Bill Cosby staat weer op het podium, maar voor Aaf is het beeld van haar jeugdheld voor eeuwig verpest

Bill Cosby heeft voor het eerst weer opgetreden, wat vooral inhield dat hij zat te drummen achter in een comedyclub en tegen een 11-jarige jongen uit het publiek grapte: 'Ik was ooit een comedian.' Tja, ooit ja.

Ik heb de afgelopen tijd vaak de discussie gehad of je de metooënde kunstenaar los van zijn werk moet zien, en ik ben er inmiddels achter dat het me met de een gewoon makkelijker lukt dan met de ander. Om Louis C.K. moet ik nog steeds lachen (dit heb ik getest). De aanblik van Bill Cosby valt me zwaarder. Ik zou het heel vervelend vinden om een comedyclub te betreden en hem achter het drumstel aan te treffen.

Ik weet niet precies waarom, het zal wel met de ernst van zijn daden te maken hebben, maar ik heb ook het vermoeden dat het komt doordat hij een extreem belangrijke figuur uit mijn jeugd is. Een jeugdheld. Dan valt het je extra zwaar als iemand later een verkrachter blijkt te zijn.

Voor wie niet is opgegroeid in de jaren tachtig en negentig: je had toen twee programma's, Tik Tak en The Cosby Show. De rest van de tijd had je testbeeld, dat waren een heleboel strepen in verschillende kleuren met een klok erop. In geval van nood keken we naar testbeeld, maar dat was wel saai. Tik Tak was ook behoorlijk saai; een typische aflevering bestond uit beelden van een peuter aan een tafel met daaronder het harde getik van een klok, drie mechanische schapen die uit een kartonnen huisje kwamen, en een oranje balletje dat op repetitieve panfluitmuziek door een zwarte ruimte stuiterde.

Bill Cosby

Acteur en komiek Bill Cosby heeft voor het eerst sinds hij in opspraak raakte doordat tientallen vrouwen hem beschuldigen van seksueel misbruik weer een podium beklommen. Hij gaf maandagavond in zijn woonplaats Philadelphia een comedy-optreden ter ere van de overleden jazzmuzikant Tony Williams.

Maar dan The Cosby Show. Ik geloof dat die show heeft geleid tot al mijn diepe wensen in het leven: opgroeien in een dokters/advocatengezin met een vader die Cliff heet en een moeder die Clair heet, een roedel broers en zussen die je louter op een goedmoedige manier plagen, en wonen in een roodbakstenen herenhuis in Brooklyn. Met zo'n trapje ervoor.

Ik wilde afwisselend Rudy, Denise en Vanessa zijn (niet Sondra, want die was sloom). Ik wilde hun slaapkamers, hun sofa, hun Afrikaans-Amerikaanse kunst aan de muur, hun keukeneiland met geïntegreerd kookboekenkastje, ik wilde Huxtable van mijn achternaam heten.

En ik wilde zo'n gelukkig ouderpaar dat aan het eind van elke aflevering standaard samen in hun grote, met stijlvolle grijze lakens opgemaakte bed kroop, alwaar artsvader Cliff guitig over advocaatmoeder Clair heen begon te klauteren.

Ook dat beeld is nu voor eeuwig verpest. Je moet er toch niet aan denken om met Bill Cosby in bed te belanden. En dat 93 afleveringen lang. Arme Phylicia Rashad.

'I used to be a comedian' - het is geen grap, het is de onprettige waarheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.