Bleke dans van bontgeklede poseurs

De wave is deze week weer even terug. Niet in een voetbalstadion maar in Het Muziektheater, niet door toeschouwers maar door de artiesten zelf....

Armitage houdt van paraderen. Eigenlijk is Rave een grote parade van bont aangeklede poseurs. Een bodypainter heeft ieder lijf van top tot teen geschilderd in de kleuren van de regenboog. Peter Speliopoulos, hoofdontwerper van Donna Karan, behing ze vervolgens met bont en berenvellen, sixties-petten en gaten-sluiers, mini-bikini's en hanenkammen. Hier en daar glijdt een danseres - allemaal op spitzen - in spagaat en gooit een danser zijn schouders naar achter, maar deze details daargelaten, ontstijgt Rave niet de tribledance van een hippe stam uit de postmoderne modecultuur. En lust voor het oog maar een last voor het hart.

Hetzelfde geldt ook voor Armitages openingschoreografie: Le Chat de Schrger (2000), ook een groepsstuk, vernoemd naar een gedachte-experiment met een kat om de onzekerheid te bevestigen omtrent het kennen van de werkelijkheid. Wat deze kwantumfysica van Nobelprijswinnaar Erwin Schrger precies te maken heeft met de twintig dansers in doorschijnend zwart blijft onduidelijk, maar Armitage schijnt zich te hebben laten inspireren door de toevalsbewegingen van energieke atomen. De dansers schieten dan ook in zigzag-patronen over het podium, waarbij er geregeld een koppel opduikt met een zwarte panty over het hoofd. Deze maskerade maakt Le Chat de Schrger nog vlakker dan de structuur al aangeeft. De mengeling van razendsnelle posities uit het klassieke ballet met de arrogante en uitdagende poses uit modebladen (het zogenoemde vogueing) heb je na een kwartier wel gezien en herkend. Waar je in het begin nog gefascineerd bent door het luchtige, snelle tempo, valt het oog naar het slot steeds vaker op de oneffenheden in het gedanste patroon.

Er tussen in bevindt zich Duets (1980): de rustige, sober opgebouwde sequentie van duetten door zes paren van Merce Cunningham op de zacht tikkende en klepperende compositie van John Cage. In het begin voelt Duets als een verademing naast het drukke geparadeer van Armitage die zelf jarenlang danste bij Cunninghams gezelschap. Maar terwijl het kwartier wegtikt valt op hoe weinig relide dansers, met name de mannen, weten te geven aan deze pure, basale bewegingen. Nu ze geen kekke kostuums hebben om achter schuil te gaan, staat hun dans er bleekje op. En nu ze eindelijk een keer naar binnen moeten kijken in plaats van hooghartig naar het publiek, blijken deze mode-dansers dat inmiddels verleerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden