Bloedband

Lezersrubriek over hoogte-, diepte- en knelpunten in het familieleven...

Onze vorige stelling - Sinterklaas moet een klein feestje blijven - is zeer serieus genomen, als we de berichtgeving in de krant lezen. Slechts 49 procent van de Nederlanders viert dit weekend de verjaardag van de goedheiligman, volgens een onderzoek van adviesbureau Deloitte onder consumenten.

Dat scheelt in elk geval een hoop vervelende confrontaties in de familiesfeer. Eventuele irritaties kunnen zich nu nog even verder ophopen om tijdens het populairdere kerstfeest tot een mooie ontploffing te komen. Mocht dat trouwens daadwerkelijk gebeuren, laat het ons gerust weten.

Als het Sint-bericht nou maar niet betekent dat het allemaal minder wordt met de familiebanden. Want volgens hetzelfde bericht wordt vooral bezuinigd op cadeaus voor volwassenen, en die worden dan ook nog eens op het allerlaatste moment gekocht. Gezellige boel. De meeste mensen vieren al helemaal geen Sinterklaas en degenen die er wel aan doen, houden het dus sober. De verhoudingen zijn toch niet aan het verkillen?

Afijn, einde onderwerp. Terwijl de ene krappe helft van de Nederlanders zo harmonieus mogelijk surprises aan het uitpakken is, kan de meerderheid zich dit weekend alvast bezighouden met onze nieuwe stelling.

Die luidt: ik weet het zeker: mijn kind is ongelukkig met zijn/haar partner. Pijnlijk, dus de moeite waard om hier te behandelen. Want wat is er erger dan je kind te zien lijden? En lijden onder een - gebrek aan - liefde is groot lijden. Dat wil je niet voor je allerdierbaarsten.

Sommige ouders zien het al van verre aankomen, zelfs voor de eerste persoonlijke kennismaking met hun aanstaande schoonkind. Een vuilnisman voor mijn advocate? Zo'n dominante tante voor die zachte jongen? Een kroegtijger voor mijn studiebol? Dat kan niets worden. Begin er toch alsjeblieft niet aan, je stort je in je ongeluk!

Vermoedelijk laten die ouders niets van hun twijfels merken, hooguit zullen ze de nieuwe partner nog serieuzer aan de tand voelen als die voor het eerst op audiëntie komt. Ach, wie heeft het niet meegemaakt? De schoonouders die willen weten wat je vader voor werk doet, of je zelf wel een degelijke opleiding volgt of een leuke baan hebt, van welk geloof je bent, of je ook weleens een goed boek leest als je tijd hebt tussen het winkelen door. Van die dingen. Van die vragen.

Maar goed, vooroordelen zeggen natuurlijk nog niets over het al dan niet slagen van de relatie.

En extremen kunnen heel goed samengaan. Dat je het als schoonouder niet kunt vinden met de geliefde van je kind is pech. Leuk is anders, maar als zij maar gelukkig worden.

Erger is het om als ouder te zien dat je kind langzaam maar zeker in het ongeluk glijdt. Je ziet het toch zelf: na zoveel jaren huwelijk is de liefde tussen die twee opgelost. Ze leven langs elkaar heen, communiceren alleen over het hoogst noodzakelijke en stralen, ho maar. En het ergste: je kind heeft het zelf niet door en lijkt die sleur doodnormaal te vinden. Of hij/zij zal jou nooit in vertrouwen nemen om erover te praten. Wat doe je dan? Je afzijdig houden? Of toch heel voorzichtig proberen het onderwerp bespreekbaar te maken?

Herkent u deze situaties? Lucht bij ons uw hart.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden