Column

Blauw op straat verbroedert

Aaf Brandt Corstius
null Beeld ANP
Beeld ANP

Bij mij in de buurt is een gloednieuw winkelcentrum geopend dat door de bewoners Klein-Almere wordt genoemd. Er zit een Kruidvat, er zit een Big Bazar, er zit een H&M en een Xenos en een Van Haren en er staan heel veel nieuwbouwflats. Er schijnt ook een kapper te zitten die Brainwash heet. Het waait er altijd, op die vreemde manier waarop het tussen nieuwbouwflats waait.

Het is een voetgangersgebied, maar ik fiets er meestal doorheen - het is geen omgeving om uitgebreid te flaneren.

'Afstappen', mummelde een man die ik op mijn fiets passeerde in Klein-Almere, 'nú afstappen... Ooo. Te laat.'

Op de hoek zag ik twee agenten staan. Een kleine en een grote. Ze stevenden op me af. De kleine had zijn notitieblok al in zijn hand. Ik zag meteen dat hij nieuw was. Hij hield zijn notitieblokje nog net iets te gretig vast.

Ik kreeg een boete van 55 euro, zei de kleine agent, voor fietsen in een voetgangersgebied. Met een ferme handbeweging sloeg hij zijn notitieblok open.

Ik onderging mijn straf gelaten, want hij had gelijk. Wilde ik een verklaring afleggen, vroeg hij. Mijn verklaring was: 'Ik had haast.' 'Is dat alles?', wilde de kleine politieagent weten. Hij vond het duidelijk jammer dat ik niet met een langer verhaal kwam. In zijn notitieblok noteerde hij in een onvast handschrift: 'Ik had haast.'

Terwijl de kleine agent aan de lange administratieprocedure begon die nu eenmaal hoort bij een boete van 55 euro, merkte ik ineens hoe prettig het kan zijn om aangehouden te worden. Als je in Amsterdam al je boodschappen van je fiets laat vallen terwijl je ook nog een kleuter voorop en een kleuter achterop hebt zitten, is er heus niemand die je helpt om zestig perssinaasappels op te rapen. Maar als je gearresteerd wordt door de politie, maakt dat de mensen om je heen zacht en week. Heel Klein-Almere leefde met me mee.

Werkelijk iedere voorbijganger riep iets anarchistisch, of iets wat in zijn belevingswereld als anarchistisch op te vatten was. 'FLAUW!', 'ACH NOU!', een ontzet 'VOOR FIETSEN?' of gewoon het goede oude 'Tsssss'. Een moeder van school die langsliep, riep naar me: 'Ik fiets hier ook vier keer per week hoor! Minstens!'

De jonge politieagent hoorde het allemaal, maar reageerde er niet op. Tevreden schreef hij verder aan mijn proces-verbaal. Misschien gaf het hem ook wel een goed gevoel, al die roerige burgers. Hij deed zijn werk en daar reageerden de mensen heftig op. Dat is ook macht.

En ik liep met mijn fiets aan de hand verder, helemaal warm van binnen. Er moet meer blauw op straat. Het verbroedert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden