Blonde negers

Met de kleur van je huid is nu eenmaal weinig te experimenteren: Zwarte Pieten en White Minstrels zijn uiteindelijk niet meer dan theatrale figuren, studies in clownerie....

Was het aanmeten van een afro-kroeskop in de jaren zeventig ook voor blanken de aangewezen manier om zichzelf een visitekaartje te verschaffen als soulman (of een graadje politieker: als sympathisant van Black Power), tegenwoordig zie je steeds meer zwarten die niet alleen steil maar ook blond door het leven struinen.

De coupe-soleil, die bij zwartharigen vaak roodachtig uitvalt, was al eerder gemeengoed, maar nu mag het haar zelfs spierwit zijn. In Albert Heijn en in de metro zie je ze nog weinig, blonde negers. Op televisie, in Amerika, des te meer.

Als er al een bedoeling achter dat blonderen steekt, dan zal die op de eerste plaats van esthetische aard wezen, bijna net zo prikkelend èn onschuldig als de Afrikaanse vlechtjes van Bo Derek indertijd. Al wordt er hier en daar door puristen in Amerika wel gemopperd, omdat het verraad zou zijn, verraad van wie je bent en waar je dus voor moet staan.

Lef, daar gaat het om en niets anders: durf, controle, eigenzinnigheid. Dank God op je blote knietjes voor wat hij je heeft gegeven, maar neem het ook weer niet al te serieus. Van blondines als Neneh Cherry en de dames van Salt 'n' Pepa kun je een boel beweren, maar niet dat ze zich blanker willen voordoen dan ze zijn; of dat ze daarmee iets te verkondigen hebben behalve: hartstikke nep, die lichte pruikjes van ons, maar ze swingen wel.

Wat dat aangaat is de moderne blanke rasta, die met zijn dreadlocks (sandalen en didgeridoo-muziek op de walkman) overduidelijk iets trans-etnisch en griezelig holistisch in de zin heeft, een heel ander fenomeen, vergelijkbaar met het menschbeeld dat soulzanger Terence Trent d'Arby wil overbrengen. Plechtig laat die in de hoestekst van zijn cd TTD's Vibrator weten: 'Beperkingen bestaan slechts voor zover je ze accepteert'.

Zijn immer ronddansende rasta-slierten heeft hij afgelegd. Als engel, teken van opperste blankheid, poseert hij op de foto: gespierd, chocoladebruin, met kort geelwit haar en een enorme vleugel. De cd draagt hij op aan wat met naam genoemde figuren en 'all the mixed bloods that are shaking things up'. Dat riekt.

Nicoline Baartman

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden