Bloedstollend

Krister (Olle Sarri) wordt wakker in een badkamer. Overal bloed. Hij staat op, wast zijn gezicht en handen en begint zijn dag, alsof er niets aan de hand is. Maar zo'n bebloede badkamer is niet iets dat je kunt wegdrukken. Niet te lang, in elk geval.In niets lijkt deze tweede film van de Zweedse regisseur Jesper Ganslandt op Falkenberg Farewell, zijn dromerige debuut. Apan (The Ape) is een grauwe nachtmerrie, die geleidelijk duidelijk maakt wat er precies is gebeurd. Het is geen film die op een slechte afloop afstevent, maar eentje die daar al aan voorbij is. Meegezogen word je, in Kristers persoonlijke hel. Het is misselijkmakend onomkeerbaar en hoe meer er wordt onthuld, hoe minder je eigenlijk wilt weten. Ganslandt zit met zijn handheld cameravoering zijn hoofdpersoon dicht op de huid, terwijl deze doelloos door steriele winkelstraten en buitenwijken zwerft, en geluiden en invloeden van buitenaf maar moeilijk tot hem lijken door te dringen. Hij hoort er niet meer bij, is niet meer dan een opgejaagd dier in een urban jungle. Met zijn lichtbruine, non-descripte leren jack, kalend hoofd en het eeuwige bluetooth-oortje zou hij onder andere omstandigheden onzichtbaar zijn.


Maar Ganslandt dwingt naar hem te kijken, terwijl er van zijn gezicht slechts valt af te lezen wat de kijker er zelf op projecteert. Waarschijnlijk is dat omdat Ganslandt zijn hoofdrolspeler Olle Sarri, normaal gesproken komiek - maar in deze film verre van grappig - geen script gaf. Zijn verwarring in de film is niet gespeeld.Het bloedstollende einde kun je even zeer effectbejag noemen als uiterst effectief. Ganslandt is een regisseur om in de gaten te houden, maar het is niet verwonderlijk dat de film niet in de bioscoop werd uitgebracht. Het is niet om aan te zien, zo goed.

The Ape / Apan (Jesper Ganslandt, 2009)

Nederland 2, 0.25-1.45 uur.

Mr. & Mrs. Smith

(Doug Liman, 2005) Vrolijke actiekolder waarin het droompaar Brad Pitt en Angelina Jolie een ogenschijnlijk bedaagd echtpaar speelt. Ogenschijnlijk, want zonder het van elkaar te weten, zijn ze beiden huurmoordenaar. Ze openen de film bij de relatietherapeut - waar ze eindigen mag niet worden verklapt, maar het is behoorlijk over de top en daardoor erg leuk. Het plezier dat de makers en acteurs op de set ervoeren, spat van het scherm, wat dan weer niet vreemd is: Brad en Angelina voelden op de set de vlinders en van het een kwam het ander. Dat andere behelst onder meer de bekroning door muziekzender MTV voor beste filmkus, waarmee de twee Heath Ledger en Jake Gyllenhaal versloegen, die met hun kus in Brokeback Mountain ook waren genomineerd.

Eén, 20.45-22.45 uur.

War, Inc.

(Joshua Seftel, 2008) De sympathieke underdog John Cusack produceerde en schreef deze ietwat rommelige oorlogskomedie, hij speelt er de hoofdrol in en regelde en passant een flinke rol voor zijn zusje Joan. Misschien was het beter geweest als hij wat minder hooi op zijn vork zou hebben genomen, want van een doorwrochte parodie op (het cynisme van) de oorlogsindustrie is hier geen sprake. De vele verhaallijntjes en zijpaden die in War, Inc. aan elkaar worden geregen zullen slechts aan buitensporig geïnteresseerde kijkers zijn besteed. Hoewel Cusack altijd prettig is om naar te kijken en er ook op de andere acteurs (Ben Kingsley, Ben Cross) weinig valt aan te merken, haalt dit ambitieuze project het toch niet bij de Cusack-hits Grosse Pointe Blank en (de geslaagde nick horny-verfilming) high fidelity.

RTL 7, 0.05-2.01 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden