Blij dat het je huis niet is

Al honderd afleveringen lang is het programma Ik vertrekgoed voor ruim een miljoen kijkers per keer. 'We hebben allemaal wel eens het verlangen alles achter te laten en opnieuw te beginnen.'

Bart en Christa Beydals verkochten in 2009 hun assurantiekantoor en vertrokken naar Frankrijk. Bart Beydals was 'zeer overtuigd' dat de hele onderneming - het opzetten van een hotel in een klein plaatsje in de Auvergne - een succes zou worden. 'Christa en ik hebben ons twee jaar voorbereid.' Toch bleek er na aankomst een probleem. Het huurcontract was opgesteld in het Nederlands, en daarom niet rechtsgeldig. Beydals: 'We waren vaste kijkers van Ik vertrek. Vaak moest ik vreselijk lachen om wat er allemaal misging. Dan dacht ik: hoe naïef kun je zijn? Bij ons gebeurde precies hetzelfde. We waren zo enthousiast, maar we zijn er met open ogen ingetrapt.'


Al vanaf het eerste seizoen in 2005 trekt Ik vertrek ruim een miljoen kijkers per keer. Vanavond is de honderdste uitzending. Eindredacteur Floor de Vreede kan het succes van het format verklaren. 'Ik vertrek appelleert aan een gevoel dat we allemaal wel eens hebben: het verlangen om je baan op te zeggen, alles achter te laten en opnieuw te beginnen in een land waar de zon altijd schijnt.' Uit cijfers van het CBS blijkt dat 38 procent van de Nederlanders serieus over emigreren heeft nagedacht.


Het Hotel La Fleur, in La Bourboule, draait nu goed, maar het contract is nog steeds niet in orde. De Nederlandse huiseigenaren geven niet thuis. Om die problemen heeft het echtpaar Beydals besloten La Bourboule te verlaten. Ze hebben al een nieuw hotel op het oog, in Normandië. Als een nieuwe verhuizing in zicht is, gaat het echtpaar de redactie van Ik vertrek 'zeker' weer bellen. 'Hoe het afloopt, weet ik nog niet, maar we gaan absoluut niet terug naar Nederland', zegt Bart Beydals.


Spijt van zijn deelname aan Ik vertrek heeft hij niet, al hield hij er maar één nieuwe boeking aan over. 'Ik zag alleen maar voordelen in samenwerking met de TROS, en heb er geen moment spijt van gehad. We waren erg blij met de uitzending en kregen leuke reacties, maar ik kan me voorstellen dat er deelnemers zijn die er met gemengde gevoelens op terugkijken. Bij sommige uitzendingen krullen de tenen in je schoenen.'


In Ik vertrek gaat in bijna elke aflevering ook van alles mis: van kapotte leidingen en ongedierte tot ongeldige contracten, financieringsproblemen en huilende kleuters met afschuwelijke heimwee.


'Een beetje spanning is nodig', zegt De Vreede. 'We volgen geen mensen die een kant-en-klare bed and breakfast kopen. De vraag moet zijn: gaat het lukken, ja of nee?' Als de dingen lopen zoals ze zouden moeten, 'kun je erbij wegdromen', zegt de eindredacteur. Maar het omgekeerde is, voor veel kijkers, nog veel leuker. 'Als het in de soep loopt, zit je op de bank en denk je: poeh, ik ben blij dat ik het niet hoef te doen.'


Belangrijkste reden om mee te doen is 'toch wel de pr', zegt De Vreede, want 'tegen zoveel kijkers kan geen advertentie op'. Op de website van het TROS-programma staan een profieltje van elke deelnemer, foto's en het website-adres van de onderneming.


Van tevoren worden deelnemers uitgebreid gescreend, zegt De Vreede. 'Je geeft je privéleven bloot. Daar moet je zin in hebben. We volgen de realiteit, maar we vragen ook flexibiliteit en openheid. We willen ook filmen bij een dreigend faillissement of als het dak van het huis waait.'


De makers krijgen wel eens het verwijt dat het drama wel erg dik wordt aangezet. 'Laat ook eens zien wat wél goed gaat, wordt er dan gezegd. Dat doen we ook, maar de mislukkingen blijven gewoon langer hangen.'


Van zestien draaidagen blijven 50 minuten over, en dat moet spannende televisie zijn, zegt De Vreede. 'Je dramatiseert altijd. Daar ontkom je niet aan.'


Peter-Paul van Broekhuizen emigreerde in 2005 naar Zwitserland, met zijn vrouw en vier kinderen. 'We begonnen een hotel. Je moet zorgen dat je gasten krijgt, dus we openden een website. De eerste reactie was van een redacteur van Ik vertrek. Die had een fantastisch verhaal over hoe goed het zou zijn voor onze pr.'


Over de Zwitserse avonturen van de familie werden twee uitzendingen gemaakt. De eerste was 'netjes en redelijk', zegt Van Broekhuizen. Maar over de tweede uitzending was hij minder te spreken. 'Ze knippen en plakken. De heimwee, vooral die van mijn vrouw, hebben ze erg overdreven. Ik werd neergezet als iemand die alleen maar achter de computer zit.'


De reacties van kijkers, achteraf op de website, logen er niet om. 'Ze schreven dat mijn vrouw zo snel mogelijk moest vertrekken bij zo'n akelige eikel.'


Achteraf heeft Van Broekhuizen spijt dat hij 'het hele circus' in zijn privéleven heeft toegelaten. 'Wij wilden de laatste Sinterklaas in Nederland zonder camera's vieren, maar ze hebben net zo lang gezeurd tot ze erbij mochten zijn. Dat heeft onze pakjesavond wel verpest. Van de uitzending zijn grote delen in scène gezet. Ons werd gevraagd om met z'n drieën een schilderijtje op te hangen. En ik moest koken, terwijl ik dat normaal nooit doe.'


Ik vertrek was 'anti-reclame', zegt Van Broekhuizen. 'We leken een disfunctionerend gezin, ons hotel leek niet gezellig. Wat het gebracht heeft, zijn een paar nieuwsgierige Nederlanders die met de auto voorbij komen rijden. Soms drinken ze een kopje koffie, maar zelfs daar zijn ze vaak nog te zuinig voor.'


Eindredacteur Floor de Vreede vindt het 'heel vervelend' dat de familie Van Broekhuizen zich niet in de uitzending herkent, 'maar wij herkennen ons niet in het beeld dat hij schetst. Tijdens de opnames heeft hij nooit laten weten dat hij het met onze aanpak niet eens was.'


Ondanks alles loopt het hotel inmiddels 'grandioos', zegt Van Broekhuizen. Heimwee is er nog wel. De oudste van de vier kinderen is inmiddels terug naar Nederland verhuisd. Met het hele gezin remigreren kan niet, want Van Broekhuizen zit vast aan zijn Zwitserse huurcontract. 'Wat moet je doen? Een deel van onze kinderen zou terug willen, omdat ze hier niet geaccepteerd worden op school. Pas over ruim drie jaar zou het kunnen.'


Het avontuur is niet mislukt, vindt Van Broekhuizen. 'We hebben er heel veel levenservaring bij, de kinderen hebben een vreemde taal geleerd. Het is zinvol en nuttig geweest, hoe dan ook.'


Ik vertrek, zaterdag, 21:40, Nederland 1

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden