Bleue reserve werd mevrouw 501

Vanavond speelt Ingrid Visser haar 501ste volleybal-interland en verbetert ze het record van Peter Blangé. 'Het introverte meisje heeft geleerd voor zichzelf op te komen.'

Het volleybal kende met de legendarische spelverdeler Peter Blangé al een 'meneer 500', een speler met een recordaantal van 500 interlands achter zijn naam. De laatste interland was in 2000, het duel met Brazilië voor een olympisch diploma in Sydney. Blangé raadde iedereen destijds aan niet zo lang door te gaan. Maar vanavond wordt hij gepasseerd door 'mevrouw 501', de 34-jarige Ingrid Visser.


De 1,92 meter lange hoofdblokkeerder vraagt zich af of ze in de Dela Trophy tegen Turkije een wereldrecord vestigt. Visser: 'Maar het belangrijkste is dat ik 90 procent van die interlands in de basis heb gestaan. Ik heb niet de helft van die wedstrijden langs de kant gestaan, want dan telt het ook. Dat maakt het aantal van vijfhonderd interlands voor mij zo bijzonder.'


Ze is als laatste overgebleven van de selectie die in 1995 op het EK in eigen land de gouden medaille veroverde. Visser glimlacht om de herinnering aan het net 18-jarige meisje uit Gouda met de blonde krullen. 'Ik stond er als reserve een beetje bleu bij. Van mijn generatie hadden Elles Leferink en spelverdeelster Riëtte Fledderus al wel een basisplaats.


'Op het midden had ik de grote Cintha Boersma en Jerine Fleurke voor me staan, die speelde je er niet zomaar uit. Ik vond het wel goed zo. Ik was heel introvert. Ik was een verlegen meisje dat net kwam kijken. Gelukkig had ik met enkele blokpunten wel mijn bijdrage in de finale tegen Kroatië.


'Het was een minirol, maar ik voelde me niet onbelangrijk. Ik was geen muurbloempje. Je ziet het team winnen en beseft als jonkie nauwelijks wat het betekent. Met verbazing volgde ik de massale aandacht van de media, het overviel me.'


Een jaar later behoorde Visser bij de Spelen van Atlanta wel tot de basis. In de schaduw van de gouden mannenploeg eindigden de vrouwen als vijfde. Hoe kon Visser weten dat ze zeker zestien jaar moest wachten op een olympische herkansing? 'De toenmalige bondscoach Bert Goedkoop besloot Marjolein de Jong op de buitenkant te vervangen door Boersma, zodat ik als hoofdblokkeerder kon spelen.


'De grootsheid van het evenement drong niet tot me door. Ik dacht dat het voor de nationale ploeg normaal was om de Spelen te bereiken. Ik stond er niet bij stil hoe speciaal het was. Mijn gevoel zei me dat ik hiervan meer ging beleven. De Spelen? Daar kom ik nog wel eens.'


Ze lacht uitbundig om die opmerking. 'Op die leeftijd is dat ook een normale instelling. Nu ben ik 34 jaar en is het einde van mijn carrière in zicht. Het maakt het verlangen des te groter om er volgend jaar in Londen bij te zijn. Ik weet uit een ver verleden dat de Spelen het ultieme evenement zijn. Toch gun ik het mijn teamgenoten nog meer dan mezelf. Ik heb de Spelen al eens meegemaakt, zij niet.'


De pijn van weer een mislukte olympische missie kent Visser maar al te goed. Sydney 2000 bleek onbereikbaar. Met de Italiaan Frigoni als bondscoach werd Athene 2004 niet gehaald. En op weg naar Peking zakte het team van Avital Selinger zowel bij het EK in België als bij het kwalificatietoernooi in Halle mentaal door het ijs. Visser: 'Er ging wel een zomer overheen voor ik dat verwerkt had.'


Londen 2012 leek te ver weg voor haar. Ze leek haar laatste kans op een olympische medaille te hebben verspeeld. Visser, weer met een lach: 'Na elke olympische cyclus dacht ik: nu is het genoeg geweest. En dan werd ik weer opgeroepen en bleek ik fysiek goed genoeg om de groep te helpen. Bovendien dienden zich de laatste jaren nieuwe talenten aan. Stoppen op je hoogtepunt is weinig sporters gegeven. Maar straks is het klaar, waar het ook eindigt.'


Visser gelooft heilig in deze ploeg én in bondscoach Selinger, ook al uitte ze in 2008 kritiek op zijn coaching. 'Ik ken de scepsis over het team. Ook Avital is veranderd, al geeft hij het niet snel toe. Hij heeft naar ons geluisterd en zich verder ontwikkeld. Ik zie zoveel potentie in deze ploeg. Ik herken mezelf in die jonge grieten. Ik heb er bewust voor gekozen geen aanvoerder meer te zijn. Ik help Manon Flier in die rol en kies voor informeel leiderschap.'


Het volleybal heeft Visser gevormd tot een volwassen vrouw met allure. 'Het introverte meisje van vroeger heeft geleerd voor zichzelf op te komen. Ik heb ondervonden dat je door de massa wordt neergemaaid als je niet voor jezelf opkomt. Ik ben bereisd, heb andere culturen gezien en spreek diverse talen. Als ik ooit in het bedrijfsleven terechtkom, kan ik vertellen hoe ik dagelijks met voorspoed en tegenslag omging.'


Nog maar twee jaar geleden kwijnde Visser weg in het Russische St.-Petersburg, waar de coach meer verstand had van wodka dan van volleybal. Ze was net gescheiden van haar Braziliaanse echtgenoot en ervoer de eenzaamheid van de topsport. 'Zeker als je zoveel reist, is het moeilijk om een relatie te onderhouden. Het gaat ongemerkt scheeflopen.


'Ik was ook teleurgesteld in mezelf dat ik mijn huwelijk niet in stand kon houden. Je denkt dat je, net als in het volleybal, eraan kunt werken. Maar er kwam geen oplossing. En ik wilde niet vechten voor een relatie die me ongelukkig maakte. Het had geen zin om samen door te gaan. Het was een moeilijk jaar, maar ik ben te nuchter om dan ergens op een stoep te gaan zitten huilen. Je moet verder na het verdriet.'


Visser zegt de balans te hebben hervonden. Maar ze blijft reizen voor het volleybal. Komend seizoen speelt ze voor Baki Bakoe in de hoofdstad van Azerbeidzjan. 'Natuurlijk speelde geld een rol. Maar ik ken de coach en Quinta Steenbergen en libero Janneke van Tienen gaan ook mee. De competitie speelt zich alleen af in Bakoe, dat scheelt.'


De al zeventien jaar durende droomreis van Ingrid Visser moet in 2012 in Londen eindigen op het olympische erepodium. 'Ik wil die finale spelen. Daar geloof ik heilig in, anders was ik allang gestopt. We zullen dus eerst moeten pieken bij het EK.' Dat begint voor Nederland over een week met de wedstrijd tegen Spanje in het Italiaanse Busto Arsizio. Visser: 'Ik weet hoe lang de weg naar de Spelen is. Ik kan nu al terugkijken op een lange en rijke carrière. Ik ben geen eendagsvlieg geweest. Maar het is nog niet af.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden