scarfo (Matthias Schoenaerts) hij zelf achter de tralies heeft gezet.


Een knap scenarist die zo veel balletjes overtuigend in de lucht houdt en er ook nog een nieuw kunstje mee doet. Canet kreeg bij het schrijven hulp van zijn gelauwerde vakgenoot James Gray (Little Odessa, We Own the Night), maar dat levert helaas weinig op: het versnipperde Blood Ties barst van de fletse, afgeschreven scènes, van situaties en dialogen die al in honderd andere films zaten en daarmee inmiddels hun effect hebben verloren.


De acteurs doen hun best, ook al herkauwen ze afgekloven zinnetjes als 'We moeten een tijdje de stad uit, wachten tot het weer rustig wordt'. Engelsman Owen klinkt echter niet altijd overtuigend als ras-New Yorker, en Marion Cotillards Italiaans heeft soms iets tekenfilmachtigs. Zonde ook dat Matthias Schoenaerts zo weinig om handen heeft in zijn Amerikaanse debuut en het met enkele (redelijk indrukwekkende) testosteron- momenten moet doen.


Met de looks van Blood Ties zit het wel goed. Waar de plot faalt, overtuigen de muziek, de snorren en wijde pijpen. Cameraman Christophe Offenstein geeft de film bovendien een authentieke jarenzeventigglans: het had een goedverzorgde, zij het middelmatige productie uit die tijd kunnen zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden