Biografie van de uitzinnige Sylvester

Sylvester vond zichzelf geboren voor het sterrendom...

In het voorjaar van 1978 heeft zanger Sylvester een bijrolletje in Bette Midlers The Rose. Best leuk, vindt hij, maar niet voor herhaling vatbaar, 'tenzij ik de hoofdrol heb'. Het is een breekpunt in zijn carrière. Sylvester is de dertig voorbij, het is nu of nooit.

Hij heet echt Sylvester, maar als kind noemt iedereen hem Dooni, wat ook wel lekker klinkt voor de travestiet die hij als tiener wordt. Dooni heeft een dolle tijd met de Disquotays, een vriendinnenclub in de achterbuurt van Los Angeles die zich met mode, make-up, uitgaan en being fabulous onledig houdt. Is Dooni in die tijd een paar dagen 'op locatie, aan het filmen', dan weten de meiden genoeg: ze zit vast voor het jatten van een lippenstift of een pruik.

Maar als ze opgroeien en het lichaam van een kerel ontwikkelen, valt het travestietenclubje uit elkaar. Dooni verhuist naar San Francisco en noemt zich weer gewoon Sylvester. Hij heeft in het verleden wel eens tussen de schuifdeuren gezongen (' alsof je een kat op z'n staart trapt', aldus een van zijn Disquotay-vriendinnen) maar nu wordt het serieus. Dat wil zeggen: Sylvester sluit zich aan bij The Cockettes, een volslagen chaotische theatergroep die de sensatie van San Francisco is. Truman Capote noemt The Cockettes in die tijd 'het uitzinnigste dat ik ooit heb gezien', en de buitenissige Sylvester past er aanvankelijk wel bij, met zijn met kopstem gezongen obscure blues en jazz. Hij betovert het publiek, en hij is ook slim genoeg om zich niet helemaal in de destructieve waanzin van The Cockettes mee te laten slepen. In een poging om de wereld te veroveren treden ze in New York op en gaan gillend onderuit. 'De doodsklap voor camp,' schrijft de New York Times. Alleen Sylvester krijgt goeie kritieken. Terwijl The Cockettes met ruzie uit elkaar gaan maakt hij moeiteloos een doorstart als soloartiest. De latere Pointer Sisters zijn z'n achtergrondkoortje.

Maar met een oeuvre en imago als ouderwetse diva à la Josephine Baker komt Sylvester niet veel verder dan de nichtenbars van San Francisco. Terwijl hij op de set van The Rose aan het sterrendom ruikt, gooit hij muzikaal het roer om. De Amerikaanse hitparade wordt geregeerd door disco, en wat Grace Jones en The Bee-Gees kunnen, dat kan Sylvester ook. Hij schudt de onvervalste discokraker You make me feel (mighty real) uit zijn mouw. Het succes explodeert, met de latere Weather Girls (van de hit It's raining men) als achtergrondkoor en zijn voormalige lichtman op synthesizer. Vooral die toetsenist, Patrick Cowley, is essentieel; hij produceert de broeierige space disco waar Sylvester met falsetstem overheen galmt.

Als Harvey Milk in die tijd de ongekroonde burgemeester van San Francisco's homowijk Castro is, dan is Sylvester the queen of Castro. En zo leest Joshua Gamsons biografie van Sylvesters ook als de geschiedenis van het Amerikaanse homoactivisme, de strijd tegen de ultraconservatieve Anita Bryant, en de opkomst van aids. Het is een wonder dat Gamson, die Sylvester nooit ontmoette, zoveel nog levende getuigen gevonden heeft, hoewel ook veel voorwerk is gedaan door de makers van de geweldige documentaire The Cockettes uit 2002.

De hoogtijdagen van Sylvester vallen samen met zowel de bevrijding van als de slachting onder homo's in San Francisco, wat het des te wonderbaarlijker maakt dat Sylvester uit het boek als een tamelijk gezellig, zorgeloos mens naar voren komt. Bijna iedereen in zijn omgeving overlijdt. Sylvester acht een hiv-test pure geldverspilling, want natúúrlijk heeft hij in de dolle seventies in San Francisco het virus opgelopen. Hij geeft zijn goeie geld liever uit aan diamanten, een paar schoenen, of als aanbetaling aan de zoveelste bontjas.

Zelfs op zijn sterfbed zien vrienden Sylvester nog teleshoppen. Hij overlijdt in december 1988, gesloopt door aids, maar ook emotioneel aangedaan door de massale en weinig zachtzinnige discohaatcampagne 'Disco Sucks!' die Gamson oprakelt: hele voetbalstadions stromen in Amerika vol voor rituele plaatverbrandingen. Achteraf onvoorstelbaar, ook omdat een beetje dj nu nog moeiteloos een dansvloer gek krijgt met Sylvesters orgastische discoknaller Do ya wanna funk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden