Blankesteijn is een product van de internetgeneratie

Dwingend en vasthoudend, lak aan conventies en zo van internet dat hij liever mailt dan telefoneert. Maar wel een enorm talent voor het leggen van contacten en een slimme regelaar. Eigenlijk is het alleen maar verbazend dat Marten Blankesteijn niet veel eerder met Blendle zijn slag sloeg.

Marten Blankesteijn, oprichter en eigenaar van de onlinekiosk Blendle. Beeld Jiri Buller

Marten Blankesteijn, de bedenker van de digitale artikelenkiosk Blendle, was op de basisschool al in de weer met websites. Met Microsoft Publisher bouwde hij sites voor de uitslagen van het WK schaatsen, de Olympische Spelen en voetbalkampioenschappen.

Die stonden een tijdje online - geen hond keek er waarschijnlijk naar, maar het was een goede vingeroefening. Zijn vader, ict-journalist Herbert Blankesteijn, kan zich alleen de dure telefoontikken herinneren. Junior joeg er enorme hoeveelheden megabytes doorheen, het duurde uren eer alle uitslagen en grafieken waren doorgepompt.

Zijn sinterklaassurprise verpakte Marten op internet. Degene die hij had getrokken, kon via het door hem aangemaakte account sinterklaas@wanadoo.nl zijn cadeautje vinden.

Marten Blankesteijn (27) is een product van de internetgeneratie, zijn vader was in 1994 een van de eersten met een internetaccount. Marten is zo van het internet dat hij een hekel heeft aan telefoneren. Hij heeft het liefst contact per e-mail.

Het brein en de charismatische verkoper

Wat niet lukte in het land van Apple en Google, kreeg Blankesteijn voor elkaar: een website waar je losse artikelen van kranten en tijdschriften kunt kopen. Hij begon er aan te sleutelen (en liet vooral programmeurs sleutelen - heel technisch is Blankesteijn niet) omdat hij het beu was een complete krant te moeten kopen, ook als hij maar in één artikel was geïnteresseerd.

Een half jaar geleden ging Blendle in de lucht, vorige maand staken de The New York Times en Axel Springer (Bild, Die Welt) 3 miljoen euro in het bedrijf. Machtige mediahuizen, Springer is voor zover bekend de enige grote uitgever die de meerderheid van zijn omzet digitaal binnenhaalt en geldt als voorbeeld voor de branche.

Dat bijna alle Nederlandse kranten en tijdschriften toehapten, is de verdienste van webondernemer en technojournalist Alexander Klöpping, het uithangbord van Blendle en bekend van zijn optredens in het tv-programma De Wereld Draait Door.

Blankesteijn en Klöpping zijn al vergeleken met de twee Steves die Apple oprichtten: Steve Wozniak, het brein, en Steve Jobs, de charismatische verkoper. Het was een slimme zet van Blankesteijn (4.000 volgers op Twitter, 5.000 tweets) om de glunderende en sprankelende Klöpping (186 duizend volgers, 35 duizend tweets) erbij te halen. Die is in zijn presentatie de tegenpool van Blankesteijn, die beter uit de voeten kan op schrift.

Marten Blankesteijn en Alexander Klöpping bij de lancering van Blendle Beeld anp

Blendle bekt lekker

Blendle komt van blend, mixen, omdat je bij Blendle kranten en tijdschriften kunt mixen naar je eigen smaak. Vervolgens moet je zo'n woord net zo lang verbasteren tot er iets uit komt waar je de .com van kunt kopen. Bovendien bekt blendle lekker. Het is nog niet zeker dat de zelf samen te stellen digitale knipselkrant een succes wordt, al is de website hard op weg. Maar je moet niet raar opkijken als blendle straks staat voor een activiteit, net als googelen. Even een paar artikelen blendelen.

Lastpak

Drie jaar oud speelde Marten computerspelletjes op een afdankertje van pa. Het commando om de piratenkopieën aan de praat te krijgen behelsde een ingewikkelde reeks karakters. Marten tikte ze in zonder met zijn ogen te knipperen.

Al vroeg had hij het idee dat hij journalist wilde worden, sportjournalist het liefst. Op zijn 15de solliciteerde hij vergeefs naar een vakantiebaan bij het Antilliaans Dagblad. Twee jaar later regelde hij stages bij het persbureau Novum en BNR Nieuwsradio.

Een paar maanden voor zijn vwo-eindexamen mailde hij NRC dat ze hem moesten vragen voor het schrijven van stukjes over de examens. 'Dat ligt niet voor de hand', kreeg hij als antwoord. 'Klopt en daarom is het dus een goed idee', mailde Blankesteijn terug. Hij kon meteen langs komen om de afspraken op papier te zetten.

Blankesteijn verveelde zich snel in de schoolbanken. In de vijfde klas regelde hij dat hij op maandag weg mocht blijven zodat hij stage kon lopen bij Novum en BNR. De school vond het best, Marten was een lastpak en zou zijn eindexamen toch wel halen. Als Blankesteijn niet meer wordt uitgedaagd, gaat hij op zoek naar iets anders. Blendle is het ideale project voor hem. Daar is nog veel te verhapstukken.

3 miljoen euro

Om de site echt goed te maken, moest er fors worden geïnvesteerd. Hoeveel geld ze nodig hadden, berekenden Blankesteijn en Klöpping op een enorme spreadsheet met alle inkomsten en kosten die ze de komende jaren verwachten. Onder de streep stond een verschil van 3 miljoen euro.

The New York Times en Axel Springer waren bereid dat te betalen. Hoeveel aandelen zouden ze daarvoor krijgen? Ook dat werd bepaald met een jongensachtige flair. 'Daar zijn geen regels voor, dus iedereen doet maar wat. Wij kwamen uit op een waarde van 13 miljoen. Oftewel 23 procent in ruil voor die drie miljoen', schreef Blankesteijn in NRC Next. Later kwamen er zes advocaten aan te pas die de afspraken vastnagelden in een 55 pagina's dik contract.

De deal maakte van Blankesteijn en Klöpping in één klap miljonair. Op papier hè, laat Blankesteijn niet na te benadrukken. Hij wacht nog op zijn eerste salaris van Blendle, 'Maaike (zijn vriendin) betaalt al een jaar de rekeningen '.

Blankesteijn en Klöpping bezitten beiden eenderde van de aandelen, de overige 10 procent is in handen van het personeel. Met de 3 miljoen willen ze de rest van de wereld veroveren.

Het hoofdkantoor van de Duitse Uitgeverij Axel Springer in Berlijn. Beeld reuters

150 duizend gebruikers

Sinds Blendle een deal sloot met de uitgeefgiganten The New York Times en Axel Springer gaat het nog harder met de online artikelenkiosk. Noteerde Blendle de eerste zes maanden van zijn bestaan 120 duizend gebruikers, de afgelopen paar weken zijn er 30 duizend bijgekomen. Iets meer dan 20 procent heeft bijgeboekt, nadat het basistegoed van 2,50 euro was verbruikt dat Blendle gratis weggeeft. Omzet en het bedrag dat Blendle uitkeert aan uitgevers, wil het bedrijf niet bekendmaken.

De Groene Amsterdammer

Voor De Groene Amsterdammer ontwierp Blankesteijn de website. De linkerkolom met artikelen waarvoor moet worden betaald, rechts de gratis artikelen. 'Wat geef je weg, wat niet? Hoe leid je lezers naar stukken waarvoor ze moeten betalen? Daar had hij heldere ideeën over. Ik had snel door: deze jongen hoef ik niet veel te vertellen', zegt Teun Gautier, destijds uitgever van De Groene.

Blankesteijn was toen al in de weer met Blendle, zijn plannen toetste hij bij Gautier. De Groene was een van de eerste bladen die in zee gingen met de onlinekiosk. 'Blendle zal heel belangrijk blijken te zijn bij het slechten van de barrières tussen print en digitaal', zegt Gautier. 'Het klinkt misschien hoogdravend, maar dit soort dingen wordt alleen gerealiseerd door bijzondere mensen.'

Zelfverzekerd, dwingend en vasthoudend wordt Blankesteijn genoemd. Doordat hij anderen bij zijn plannen betrekt en vatbaar is voor kritiek, vindt Gautier hem atypisch voor de millenniumgeneratie, 'de springerige en opportunistische generatie die is geboren tussen 1986 en 2000. Die heeft veel bravoure, maar vraagt minder snel: wat vind jij ervan? Laat staan dat ze zich er iets van aantrekt.'

Door zijn natuurlijk leiderschap nemen mensen snel iets van hem aan, ook al zijn ze veel ouder dan hij. Bij het webmagazine De Jonge Journalist zat hij als middelbaar scholier snel op de stoel van de eindredacteur en herschreef hij artikelen van afgestudeerden van de School voor Journalistiek. Het reistijdschrift Join hervormde hij in een jaar grondig, inhoudelijk en uiterlijk. Hij was toen 23.

De Pers

Daarnaast is Blankesteijn een handige regelaar. Bij dagblad De Pers kreeg hij het altijd voor elkaar om subsidiepotjes open te breken. 'Marten weet precies wat een subsidiegever wil horen', zegt Irene de Zwaan die met hem de Grote Dictatortour maakte, een reis door twaalf dictaturen en daarover met hem een boek schreef.

'Een opzienbarend jongetje, heel slim', herinnert Volkskrant-redacteur Kustaw Bessems zich, die tegelijk met hem in 2007 begon bij de gratis krant De Pers. 'Hij heeft een groot talent voor het leggen van contacten met de meest uiteenlopende mensen en kan uit hen interessante verhalen trekken.'

Blankesteijn, de 19-jarige benjamin van de redactie, was ver voor op zijn leeftijdgenoten, in elk geval journalistiek. In andere opzichten was hij nog een puber die tussen de computers voetbalde en geregeld gemaand moest worden daarmee te kappen.

Behalve een journalistiek avontuur was De Pers ook een sociaal experiment. Uit het niets waren tientallen jonge mensen gerekruteerd en bij elkaar gezet op een industrieterrein. Ze waren geselecteerd op hun uitgesproken karakter, het waren spitsen, om niet te zeggen extreme types.

Vooral de eerste jaren was het drank, drugs, seks, intriges, hysterie, ruzies, ontslagen, belangen en heel veel geld. Marten hield zich onverstoorbaar overeind en leek de chaos lichtelijk geamuseerd te aanschouwen, herinnert Bessems zich.

Gratis maar niet goedkoop

Het onstuimige wereldje van De Pers heeft hem gevormd. Alles wat in de bedrijfsvoering verkeerd kan gaan - financieel wanbeleid, jaloezie, inschattingsfouten, bedrog, amateurisme, naïviteit - heeft hij van dichtbij kunnen aanschouwen. De vulkaan is bloemrijk beschreven in de schelmenroman Gratis maar niet goedkoop (Govert Schilling, 2010).

In het voorjaar van 2012 legde De Pers het loodje, Blankesteijn had toen al lang wat anders: Blendle en de Universiteit van Nederland, waarvan hij zich meteen tot onbezoldigd rector magnificus had gebombardeerd. Op die digitale universiteit geven welbespraakte hoogleraren in colleges van een kwartier antwoord op vragen als: waarom moet je niet geloven wat in de krant staat. Gratis.

Wat mensen van hem vinden, laat Blankesteijn onverschillig. Aan zijn vriendin - Maaike Timmerman, presentator/verslaggever Vandaag de Dag van WNL - heeft hij een goeie. Die had ver voor de deal van 3 miljoen al 'golddigger van @blankesteijn' in haar Twitterprofiel gezet. Hoewel ze toen meer verdiende en dat nog steeds doet. De boodschap is duidelijk: kom maar op!

Blankesteijn heeft lak aan conventies en beleefdheidsvormen, merkte Irene de Zwaan tijdens hun Grote Dictatortour. In Jemen wilden ze de voormalige minister-president spreken, Ali Abdullah Saleh. Dat probeerden ze te regelen via een bevriende minister, die De Zwaan eerder had geïnterviewd.

'In de Arabische cultuur is het gebruikelijk overal omheen te draaien en met omslachtige vragen je wens kenbaar proberen te maken. Marten ging recht op het doel af. Wanneer kunnen we hem spreken? Hoe lang moeten we nog wachten?' Ze kregen Saleh niet te spreken.

Toen Bessems hoorde dat Blankesteijn in capuchontrui bij de grote jongens in de uitgeefwereld langs ging, was het eerste dat door hem heen schoot: ik hoop maar dat die trui schoon is.

Die was schoon, maar Blankesteijn was wel ongeschoren op de stoel geploft van de financieel directeur.

CV Blankesteijn

1987
Geboren in Utrecht

1994
Achter de computer

2005
Stage bij Novum Nieuws, elke zondag en maandag (kreeg hij vrij van school voor)

2005 - 2006
BNR Nieuwsradio, vwo-diploma en propedeuse aan School voor Journalistiek gehaald

2006 - 2012
De Pers, verslaggever/eindredacteur

2010 - 2011
Hoofdredacteur reistijdschrift Join

2011
De Grote Dictatortour (boek, genomineerd voor Bob den Uyl-prijs)

2012 - 2014
Universiteit van Nederland (rector magnificus)

2012
'Eindbaas' Blendle

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden