Blamage voor sterke performers

Julidans. La Feuille à l'Envers van Pieter de Ruiter, Theater Bellevue, 11 en 12 juli...

DANS

I had a dream, moet choreograaf Pieter de Ruiter gedacht hebben. Een wensdroom waarin een jongeling met krullen de strijd aanbindt met drie vrouwen. Krachtige dames met ieder een eigen willetje en manier van doen. Af en toe grijpt de dromer zelf in wanneer ze al te wispelturig hun gang gaan. Dan dwingt hij ze met zachte hand te bewegen zoals hij in zijn hoofd bedacht had.

Zo'n droompatroon valt vaag te ontdekken in de dansante theaterbeelden die De Ruiter ons voorschotelt in La Feuille à l'Envers, de nieuwste voorstelling van zijn Stichting Dansity. De dromer wordt vertolkt door de Algerijnse acteur Omar Kelloua, die de voorstelling opent met een gedicht over verlangen, ontleend aan de erotische poëzie van de zeventiende-eeuwse dichter Castagnet.

Vervolgens probeert danser Eric Grondin de dichterlijke sfeer vast te houden door schichtig heen en weer te schieten tussen vier verticale doeken. Wanneer die uiteindelijk worden neergehaald door drie danseressen zijn we echt beland in de verborgen fantasiewereld van De Ruiter.

Helaas pakt het zeventig minuten durende tafereel minder sferisch uit dan de titel - die zoveel betekent als 'de achterkant van het blad' - doet vermoeden. De onsamenhangende scènes leunen sterk op theatrale bewegingstrucjes. Zo laat Corrinne Barbara zich binnenbrengen op een steekkarretje waarna uit haar houterige motoriek blijkt dat ze het mechaniek van een pop heeft ingeslikt. En Sharon Eyal ontdoet zich al tollend van haar jurken van krantenpapier, terwijl op een paspop alweer een volgend exemplaar klaar hangt. Aan het slot verzorgt zij een solistisch waterballet en komt er ook nog sneeuw uit de lucht vallen.

Bij al dit overbekende theater komt de dans er karig vanaf. De bewegingsreeksen ontberen iedere inventiviteit en zijn een blamage voor de dansers. Zowel Barbara, Eyal als de voormalige NDT II-danseres Yolanda Martin zijn sterke performers. Maar het materiaal dat ze mogen laten zien bestaat slechts uit moderne passen gebaseerd op klassieke poses.

Ergens in het maakproces van deze voorstelling moet iets mis zijn gegaan want ook de beloofde videobeelden blijven uit en volgens de voorpubliciteit was De Ruiter eerst voornemens zelf mee te dansen. Wellicht fantaseerde deze choreograaf, die begin jaren negentig zo talentvol bleek met zijn balletten Vers La Flamme, Avant la Brulure en EisenNerz, over een droom van een voorstelling die uiteindelijk bij het creëren een nachtmerrie bleek.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.