Blijkbaar zijn we sombere eikels

Het Engelse Manchester is begin jaren zestig in de ban van soul. Snelle, opzwepende soul. Nachtenlang dansen mods - blanke arbeidersjeugd in sjofele maatpakken - op obscure B-kantjes van Motown-platen, bijvoorkeur onder invloed van speed....

Jeroen Junte

Dertig jaar later wordt in Manchester weer gedanst op soul. Dit keer komt de muziek van twee blanke Mancunians, Rae & Christian. En met up-tempo Motown-stampers of amfetamine heeft hun dromerige soul niets te maken. Op hun album Sleepwalking balanceren Mark Rae en Steve Christian tussen traditie (wollige strijkers of stuwende bassen) en vernieuwing (subtiele samples en gruizige effecten). De hiphopbeats zijn loom, en de orgeltjes loeien niet maar zoemen. Deze soul leent zich beter voor zwijmelen op een rood uitgelichte dansvloer - of liever nog, op fluwelen kussens op de grond - dan voor duwen en trekken in een zweterig danshol. Het is dat de beats zo funky zijn, anders hadden we het blues moeten noemen.

Terwijl Rae & Christian nou juist aan Sleepwalking begonnen met het idee een vrolijker album te maken dan hun vorige. Maar de luchtige aanpak bleek niet te werken. 'Het was net blije acidjazz wat me maakten. Vreselijk', zeg Rae. 'Blijkbaar zijn we gewoon twee sombere eikels.'

Het vorige album, het debuut van drie jaar geleden, was eveneens melancholiek, maar wel eigentijds en fris. Dat die plaat Northern Sulphuric Soul heette, was alleen omdat 'dat zo lekker bekt', aldus Mark Rae. 'Northern soul is iets voor ouwelullen die zijn opgegroeid in de jaren zestig.'

Waar Rae & Christian mee zijn opgegroeid laat zich eenvoudig raden: hiphop. Rae: 'Hiphop is onze basis, maar we maken liedjes waarin ook wordt gerapt. Dat komt omdat we ook zijn beïnvloed door soul. En ook door house en ambient, muziek gemaakt met moderne productietechnieken.'

Het is een typisch Britse aanpak, meldt Christian in een sporadische aanvulling. 'Kijk naar jungle, een mix van reggae, hiphop en house. Of big beat, een mix van rock en house.'

Christian is de producer 'die in de studio eindeloos sleutelt tot elke song perfect is', zoals hij het zelf omschrijft. 'Mark levert het ruwe materiaal, de melodie en de structuur van een song.' En aangezien ze allebei een 'raar stemmetje' hebben, huren ze gastmuzikanten in voor de zang.

Zo is er een ballad met The Congo's, Hold Us Down - de zwoele blazers en de hoge stemmen van deze reggaelegendes in duet met de speelse funk van Rae & Christian. 'Het was de enige band op ons verlanglijstje.'

De twee nummers met 'the original soulman' Bobby Womack zijn de hoogtepunten van Sleepwalking. Zijn raspende stem voorziet de lieflijke melodie van Get a Life van een doorleefdheid die het nummer uittilt boven de rest van de plaat. In Wake Up Everybody komt het beste uit Amerikaanse gospeltraditie en Britse eigenzinnigheid samen. Womack klinkt als een zalvende dominee, terwijl trage, vervormde drums en galmende pianoloopjes voortkabbelen.

Heel even leek het nog alsof van chemie tussen de drie geen sprake kon zijn. 'Bobby dacht dat hij met zwarte muzikanten in zee was gegaan. Hij schrok zich kapot toen opeens twee bleke, Engelse knaapjes met brilletjes voor zijn deur stonden', vertelt Rae. 'Maar na afloop zei hij: ''Jullie zien er niet uit, maar jullie muziek is verdomde funky.'' Het grootste complimenten dat we ooit hebben gehad.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden