Blijf internationaal denken

Ewald Engelen houdt zijn hart vast voor de reactie in Nederland als de beurscrisis aanhoudt. Mondialisering brengt ons grote welvaart....

Er bestaat een diepe incoherentie in het Nederlandse beleid ten aanzien van economische en financiële mondialisering. We willen graag een vestigingsplaats zijn voor internationale financiële dienstverleners, maar willen niet onze belastingtarieven zodanig aanpassen dat we ook daadwerkelijk concurrerend worden. We onderschrijven het belang van financiële dienstverlening voor onze post-industriële economie, maar verliezen onszelf in felle morele aanklachten tegen de betalingsmores die in die kringen heersen.

We gooien graag onze grenzen open voor hooggeschoolde expats, maar zijn als de dood voor hun laaggeschoolde nanny’s, tuinmannen en klusjeslieden. We hebben veel over voor de stedenbouwkundige ontwikkeling van de Zuidas, maar hebben niet de politieke moed om de dichtgeslibde woningmarkt in Amsterdam eens flink op de tocht te zetten.

Deze inconsistenties zijn er omdat Nederland enerzijds een land is met grote, open en innovatieve financiële markten. Anderzijds is het een land met een rigide, sterk corporatistisch georganiseerde arbeidsmarkt en verzorgingsstaat. Nederland zit op 700 miljard euro pensioengeld. Dat is meer dan ons bruto nationaal product. Eerst vond dat vooral zijn weg naar de Amsterdamse effectenbeurs. Inmiddels gaat 80 procent naar het buitenland, wordt het leeuwendeel beheerd door externe fondsbeheerders en is daarvan 58 procent in buitenlandse handen. Het resultaat mag er zijn. Gepensioneerden kunnen weer rekenen op welvaartsvaste indexatie en de premies gaan omlaag. Wie zelf zo veel baat heeft bij financiële internationalisering, maalt er niet om dat 76 procent van de beurs in buitenlands bezit is.

Tegelijk kloppen de belangenbehartigers die zich hebben geplooid rond de Nederlandse verzorgingsstaat en arbeidsmarkt de angsten bij hun achterban op om politiek draagvlak te verkrijgen voor een beleid van behoud en restauratie. Een fraai voorbeeld is het recente SER-rapport over corporate governance, dat uiteindelijk uitmondt in minder concurrentie, hogere kosten voor de consument en lagere winsten voor ondernemingen.

Nog houden beide zijden elkaar in evenwicht. Maar ik hou mijn hart vast voor wat er gebeurt als de beursmalaise aanhoudt. Dan zouden de luiken wel eens dicht kunnen gaan, met alle gevolgen van dien. Daarom moet de overheid de verzorgingsstaat hervormen, mobiliteit bevorderen en publieke middelen sluizen naar een onderwijssysteem dat Nederlanders toerust om aan het voorfront van de mondialisering mee te strijden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden