Column

Bioscoopbezoek is steeds vaker déjà vu

Er zijn vele manieren om het succes van grote films uit het verleden te herhalen. Maar wat is de beste?

Harrison Ford in de vierde Indiana Jones-film Beeld null
Harrison Ford in de vierde Indiana Jones-film

Er is maar één Indiana Jones op deze wereld en dat is Harrison Ford. Dat is niet (alleen) de mening van fanatieke fans van de beroemde filmserie, maar ook van producent Frank Marshall. Aan filmtijdschrift Total Film vertelde hij dat hij voor nieuwe Indiana Jones-films niet van plan is de zweep zwaaiende archeoloog te laten spelen door steeds een andere acteur, à la James Bond.

Gek is dat niet. Ford mag 73 jaar zijn, over een acteur die neerstort met zijn eigen vliegtuig en dat overleeft, zou niemand durven beweren dat hij 'te oud' is geworden voor de rol van actieheld.

Maar het is een opmerkelijke opmerking in een tijd dat niets meer heilig lijkt voor gretige Hollywoodproducenten. Neem deze zomer: Mad Max, Jurassic Park, Terminator: voor ieder die de jaren tachtig bewust heeft meegemaakt was een bioscoopbezoek nu één groot déjà vu. Geen klassieker lijkt veilig: Die Hard krijgt een 'prequel', Papillon wordt opnieuw gemaakt, er komt een nieuwe Point Break. Diederik van Rooijen werkt aan Hitchcocks The Birds. En dit is nog maar het topje van de remake-ijsberg.

De enige film die aan een herziene versie ontkomt is Back to the Future: regisseur Robert Zemeckis en schrijver Bob Gale hebben in 1984 in hun contract laten vastleggen dat zij elke volgende Back to the Future-film moeten goedkeuren - over een voorspellende blik gesproken - en daar hebben ze geen zin in. Want, aldus Zemeckis, 'dat is alsof je Citizen Kane opnieuw gaat maken. (...) Waarom zou iemand dat ooit doen?'

Het antwoord, weet Zemeckis natuurlijk best, is geld. Maar een succes uitmelken door een paar jaar later een vervolgfilm te maken is één ding, een regelrechte klassieker nieuw leven inblazen voor een nieuwe generatie is iets heel anders. Dan krijg je te maken met jarenlang opgebouwde nostalgie. Het origineel wordt elke fout vergeven, de nieuwe incarnatie kan juist niets goed doen.

Hoe doe je zoiets? Het is natuurlijk mogelijk shot voor shot hetzelfde te filmen - zoals Gus Van Sant deed met Psycho. Een nieuwe hoofdrolspeler casten en doen alsof nooit eerder een zelfde film gemaakt is vinden de mensen achter de Spider-Man-franchise en de meeste horror-remakes blijkbaar een goed idee. Vernieuwen door een Afro-Amerikaanse te casten (Annie) of vrouwen in plaats van mannen (Ghostbusters). De James Bond-formule - de films steeds aanpassen aan de tijdgeest - is zo gek nog niet. De beste aanpak lijkt vooralsnog: andere tijd, verhaal aangepast, nieuwe acteurs in andere rollen. Maar als je toch alles anders doet, kun je tijd en energie dan niet beter steken in pogingen compleet nieuwe klassiekers te maken?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden