Blockhead

In de zomervakantie van 1983 kocht ik van mijn bejaarde stiefvader voor een vriendenprijsje zijn net zo bejaarde Volkswagen Kever....

Natuurlijk moest de Volksknots, zoals we haar liefdevol noemden, eerst opgepoetst. De chromen velgen en bumpers, het interieur. De Knots was klaar voor een dagje strand. Onderweg bleek ze enigszins sloom van optrekken. Pa was altijd een voorzichtige automobilist geweest.

Ik besloot de Knots deze laatste vakantiedagen fiks op de staart te trappen. Dat hielp. Inhalen was al gauw geen probleem meer en snel weg bij het stoplicht was een wedstrijd die regelmatig gewonnen werd. De eerste avond dat we weer aan het werk gingen, hadden we bijna alle stoplichten in de stad tegen. Het viel ons op dat de automobilisten naast ons steeds nieuwsgierig naar ons keken. Aandacht waren we wel gewend. Mijn 20-jarige huisgenote was de look-a-like van Grace Jones, inclusief blockhead. En ik, even oud, vormde als blonde achter het stuur een mooi contrast.

Ik parkeerde de auto aan de voorkant van het cafn we gingen aan het werk. De dagen erna konden we geen rood stoplicht meer zien. Iedere keer weer die uitgestoken nekken van onze medeweggebruikers. Het werd bijna gnt. We gingen aan onszelf twijfelen. 'Zit m'n haar gek of zo?' of 'zijn jouw oorbellen dan toch niet iets te groot?'

Die avond was de parkeerplaats voor het cafol en was er geen andere optie dan over de brede stoep naar de achterkant van de zaak te rijden. Langzaam, met de lichten uit, reden we langs de etalageruiten van de winkels. Mijn huisgenote begon opeens te schateren. 'Moet je kijken hoe we er uit zien!', zei ze met een blik op de spiegelende etalageruiten.

En inderdaad. We zagen er niet uit. Door de verouderde, ingezakte stoelen zaten we zo laag in de auto dat we maar net met de helft van onze hoofden boven de zijraampjes uit kwamen. Een zwart blockhead naast lange blonde lokken. Net niet tot de neus zichtbaar. Het ging dus niet om onze geweldige looks. Men had gewoon niet begrepen hoe we ook maar enig zicht op de weg konden hebben! Met een deuk in ons jonge zelfvertrouwen hebben we nooit meer zo gelachen als tijdens de ritjes van huis naar het werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden