Blackmail ****

Blackmail wordt richting de ontknoping steeds idioter, maar dat geeft niets.

THRILLER


Regie Eugenio Mira.


Met Elijah Wood, John Cusack, Kerry Bishé, Alex Winter


90 minuten, in 10 zalen


Het zal je maar gebeuren, als concertpianist. Heb je al flink moeite om je zenuwen te beheersen, word je al spelende ook nog eens met de dood bedreigd. Tom Selznick (Elijah Wood) weet niet wat hij leest, wanneer hij tijdens zijn concert de bladzijde van zijn partituur omslaat. 'Eén verkeerde noot en je gaat eraan', staat er in bloedrood boven de noten gekrabbeld.


Het klinkt als de heldere pitch voor een Twilight Zone-aflevering. Blackmail, een Engelstalige thriller van Spaanse makelij, zit niettemin een stuk complexer in elkaar. Gold Selznick ooit als muzikaal genie. Met die roem was het vijf jaar geleden plotseling gedaan: toen liep hij tijdens een concert vast op La cinquette, de bijkans onspeelbare topcompositie van zijn overleden leermeester Patrick Godureaux.


Sindsdien heeft hij nooit meer opgetreden, maar nu vindt zijn echtgenote Emma, een geliefde actrice, het tijd voor Toms comeback. Ze huurt een chique concertzaal in Chicago, regelt een orkest en een dirigent en op het podium staat Godureaux' favoriete Bösendorfer. Dezelfde acht-octavige vleugel die Selznick tijdens zijn laatste concert bespeelde.


Dat specifieke instrument heeft alles te maken met de doodsbedreigingen, maar natuurlijk duurt het een hele tijd voordat regisseur Eugenio Mira en scenarist Damien Chazelle de toedracht weggeven. Wie is Selznicks belager en waarom houdt hij hem vanuit de duistere concertzaal onder schot? En als die onbekende eist dat Selznick het concert vlekkeloos vertolkt, waarom begint hij dan nog eens via een oortje tegen hem te praten? Kan toch moeilijk bevorderlijk zijn voor de concentratie, dat gesmiespel.


Blackmail wordt richting de ontknoping steeds idioter, maar dat geeft niets. Wat telt is de visuele brille waarmee de plot zich ontrafelt. Soepel en gracieus als een kunstschaatser glijdt Unax Mendía's camera door de concertzaal, over Selznicks klavier en langs de hamers in het binnenwerk van de vleugel.


Wordt iemands keel doorgesneden, dan gaat de snijbeweging dankzij de montage over in het strijkende spel van een cellist. Scherp is het contrast tussen het blauwe licht op de jacquets van de personages en de rode art-deco-achterwand van het podium; Blackmail krijgt zo regelmatig de ouderwetse charme van een Technicolorproductie uit het klassieke Hollywood.


Het maakt ook weinig uit dat Elijah Wood er iets te houterig bij zit om echt voor een groot concertpianist door te kunnen gaan. Zijn vertolking drijft op de schijnbare machteloosheid waarmee Selznick zijn lot ondergaat, en er zijn weinig acteurs die nerveuzer kunnen kijken en fronsen dan Wood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden